Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 11:12

5 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

Καὶ τῇ ἐπαύριον ἐξελθόντων αὐτῶν ἀπὸ Βηθανίας ἐπείνασε·

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–5 από 5

Μέγας Αθανάσιος Σύνοψις τῆς θείας γραφῆς
Ἀναβαίνων εἰς Ἱεροσόλυμα, λέγει περὶ τοῦ πάθους. Οἱ υἱοὶ Ζεβεδαίου ἀξιοῦσιν ὑπὲρ τῆς ἐκ δεξιῶν καθέδρας. Διαλέγεται περὶ ταπεινοφροσύνης. Ἀναβλέπει Βαρτιμαῖος. Εἶτα τὰ κατὰ τὸν πῶλον, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ ἱερὸν, ὀψίας οὔσης ἐξῆλθεν εἰς Βηθανίαν. Εἶτα ἐπὶ τὴν συκῆν. Ἐκβάλλει ἐκ τοῦ ἱεροῦ τοὺς πωλοῦντας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αναβαίνοντας στα Ιεροσόλυμα, ομιλεί περί του πάθους. Οι υιοί του Ζεβεδαίου αξιώνουν την εκ δεξιών καθέδρα. Διαλέγεται περί ταπεινοφροσύνης. Ο Βαρτιμαίος αναβλέπει. Έπειτα ακολουθούν τα σχετικά με τον πώλο, και εισήλθε στο ιερό, και αφού βράδιασε, αναχώρησε για τη Βηθανία. Έπειτα κατευθύνεται προς τη συκή. Εκδιώκει από το ιερό εκείνους που πωλούσαν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἁγίας τριάδος (Νόθος)
ΚΕΦΑΛ. ΚΑʹ. Διχῶς δὲ τῆς γνώμης λεγομένης· λέγεται γὰρ γνώμη καὶ ἡ ἁπλῶς ῥοπὴ πρὸς τὸ θελητὸν, ὡς ἐλλόγως γινομένη καὶ μετὰ γνώσεως ἐν τοῖς λογικοῖς. Λέγεται γνώμη καὶ ἡ ἐκ προβουλεύσεως καὶ κρίσεως περί τι διάθεσις· οὐκ ἀσφαλὲς ἢ γνώμην ἢ θέλημα γνωμικὸν εἰπεῖν ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸ τῆς γνώμης δεύτερον σημαινόμενον· διὰ τὸ συνεισάγεσθαι τούτοις τὴν ἄγνοιαν. Εἰ γὰρ καὶ τὴν ἀγνοοῦσαν ὁ Κύριος φύσιν ἔλαβεν, ἀλλὰ τῶν θείων αὐχημάτων ταύτῃ μετέδωκε. Καὶ ἦν ἡ τοῦ Κυρίου ψυχὴ πᾶσαν ἔχουσα σοφίαν θείαν ἅμα δὴ καὶ ἀνθρωπικήν· πᾶσαν γνῶσιν τῶν γεγονότων, τῶν ὄντων, τῶν ἐσομένων· οὐ φύσει, οὐ χάριτι· διὰ δὲ τὴν πρὸς αὐτὸν τὸν μόνον σοφὸν καὶ πάντα καὶ πρὸ τῆς αὐτῶν γενέσεως εἰδότα προαιωνίως, καθ᾽ ὑπόστασιν ἕνωσιν. Ποίας οὖν ἔχρῃζεν αὕτη βουλῆς; τίνος τῶν μετὰ τὴν βουλὴν, ἡ πάντα γινώσκουσα, καθὼς ἔφημεν. Εἰ δέ ποτε πεινῶντα τὸν Κύριον, ἐλθεῖν γέγραπται πρὸς συκῆν καρπὸν οὐκ ἔχουσαν, εἰ ἄρα εὑρήσει τι ἐν αὐτῇ, καὶ οὐχ εὗρεν εἰ μὴ φύλλα· καθ᾽ ὑπόνοιαν ὁ τοιοῦτος τοῦ λόγου σχηματισμὸς, καθὼς ἂν ὑπενόησεν ἴσως ὁ τὴν αὐτοῦ πρὸς τὴν συκῆν κατιδὼν ἔλευσιν, μὴ μέντοι τὸν τῆς οἰκονομίας λόγον εἰδώς. Τίνι γὰρ ἂν καὶ τῶν τυχόντων ἠγνοήθη τὸ πρόδηλον, ἐπεὶ καιρὸς σύκων οὐκ ἦν;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑ'. Επειδή η έννοια της γνώμης χρησιμοποιείται με δύο σημασίες: αφενός γνώμη λέγεται η απλή ροπή προς το αντικείμενο της θέλησης, όπως αυτή γίνεται με λογική και με γνώση στα λογικά όντα. Λέγεται επίσης γνώμη και η διάθεση για κάτι που προέρχεται από προηγούμενη σκέψη και κρίση· δεν είναι ασφαλές να μιλάμε για γνώμη ή γνωμικό θέλημα στον Χριστό σύμφωνα με τη δεύτερη σημασία της γνώμης, διότι μέσω αυτών εισάγεται ταυτόχρονα και η άγνοια. Διότι, αν και ο Κύριος προσέλαβε την αγνοούσα ανθρώπινη φύση, εντούτοις της μετέδωσε τα θεία μεγαλεία. Και η ψυχή του Κυρίου κατείχε κάθε σοφία, τόσο θεία όσο και ανθρώπινη· κάθε γνώση των παρελθόντων, των παρόντων και των μελλόντων· όχι εκ φύσεως, ούτε κατά χάρη· αλλά εξαιτίας της καθ' υπόστασιν ένωσής της με Εκείνον που είναι ο μόνος σοφός και γνωρίζει τα πάντα προαιώνια, πριν καν δημιουργηθούν. Ποιας σκέψης, λοιπόν, είχε ανάγκη αυτή η ψυχή; Τι ανάγκη είχε από όσα έπονται της σκέψης, αφού, όπως προείπαμε, γνώριζε τα πάντα; Εάν δε έχει γραφτεί ότι κάποτε, όταν ο Κύριος πεινούσε, πήγε σε μια συκιά που δεν είχε καρπό, για να δει μήπως βρει κάτι σε αυτήν, και δεν βρήκε παρά μόνο φύλλα· αυτό το σχήμα λόγου εκφράζεται κατά παραχώρηση, όπως ίσως θα υπέθετε εκείνος που είδε την πορεία Του προς τη συκιά, χωρίς όμως να γνωρίζει τον σκοπό της θείας οικονομίας. Διότι ποιος, έστω και από τους πιο τυχαίους ανθρώπους, θα αγνοούσε το ολοφάνερο, αφού δεν ήταν η εποχή των σύκων;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής Ζητήματα πρὸς Θαλάσσιον
ΕΡΩΤΗΣΙΣ Κʹ Τίς ἡ ἐν τῷ εὐαγγελίῳ παραλόγως, ὅσον πρὸς τὸ φαινόμενον, ξηρανθεῖσα συκῆ; Καὶ τίς ἡ ἀκρασία τῆς πείνης παρὰ καιρὸν ἐπιζητούσης καρπόν; Καὶ τίς ἡ τοῦ ἀναισθήτου κατάρα; Ἀπόκρισις. Ὁ πάντα σωτηρίας ἕνεκεν τῶν ἀνθρώπων μετὰ σοφίας οἰκονομῶν θεὸς λόγος, πρότερον διὰ νόμου σωματικωτέραν ἔχοντος λατρείαν παιδαγωγήσας τὴν φύσιν —οὐ γὰρ ἠδύνατο γυμνὴν τυπικῶν προκαλυμμάτων δέξασθαι τὴν ἀλήθειαν διὰ τὴν ἐγγενομένην αὐτῇ πρὸς τὴν ἀρχετυπίαν τῶν θείων πραγμάτων ἄγνοιάν τε καὶ ἀλλοτρίωσιν—, ὕστερον, ἐμφανῶς δι᾽ ἑαυτοῦ γενόμενος ἄνθρωπος, κατὰ πρόσληψιν σαρκὸς νοεράν τε καὶ λογικὴν ἐχούσης ψυχὴν παραγενόμενος καὶ πρὸς τὴν ἄϋλον γνωστικὴν ἐν πνεύματι λατρείαν, ὡς λόγος, τὴν φύσιν μεταγαγών, οὐκ ἠβούλετο, τῆς ἀληθείας τῷ βίῳ διαφανείσης, τὴν σκιὰν ἔχειν τὴν δυναστείαν, ἧς τύπος ὑπῆρχεν ἡ συκῆ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΕΡΩΤΗΣΗ Κ΄ Τι σημαίνει η συκιά στο Ευαγγέλιο που ξηράνθηκε παραλόγως, ως προς τα φαινόμενα; Και τι σημαίνει η ακρασία της πείνας που αναζητεί καρπό εκτός εποχής; Και τι σημαίνει η κατάρα προς ένα αναίσθητο ον; ΑΠΟΚΡΙΣΗ Ο Θεός Λόγος, που οικονομεί τα πάντα με σοφία για τη σωτηρία των ανθρώπων, αφού πρώτα παιδαγώγησε την ανθρώπινη φύση μέσω του νόμου, ο οποίος είχε μια περισσότερο σωματική λατρεία —διότι η φύση δεν μπορούσε να δεχθεί την αλήθεια γυμνή από τα τυπικά προκαλύμματα, εξαιτίας της άγνοιας και της αλλοτρίωσης που είχε επέλθει σε αυτήν ως προς την αρχετυπία των θείων πραγμάτων— ύστερα, αφού έγινε φανερά ο ίδιος άνθρωπος, παίρνοντας σάρκα που είχε νοερή και λογική ψυχή, και αφού ως Λόγος μετέφερε τη φύση προς την άυλη και γνωστική εν Πνεύματι λατρεία, δεν ήθελε πλέον, εφόσον η αλήθεια φανερώθηκε στη ζωή, να κατέχει την εξουσία η σκιά, της οποίας τύπος ήταν η συκιά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικηφόρος Βλεμμύδης Πρὸς τοὺς μοναχοὺς περὶ πίστεως
Ποίας οὖν ἔχρῃζεν αὕτη βουλῆς; Τίνος τῶν μετὰ τὴν βουλήν, ἡ πάντα γινώσκουσα, καθὼς ἔφαμεν; Εἰ δέ ποτε πεινῶντα τὸν Κύριον ἐλθεῖν γέγραπται πρὸς συκῆν καρπὸν οὐκ ἔχουσαν, εἰ ἄρα εὑρήσει τι ἐν αὐτῇ, καὶ οὐχ εὗρεν, εἰ μὴ φύλλα, καθ’ ὑπόνοιαν ὁ τοιοῦτος τοῦ Λόγου σχηματισμός, καθὼς ἂν ὑπενόησεν ἴσως ὁ τὴν αὐτοῦ πρὸς τὴν συκῆν κατιδὼν ἔλευσιν, μὴ μέντοι τὸν τῆς οἰκονομίας λόγον εἰδώς. Τίνι γὰρ ἂν καὶ τῶν τυχόντων ἠγνοήθη τὸ πρόδηλον, ἐπεὶ καιρὸς συκῶν οὐκ ἦν; Ἀλλ’ ὡς ἂν ὁ τὸ πᾶν ἰσχύων ἐνδείξηται κατὰ καιρὸν ὅτι μὴ μόνον εὐεργετικὴν ἔχοι δύναμιν, ἀλλά γε καὶ τιμωρητικήν, καὶ ὡς εἴπερ ἐθέλοι λόγῳ μόνῳ τοὺς σταυρώσαντας ἀποξηρανεῖ, τὴν πεῖναν καὶ τὴν πρὸς τὴν συκῆν ἔλευσιν προηγούμενα τίθησι τῆς τοιαύτης ἐνδείξεως ὁ Σοφὸς καὶ Φιλάνθρωπος. Διά τοι τοῦτο καὶ παρὰ τὸ εἰωθὸς ἡ πεῖνα, πρωΐας οὔσης, καθὼς τεθέλητο. Τοιγαροῦν ἡ πρὸς τὴν συκῆν ἄφιξις, ὡσαύτως καὶ ἡ περὶ τοῦ Λαζάρου πεῦσις, ὅποι τέθειτο θανὼν ἐκεῖνος, καὶ εἴ τι παραπλήσιον, οὐκ ἀγνοίας, ἀλλ’ οἰκονομίας καὶ προσφόρου συγκαταβάσεως.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ποιας βουλής λοιπόν είχε ανάγκη αυτή; Ή ποιου πράγματος από όσα ακολουθούν τη βουλή, αυτή που γνωρίζει τα πάντα, όπως αναφέραμε; Εάν όμως έχει γραφτεί ότι κάποτε ο Κύριος πεινούσε και πλησίασε σε μια συκιά που δεν είχε καρπό, μήπως τυχόν βρει κάτι σε αυτήν, και δεν βρήκε τίποτε άλλο παρά μόνο φύλλα, ένας τέτοιος τρόπος συμπεριφοράς του Λόγου έγινε κατά φαινομενική εντύπωση, όπως ακριβώς θα το είχε υποθέσει ίσως κάποιος που θα έβλεπε την πορεία του προς τη συκιά, χωρίς όμως να γνωρίζει τον σκοπό της θείας οικονομίας. Διότι ποιος, ακόμη και από τους πιο συνηθισμένους ανθρώπους, θα αγνοούσε το ολοφάνερο, αφού δεν ήταν η εποχή των σύκων; Αλλά, προκειμένου να αποδείξει την κατάλληλη στιγμή ο Παντοδύναμος ότι δεν διαθέτει μόνο ευεργετική, αλλά και τιμωρητική δύναμη, και ότι αν ήθελε, θα μπορούσε μόνο με τον λόγο Του να ξηράνει αυτούς που Τον σταύρωσαν, ο Σοφός και Φιλάνθρωπος θέτει την πείνα και την προσέγγιση στη συκιά ως προηγηθέντα στοιχεία για μια τέτοια επίδειξη. Για τον λόγο αυτόν, μάλιστα, και η πείνα ήταν ασυνήθιστη, αφού ήταν πρωί, ακριβώς όπως το είχε θελήσει. Επομένως, η μετάβαση προς τη συκιά, όπως ομοίως και η ερώτηση για τον Λάζαρο, δηλαδή πού είχε τοποθετηθεί ως νεκρός, και κάθε τι παρόμοιο, δεν αποτελούν δείγματα άγνοιας, αλλά θείας οικονομίας και κατάλληλης συγκατάβασης.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Εἰς τὰ εὐαγγέλια ἐξηγήσεις
Δένδρα γὰρ οἱ ἅγιοι, ἀφ’ ὧν κόπτει κλάδους ὁ μιμούμενος τὴν ἐκείνων ἀρετήν. Ἀλλὰ καὶ αἱ προάγουσαι καὶ αἱ ἀκολουθοῦσαι πράξεις ἡμῶν εἰς δόξαν Θεοῦ ἔστωσαν. Τινὲς γὰρ ἐν μὲν τῷ προάγοντι βίῳ καλὴν ἀρχὴν ἐνεδείξαντο, ὁ δὲ ἀκολουθῶν βίος, ὁ ὕστερον λέγω, οὐκ ἦν τοιοῦτος, οὐδὲ εἰς δόξαν Θεοῦ. «Καὶ εἰσῆλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα ὁ Ἰησοῦς, καὶ εἰς τὸ ἱερόν. Καὶ περιβλεψάμενος πάντα, ὀψίας ἤδη οὔσης τῆς ὥρας, ἐξῆλθεν εἰς Βηθανίαν μετὰ τῶν δώδεκα, καὶ τῇ ἐπαύριον ἐξελθόντων αὐτῶν ἀπὸ Βηθανίας, ἐπείνασε, καὶ ἰδὼν συκῆν ἀπὸ μακρόθεν, ἔχουσαν φύλλα, ἦλθεν εἰ ἄρα εὑρήσει τι ἐν αὐτῇ, καὶ ἐλθὼν ἐπ’ αὐτήν, οὐδὲν εὗρεν, εἰ μὴ φύλλα. Οὐ γὰρ ἦν καιρὸς σύκων. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς, εἶπεν αὐτῇ· Μηκέτι ἐκ σοῦ εἰς τὸν αἰῶνα μηδεὶς καρπὸν φάγοι. Καὶ ἤκουον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.» Εἰσῆλθε μὲν εἰς τὸ ἱερὸν ὁ Ἰησοῦς, ἀλλὰ πάλιν ἐξῆλθε, δεικνύων ὅτι ἐγκαταλιμπάνει αὐτὸ ἤδη ἔρημον καὶ εἰς διαρπαγήν. Ἐξέρχεται δὲ εἰς Βηθανίαν· ὃ ἐρμηνεύεται οἶκος ὑπακοῆς. Τοὺς γὰρ ἀνυποτάκτους καὶ σκληροκαρδίους ἀφεὶς Ἰουδαίους, ἐπὶ τοὺς ὑπακούοντας αὐτῷ ἔρχεται μετὰ τῶν μαθητῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι δέντρα είναι οι άγιοι, από τα οποία κόβει κλαδιά εκείνος που μιμείται την αρετή τους. Αλλά και οι προηγούμενες και οι ακόλουθες πράξεις μας ας είναι προς δόξαν Θεού. Διότι μερικοί στην προηγούμενη ζωή τους έδειξαν μια καλή αρχή, όμως ο ακόλουθος βίος τους, εννοώ ο μετέπειτα, δεν ήταν τέτοιος, ούτε προς δόξαν Θεού. «Και εισήλθε στα Ιεροσόλυμα ο Ιησούς, και στο ιερό. Και αφού κοίταξε ολόγυρα τα πάντα, επειδή ήταν ήδη προχωρημένη η ώρα, βγήκε για να πάει στη Βηθανία μαζί με τους δώδεκα. Και την επόμενη ημέρα, όταν βγήκαν από τη Βηθανία, πείνασε, και βλέποντας από μακριά μια συκιά που είχε φύλλα, πήγε να δει μήπως βρει κάτι σε αυτήν, και όταν έφτασε κοντά της, δεν βρήκε τίποτε άλλο παρά μόνο φύλλα. Διότι δεν ήταν η εποχή των σύκων. Και αποκρινόμενος ο Ιησούς, της είπε: Ποτέ πια στον αιώνα να μη φάει κανείς καρπό από εσένα. Και το άκουγαν οι μαθητές του.» Εισήλθε μεν στο ιερό ο Ιησούς, αλλά πάλι εξήλθε, δείχνοντας ότι το εγκαταλείπει πλέον έρημο και παραδομένο σε λεηλασία. Αναχωρεί δε για τη Βηθανία, που ερμηνεύεται ως οίκος υπακοής. Διότι, αφού άφησε τους ανυπότακτους και σκληρόκαρδους Ιουδαίους, πηγαίνει προς αυτούς που τον υπακούουν, μαζί με τους μαθητές του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες