Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 12:29

Κανείς δεν είναι αγαθός, παρά μόνον ένας, ο Θεός· απαντώντας δε σε εκείνον που ρωτούσε ποια εντολή είναι η μεγαλύτερη στον νόμο, [είπε] ότι: «Άκουε Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός σου, είναι ένας Κύριος»· και στα μεν πλήθη έλεγε: «Εγώ κατέβηκα από τον ουρανό όχι για να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα του Πατέρα που με έστειλε»· τους δε μαθητές δίδασκε ότι: «Ο Πατέρας μου είναι μεγαλύτερός μου»· και: «Εκείνος που τιμά εμένα, τιμά εκείνον που με έστειλε». Και αν τέτοιος είναι ο Υιός ως προς τον δικό του Πατέρα, ποια αντίθεση υπάρχει, ώστε να σχηματίσει κανείς τέτοια υπόνοια για αυτού του είδους τα ρητά;

Επειδή, όμως, οι ασεβείς, προβάλλοντας και αυτά, δυσφημούν μεν τον Κύριο, ονειδίζουν δε εμάς λέγοντας: «Ιδού, ο Θεός ονομάζεται ‹ένας› και ‹μόνος› και ‹πρώτος›, πώς εσείς λέτε ότι ο Υιός είναι Θεός; Διότι, αν ήταν Θεός, δεν θα έλεγε: ‹Εγώ είμαι ο μόνος› ούτε ότι ‹ένας είναι ο Θεός›»· είναι αναγκαίο να εκθέσουμε το νόημα και αυτών των ρητών όσο το δυνατόν καλύτερα, ώστε να γνωρίσουν όλοι και από αυτά ότι οι Αρειανοί είναι όντως θεομάχοι. Εάν μεν υπάρχει ανταγωνισμός του Υιού προς τον Πατέρα, ας ακουστούν τέτοιες φωνές, και εάν, όπως ο Δαβίδ άκουσε για τον Αδωνία και τον Αβεσσαλώμ, έτσι βλέπει και ο Πατέρας τον Υιό, ας λέει και ας προφέρει προς αυτόν τέτοια λόγια, μήπως τυχόν ο Υιός, αποκαλώντας τον εαυτό του Θεό, αποσπάσει κάποιους από τον Πατέρα. Εάν, όμως, εκείνος που γνωρίζει τον Υιό, γνωρίζει περισσότερο τον Πατέρα, καθώς ο Υιός τού τον αποκαλύπτει, και αν μέσα στον Λόγο θα δει περισσότερο τον Πατέρα, όπως ακριβώς έχει λεχθεί· και αν ο Υιός, όταν ήλθε, δεν δόξασε τον εαυτό του, αλλά τον Πατέρα, λέγοντας από τη μια πλευρά σε εκείνον που τον πλησίασε: «Τι με αποκαλείς αγαθό; Κανείς δεν είναι αγαθός παρά μόνον ένας, ο Θεός», και απαντώντας από την άλλη σε εκείνον που ρωτούσε «ποια είναι η μεγαλύτερη εντολή στον νόμο», ότι «Άκουε, Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός σου είναι ένας Κύριος». Και λέγοντας στα μεν πλήθη: «Εγώ κατέβηκα από τον ουρανό, όχι για να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα του Πατέρα που με έστειλε», διδάσκοντας δε τους μαθητές ότι «ο Πατέρας μου είναι μεγαλύτερός μου» και «αυτός που τιμά εμένα, τιμά εκείνον που με έστειλε».

Πάλι ο αιρετικός, θέλοντας να δείξει ότι το Πνεύμα αποκαλεί Κύριο τον Λόγο του Θεού, λέει: «Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου». Θέλοντας δε ο Σωτήρας να δείξει ότι όχι μόνο το Πνεύμα αποκαλεί Κύριο τον Χριστό, αλλά και ότι ο ίδιος ο Χριστός είναι Κύριος και Θεός, ερωτηθείς από έναν Ιουδαίο που έλεγε: «Επιστάτη, ποια είναι η πρώτη εντολή;», του λέει: «Θα αγαπήσεις τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου· διότι είναι γεγραμμένο: Ο Κύριος και Θεός είναι ένας. Η δεύτερη εντολή: Θα αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. Τότε αποκρίθηκε ο Ιουδαίος: Ορθά είπες, Επιστάτη, ότι ο Θεός είναι ένας». Αυτό δε το έλεγε, για να αρνηθεί τη θεότητα του Υιού. Ο δε Σωτήρας, θέλοντας να συνδέσει τη δική Του κυριότητα με εκείνη του Πατρός, τον ρωτά: «Για τον Χριστό τι λέτε; Τίνος υιός είναι;» Λένε: «Του Δαβίδ». Αποκρίνεται ο Σωτήρας: «Πώς λοιπόν ο Δαβίδ, εν Αγίω Πνεύματι, Τον αποκαλεί Κύριο; Αν λοιπόν είναι υιός του, πώς Τον αποκαλεί Κύριο;» Πάλι Του έλεγαν, όταν εξέβαλλε τα δαιμόνια: «Αυτός μέσω του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων, εκβάλλει τα δαιμόνια». Έπειτα λέει: «Αν εγώ εκβάλλω τα δαιμόνια μέσω του Βεελζεβούλ, τα τέκνα σας μέσω τίνος τα εκβάλλουν;»

Το ίδιο κηρύττει και μέσω του κατά Μάρκον Ευαγγελίου· διότι, όταν κάποιος γραμματέας τον πλησίασε και τον ρώτησε ποια είναι η πρώτη από τις εντολές, του αποκρίθηκε λέγοντας τα εξής: «Πρώτη από όλες: Άκου, Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός μας είναι ένας Κύριος, και να αγαπήσεις τον Κύριο τον Θεό σου με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη δύναμη. Αυτή είναι η πρώτη· και η δεύτερη είναι όμοια με αυτήν: να αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Άλλη εντολή μεγαλύτερη από αυτές δεν υπάρχει. Και του είπε ο γραμματέας: Πολύ σωστά, Διδάσκαλε, στα αλήθεια είπες ότι ένας είναι ο Θεός και δεν υπάρχει άλλος εκτός από αυτόν». Αλλά, ενώ ο μεν γραμματέας, που θεωρείται ότι έχει διδαχθεί τη θεοσέβεια μέσω του νόμου, φαίνεται να επαινεί τα λόγια του Σωτήρα, που λέει «Άκου, Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός σου είναι ένας», και βεβαιώνει σαν με όρκο ότι ορθώς ειπώθηκαν —διότι λέει «στα αλήθεια είπες ότι ένας είναι ο Θεός και δεν υπάρχει άλλος εκτός από αυτόν»—, εκείνοι δε που καυχώνται ότι γνωρίζουν τα μυστήρια της Καινής Διαθήκης, αυτοί θέλουν να επινοήσουν και 〈δεύτερο〉 〈Θεό〉, 〈ο οποίος χωρίζεται από τον Πατέρα κατά την υπόσταση και τη δύναμη〉.

Ο δε Ιησούς αποκρίθηκε σε αυτόν ότι πρώτη από όλες τις εντολές είναι: Άκου, Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός μας είναι ένας Κύριος. Και θα αγαπήσεις τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου, και με όλη την ψυχή σου, και με όλη τη διάνοιά σου, και με όλη τη δύναμή σου. Αυτή είναι η πρώτη εντολή. Και η δεύτερη είναι όμοια με αυτήν: Θα αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. Άλλη εντολή μεγαλύτερη από αυτές δεν υπάρχει.