Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 12:34

Διότι η αγάπη δεν φθονεί. Με αυτό αποδεικνύει ότι ο ίδιος υπακούει και στον νόμο και στους προφήτες. Αλλά για ποιον λόγο ο μεν Ματθαίος λέει ότι τον ρώτησε με σκοπό να τον δοκιμάσει, ενώ ο Μάρκος αναφέρει το αντίθετο; Διότι, λέει, διαπιστώνοντας ο Ιησούς ότι απάντησε συνετά, του είπε: «Δεν είσαι μακριά από τη βασιλεία του Θεού». Δεν αντιφάσκουν, λοιπόν, μεταξύ τους, αλλά συμφωνούν απόλυτα. Διότι στην αρχή τον ρώτησε για να τον δοκιμάσει· επειδή όμως ωφελήθηκε από την απάντηση, επαινέθηκε. Άλλωστε, δεν τον επαίνεσε εξαρχής, αλλά όταν εκείνος είπε ότι το να αγαπά κανείς τον πλησίον είναι ανώτερο από τα ολοκαυτώματα, τότε του λέει: «Δεν είσαι μακριά από τη βασιλεία»· επειδή παραμέρισε τα κατώτερα και κατανόησε το θεμέλιο της αρετής. Διότι όλα εκείνα για αυτόν ακριβώς τον σκοπό θεσπίστηκαν, και το Σάββατο και τα υπόλοιπα.

Και ούτε με αυτόν τον τρόπο του απέδωσε ολοκληρωμένο τον έπαινο, αλλά έδειξε ότι κάτι του έλειπε ακόμη. Διότι το να του πει, «Δεν είσαι μακριά», δείχνει ότι απέχει ακόμη, ώστε να αναζητήσει αυτό που του λείπει. Αν, πάλι, τον επαίνεσε επειδή είπε ότι Ένας είναι ο Θεός και εκτός από Αυτόν δεν υπάρχει άλλος, μην απορήσεις· αλλά και από αυτό μάθε, πώς απαντά σύμφωνα με την αντίληψη εκείνων που τον πλησιάζουν. Διότι, έστω κι αν πουν μύρια όσα για τον Χριστό που είναι ανάξια της δόξας Του, πάντως αυτό τουλάχιστον δεν θα τολμήσουν να το πουν, ότι δηλαδή δεν υπάρχει καθόλου Θεός. Για ποιο λόγο, λοιπόν, επαινεί αυτόν που είπε ότι εκτός από τον Πατέρα δεν υπάρχει άλλος Θεός; Όχι για να εξαιρέσει τον εαυτό Του από το να είναι Θεός· μη γένοιτο· αλλά επειδή δεν ήταν ακόμη ο κατάλληλος καιρός να αποκαλύψει τη θεότητά Του, τον αφήνει να παραμείνει στο προηγούμενο δόγμα και τον επαινεί επειδή γνώριζε καλά τα παλαιά, ώστε να τον καταστήσει δεκτικό και για τη διδασκαλία της Καινής, την οποία θα εισήγαγε στον κατάλληλο καιρό. Άλλωστε, και η φράση «Ένας είναι ο Θεός και εκτός από Αυτόν δεν υπάρχει άλλος», τόσο στην Παλαιά Διαθήκη όσο και παντού, έχει ειπωθεί όχι για την αθέτηση του Υιού, αλλά σε αντιδιαστολή προς τα είδωλα. Επομένως, όταν επαινεί αυτόν που μίλησε κατ' αυτόν τον τρόπο, τον επαινεί με αυτό το σκεπτικό.

Σε ποιους δεν θα γινόταν φανερό ότι το «απεκρίθη» κάποιες φορές τίθεται και αντί του «αποδέχθηκε» και «συγκατατέθηκε»; Διότι, όταν ο Σωτήρας μας απήγγειλε τις δύο πρώτες εντολές του νόμου και ο γραμματέας συμφώνησε και συγκατατέθηκε στην κρίση του Δεσπότη, ο ευαγγελιστής προσθέτει: «και ο Ιησούς, βλέποντας ότι αποκρίθηκε με σύνεση, του είπε: δεν είσαι μακριά από τη βασιλεία του Θεού». Διότι είναι ολοφάνερο ότι τα λόγια υποδήλωσαν την ομολογία και τη συγκατάθεση του γραμματέα μέσω του «απεκρίθη».

Διότι δύο είναι αυτά που οδηγούν στην απώλεια: τα πονηρά δόγματα και ο διεφθαρμένος βίος. Για να μην πέσουμε λοιπόν σε ασεβή δόγματα, πρέπει να αγαπάμε τον Θεό. Και για να μην έχουμε διεφθαρμένο βίο, πρέπει να αγαπάμε τον πλησίον. Διότι αυτός που αγαπά τον πλησίον εκπληρώνει όλες τις εντολές, και αυτός που εκπληρώνει τις εντολές αγαπά τον Θεό. Ώστε οι δύο αυτές εντολές στηρίζουν η μία την άλλη και συνδέονται μεταξύ τους, και εμπεριέχουν όλες τις άλλες εντολές. Διότι ποιος, εφόσον αγαπά τον Θεό και τον πλησίον, θα κλέψει ή θα κρατήσει κακία ή θα μοιχεύσει ή θα φονεύσει ή θα πορνεύσει; Αυτός δε ο νομικός στην αρχή μεν ήλθε με σκοπό να τον πειράξει, έπειτα όμως, έχοντας ωφεληθεί από την απόκριση του Χριστού, επαινέθηκε, όπως ακριβώς λέει και ο Μάρκος, ότι ο Ιησούς τον κοίταξε, τον ασπάσθηκε και του είπε: Δεν είσαι μακριά από τη βασιλεία του Θεού. «Ενώ δε ήταν συγκεντρωμένοι οι Φαρισαίοι, τους ρώτησε ο Ιησούς, λέγοντας: Τι γνώμη έχετε για τον Χριστό; Τίνος υιός είναι; Του λέγουν: Του Δαυίδ».

Και του είπε ο Γραμματέας: «Πολύ σωστά, Δάσκαλε, αληθινά είπες ότι ένας είναι ο Θεός και δεν υπάρχει άλλος εκτός από αυτόν, και το να τον αγαπά κανείς με όλη του την καρδιά, και με όλη του τη σύνεση, και με όλη του την ψυχή, και με όλη του τη δύναμη, και το να αγαπά τον πλησίον του όπως τον εαυτό του, είναι ανώτερο από όλα τα ολοκαυτώματα και τις θυσίες». Και ο Ιησούς, βλέποντας ότι αποκρίθηκε συνετά, του είπε: «Δεν είσαι μακριά από τη βασιλεία του Θεού». Και κανένας πλέον δεν τολμούσε να τον ρωτήσει. Ο μεν Ματθαίος λέει ότι τον πλησίασε για να τον δοκιμάσει, ο δε Μάρκος λέει εδώ ότι αποκρίθηκε συνετά. Άραγε λοιπόν αντιφάσκουν μεταξύ τους;