Καὶ ταύτην οὖν δοτέον ὅλην τῷ Θεῷ. Ἔστι δὲ καὶ ἡ λογικὴ δύναμις, ἣν ὠνόμασεν ὁ νόμος διάνοιαν. Πάσας τοίνυν τὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις ἀναθετέον τῇ ἀγάπῃ. «Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς ἔλεγε, διδάσκων ἐν τῷ ἱερῷ, Πῶς λέγουσιν οἱ Γραμματεῖς ὅτι ὁ Χριστός, υἱός ἐστι Δαβίδ; αὐτὸς γὰρ Δαβὶδ εἶπεν ἐν Πνεύματι ἁγίῳ· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. Αὐτὸς οὖν Δαβὶδ λέγει αὐτὸν Κύριον, καὶ πόθεν υἱὸς αὐτοῦ ἐστι; Καὶ ὁ πολὺς ὄχλος ἤκουεν αὐτοῦ ἡδέως. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ· Βλέπετε ἀπὸ τῶν Γραμματέων, τῶν θελόντων ἐν στολαῖς περιπατεῖν, καὶ ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς, καὶ πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς, καὶ πρωτοκλισίας ἐν τοῖς δείπνοις, οἱ κατεσθίοντες τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν, καὶ προφάσει μακρὰ προσευχόμενοι, οὗτοι λήψονται περισσότερον κρῖμα.» Ἐπειδὴ πρὸς τὸ πάθος ἔμελλεν ἔρχεσθαι ὁ Κύριος, διορθοῦται τὴν πεπλανημένην τῶν Γραμματέων δόξαν, ὑπολαμβανόντων τὸν Χριστὸν εἶναι υἱὸν τοῦ Δαβίδ, ἀλλ’ οὐχὶ κύριον. Ἀποδείκνυσι τοίνυν ἑαυτὸν Θεόν, ἐξ αὐτῶν τῶν τοῦ Δαβὶδ ῥημάτων, καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ’ ἐκφοβῶν διὰ τοῦ λέγειν, «Ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου.» Αὐτοὶ δὲ πάντως ἦσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, οὓς ἔθηκεν ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν τοῦ Χριστοῦ.
Μετάφραση
Και αυτήν λοιπόν πρέπει να την προσφέρουμε ολόκληρη στον Θεό. Υπάρχει δε και η λογική δύναμη, την οποία ο νόμος ονόμασε διάνοια. Όλες λοιπόν τις δυνάμεις της ψυχής πρέπει να τις αφιερώσουμε στην αγάπη. «Και αποκρινόμενος ο Ιησούς έλεγε, διδάσκοντας στο ιερό: Πώς λένε οι Γραμματείς ότι ο Χριστός είναι υιός του Δαβίδ; Διότι ο ίδιος ο Δαβίδ είπε εν Αγίω Πνεύματι: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, κάθισε στα δεξιά μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου. Ο ίδιος λοιπόν ο Δαβίδ τον αποκαλεί Κύριο, και πώς είναι υιός του; Και το πολύ πλήθος τον άκουγε με ευχαρίστηση. Και τους έλεγε στη διδασκαλία του: Προσέχετε από τους Γραμματείς, που θέλουν να περιπατούν με επίσημες στολές και να δέχονται ασπασμούς στις αγορές, και τις πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές, και τις πρώτες θέσεις στα δείπνα, οι οποίοι καταβροχθίζουν τις οικίες των χηρών, και με πρόφαση προσεύχονται εκτενώς· αυτοί θα λάβουν βαρύτερη καταδίκη». Επειδή ο Κύριος επρόκειτο να πορευθεί προς το πάθος, διορθώνει την πλανημένη αντίληψη των Γραμματέων, που υπέθεταν ότι ο Χριστός είναι υιός του Δαβίδ, αλλά όχι Κύριος. Αποδεικνύει λοιπόν τον εαυτό του Θεό, από τα ίδια τα λόγια του Δαβίδ, και όχι απλώς, αλλά εκφοβίζοντας μέσα από το ρητό, «Έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου». Αυτοί δε εξάπαντος ήταν οι εχθροί του, τους οποίους ο Θεός και Πατέρας έθεσε υποπόδιο των ποδιών του Χριστού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες