ιεʹ. Τῆς εἰρήνης τῶν λογισμῶν ὑπὸ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας ἐκταραχθείσης, αὐτίκα καὶ τὰ πεπυρωμένα βέλη τῆς ἐπιθυμίας, κατὰ τοῦ ὀξέως τρέχοντος πρὸς τὰ ὕψη νοός, παρὰ τῶν θηρευτῶν καὶ φιλοσάρκων δαιμόνων, πέμπονται συνεχῶς. Ὁ δέ γε νοῦς τῆς ἐπὶ τὰ ἄνω κινήσεως περικοπείς, εἰς ἀπρεπεῖς κινήσεις καὶ πεφυρμένας ἐμπίπτει, καὶ οὕτως ἀτάκτως ἡ σὰρξ ἐπανίστασθαι κατὰ τοῦ πνεύματος ἄρχεται, γαργαλισμοῖς τὸν νοῦν καὶ πυρώσεσιν κατασπῶσα, καὶ πρὸς βόθρον ἡδονῆς καταχῶσαι τοῦτον ἐπιθυμοῦσα. Καὶ εἰ μὴ Κύριος Σαβαὼθ ἐκολόβωσε τὰς ἡμέρας ἐκείνας, καὶ δύναμιν ὑπομονῆς τοῖς ἑαυτοῦ ἐπεβράβευσε δούλοις, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ.
Μετάφραση
ιε΄. Όταν η ειρήνη των λογισμών ταραχθεί από τα πνεύματα της πονηρίας, αμέσως και τα πυρωμένα βέλη της επιθυμίας εκτοξεύονται συνεχώς από τους θηρευτές και φιλόσαρκους δαίμονες εναντίον του νου που κινείται ταχύτατα προς τα ύψη. Ο νους, τότε, αφού ανακοπεί από την προς τα άνω πορεία του, περιπίπτει σε απρεπείς και συγκεχυμένες κινήσεις, και έτσι η σάρκα αρχίζει άτακτα να επαναστατεί κατά του πνεύματος, παρασύροντας προς τα κάτω τον νου με ερεθισμούς και πυρώσεις, επιθυμώντας να τον καταχώσει στον βόθρο της ηδονής. Και αν ο Κύριος Σαβαώθ δεν συντόμευε τις ημέρες εκείνες και δεν χορηγούσε δύναμη υπομονής στους δούλους Του, δεν θα σωζόταν καμία σάρκα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες