Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 14:13

Εξήλθε ο ήλιος της δικαιοσύνης, για να ραντίσει τις φεγγοβόλες ακτίνες της θεότητάς του στις καρδιές των σκοτισμένων ανθρώπων. Εξήλθε ο ποιμένας των προβάτων, ώστε, σπέρνοντας το αλάτι της ευσέβειας, να αρτύσει τον χόρτο του νομικού γράμματος, κάνοντάς τον νόστιμο για τα πρόβατα· εξήλθε ο σπορέας, έχοντας τα δέκα ζεύγη των βοδιών, για να παραγάγει το ένα κεράμιο, και σπέρνοντας έξι αρτάβες, να παραγάγει τρία μέτρα. Μίλησε τώρα, Ησαΐα, μην σιωπάς. Διότι, όπου εργάζονται δέκα ζεύγη βοδιών, θα παραγάγουν ένα κεράμιο. Δέκα ζεύγη βοδιών είναι είκοσι βόδια· δέκα λογικά ζεύγη βοδιών του Χριστού τυγχάνει να είναι οι δώδεκα απόστολοι, και οι επτά που εξέλεξαν οι απόστολοι. Ποιοι είναι αυτοί; Ο Στέφανος, ο Φίλιππος, ο Πρόχορος, ο Νικάνορας, ο Τίμωνας και ο Παρμενάς, καθώς και ο Νικόλαος ο προσήλυτος από την Αντιόχεια· και ο απόστολος που γεώργησε από την Ιερουσαλήμ μέχρι το Ιλλυρικό. Αυτά τα δέκα ζεύγη των βοδιών μέσα στον αγρό της ανθρωπότητας παρήγαγαν την ομολογία στον Ιησού, ο οποίος ενδύθηκε το δικό μας οστράκινο σκεύος του σώματος. Και για το γεγονός ότι ο θείος λόγος ονομάζει «κεράμιο» την ένσαρκη παρουσία του Χριστού, άκουε. Όταν επρόκειτο να πορευθεί προς το πάθος, του λένε οι μαθητές του: «Πού θέλεις να ετοιμάσουμε το πάσχα;». Και εκείνος τους είπε: «Πηγαίνετε σε αυτήν την πόλη, και θα σας συναντήσει ένας άνθρωπος που θα βαστάζει ένα κεράμιο με νερό, και πείτε του: Ο Διδάσκαλός μας είπε: Σε εσένα θα κάνω το πάσχα».

ΕΡΩΤΗΣΗ Γ΄. Ποιος είναι, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, αυτός που μέσα στην πόλη κρατάει το σταμνί με το νερό, και γιατί με νερό, τον οποίο συναντούν οι μαθητές που αποστέλλονται από τον Χριστό και λαμβάνουν την εντολή να τον ακολουθήσουν; Και ποιος είναι ο οικοδεσπότης; Και γιατί αποσιωπάται το όνομά του από τους ευαγγελιστές; Και τι είναι το μεγάλο και στρωμένο ανώγειο, στο οποίο τελείται το φρικτό μυστήριο του θείου δείπνου;

Γι' αυτό, ταιριαστά τους συναντά πρώτος εκείνος που βαστάζει το σταμνί με το νερό, συμβολίζοντας στο πρόσωπό του όλους εκείνους οι οποίοι, σύμφωνα με την πρακτική φιλοσοφία, βαστάζουν στους ώμους των αρετών τους, σαν σε σταμνί, τη χάρη του Πνεύματος –που μέσω της πίστεως τους καθαρίζει από τους μολυσμούς– η οποία διαφυλάσσεται με τη νέκρωση των γήινων μελών του σώματος. Έπειτα, μετά από αυτόν, δεύτερος είναι ο οικοδεσπότης που τους δείχνει το στρωμένο ανώγειο, διδάσκοντας ομοίως στο πρόσωπό του όλους εκείνους που, σύμφωνα με τη θεωρία, έχουν καταστρώσει θεοπρεπώς με γνωστικά νοήματα και δόγματα, σαν ένα άλλο ανώγειο, το ύψος της καθαρής και μεγαλοφυούς διανοίας τους, για την υποδοχή του μεγάλου Λόγου. Η δε οικία είναι η έξη της ευσέβειας, προς την οποία ο μεν πρακτικός νους οδεύει εφαρμόζοντας την αρετή, ενώ δεσπόζει σε αυτήν, έχοντάς την πλέον αποκτήσει ως δικό του φυσικό γνώρισμα, ο νους που καταλάμπεται από το θείο φως της μυστικής γνώσεως και για τον λόγο αυτόν αξιώνεται, μαζί με τον πρακτικό νου, της υπερφυούς παρουσίας και ευωχίας του Σωτήρα Λόγου.

«Εκείνοι δε, όταν άκουσαν, χάρηκαν και του υποσχέθηκαν να του δώσουν αργύρια. Και εκείνος αναζητούσε πώς, με την κατάλληλη ευκαιρία, να τον παραδώσει.» Όταν η γυναίκα επέδειξε την προσωπική της γενναιοδωρία, τότε κυριεύεται από μανία ο μαθητής, ο ένας από τους δώδεκα. Διότι δεν αναγράφεται τυχαία το «ένας από τους δώδεκα», αλλά για να καταδείξει ότι και αυτός ήταν ένας από τους προκρίτους, ένας εκλεκτός. Και τι σημαίνει το «για να τον παραδώσει»; Δηλαδή, για να τους καταδώσει πότε είναι μόνος του. Επειδή εκείνοι φοβούνταν να του επιτεθούν ενώ δίδασκε, εξαιτίας του πλήθους. Εκείνος, λοιπόν, υποσχέθηκε να τους τον παραδώσει απομονωμένο. «Και την πρώτη ημέρα των Αζύμων, όταν θυσίαζαν το Πάσχα, του λένε οι μαθητές του: Πού θέλεις να πάμε και να ετοιμάσουμε, για να φας το Πάσχα; Και αποστέλλει δύο από τους μαθητές του και τους λέει:

«Πηγαίνετε στην πόλη, και θα σας συναντήσει ένας άνθρωπος που θα κρατάει μια στάμνα με νερό, ακολουθήστε τον, και όπου μπει, πείτε στον οικοδεσπότη, Ο διδάσκαλος λέει: Πού είναι το κατάλυμα, όπου θα φάω το Πάσχα μαζί με τους μαθητές μου; Και αυτός θα σας δείξει ένα μεγάλο ανώγειο, στρωμένο, έτοιμο, εκεί να ετοιμάσετε για εμάς.» Ως πρώτη ημέρα των Αζύμων, λέει την Πέμπτη, η οποία ήταν πριν από τα Άζυμα.