εἰ δέ τι συγγενὲς καὶ ἡ εὐαγγελικὴ νάρδος ἔχει πρὸς τὸ μύρον τῆς νύμφης, ἔξεστι τῷ βουλομένῳ διὰ τῶν γεγραμμένων ἀναλογίσασθαι, τίς ἦν ἐκείνη ἡ νάρδος ἡ πιστική, ἡ πολύτιμος, ἡ καταχεθεῖσα μὲν τῆς κεφαλῆς τοῦ κυρίου, πάντα δὲ τὸν οἶκον τῆς εὐωδίας πληρώσασα· τάχα γὰρ οὐκ ἀπεξένωται τοῦ μύρου τὸ μύρον, ὃ τῇ νύμφῃ μὲν τὴν ὀσμὴν τοῦ νυμφίου δίδωσιν, ἐν δὲ τῷ εὐαγγελίῳ αὐτοῦ καταχεθὲν τοῦ κυρίου πληροῖ τῆς εὐωδίας τὸν οἶκον, ἐν ᾧ τὸ συμπόσιον ἦν. δοκεῖ γάρ μοι κἀκεῖ προφητικῷ τινι πνεύματι προμηνῦσαι διὰ τοῦ μύρου ἡ γυνὴ τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον, καθὼς μαρτυρεῖ τοῖς παρ᾽ αὐτῆς γεγενημένοις ὁ κύριος λέγων ὅτι Προέλαβεν εἰς τὸ ἐνταφιάσαι με. καὶ τὸν οἶκον τὸν πληρωθέντα τῆς εὐωδίας ἀντὶ παντὸς τοῦ κόσμου καὶ ὅλης τῆς οἰκουμένης νοεῖν ὑποτίθεται εἰπὼν ὅτι Ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, ἡ ὀσμὴ τοῦ μύρου συνδιαδοθήσεται τῷ τοῦ εὐαγγελίου κηρύγματι καὶ μνημόσυνον ἔσται, φησί, ταύτης τὸ εὐαγγέλιον. οὐκοῦν ἐπειδὴ ἐν μὲν τῷ Ἄισματι τῶν ᾀσμάτων ἡ νάρδος τὴν ὀσμὴν τοῦ νυμφίου τῇ νύμφῃ δίδωσιν, ἐν δὲ τῷ εὐαγγελίῳ ὅλου τοῦ σώματος τῆς ἐκκλησίας ἐν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ καὶ ἐν παντὶ τῷ κόσμῳ χρῖσμα ἡ εὐωδία γίνεται ἡ τότε τὸν οἶκον πληρώσασα, τάχα τις εὑρίσκεται κοινωνία διὰ τούτων ἐν ἀμφοτέροις, ὡς ἓν τὰ δύο δοκεῖν.
Μετάφραση
Αν πάλι η ευαγγελική νάρδος έχει κάποια συγγένεια με το μύρο της νύμφης, μπορεί όποιος επιθυμεί να αναλογιστεί μέσα από τα γραφόμενα, ποια ήταν εκείνη η γνήσια, η πολύτιμη νάρδος, η οποία χύθηκε πάνω στο κεφάλι του Κυρίου και γέμισε όλη την οικία με την ευωδία της. Διότι ίσως το ένα μύρο να μην είναι εντελώς ξένο προς το άλλο μύρο, αυτό δηλαδή που από τη μία δίνει στη νύμφη την οσμή του νυμφίου, και από την άλλη στο Ευαγγέλιο, αφού χύθηκε πάνω στον ίδιο τον Κύριο, γεμίζει με ευωδία την οικία στην οποία γινόταν το συμπόσιο. Μου φαίνεται δηλαδή ότι και εκεί με κάποιο προφητικό πνεύμα η γυναίκα προανήγγειλε δια του μύρου το μυστήριο του θανάτου, καθώς μαρτυρεί ο Κύριος για όσα έπραξε αυτή, λέγοντας ότι «πρόλαβε να με μυρώσει για τον ενταφιασμό μου». Και την οικία που γέμισε από την ευωδία υποδεικνύει να την εννοήσουμε αντί ολοκλήρου του κόσμου και όλης της οικουμένης, λέγοντας ότι «όπου κι αν κηρυχθεί το Ευαγγέλιο αυτό σε όλον τον κόσμο», η οσμή του μύρου θα διαδοθεί μαζί με το κήρυγμα του Ευαγγελίου και το Ευαγγέλιο, λέει, θα αποτελεί μνημόσυνό της. Επομένως, επειδή στο μεν Άσμα Ασμάτων η νάρδος μεταδίδει στη νύμφη την οσμή του νυμφίου, στο δε Ευαγγέλιο η ευωδία που γέμισε τότε την οικία γίνεται χρίσμα ολόκληρου του σώματος της Εκκλησίας σε όλη την οικουμένη και σε όλο τον κόσμο, ίσως μέσα από αυτά να αναδεικνύεται μια τέτοια κοινωνία μεταξύ των δύο, ώστε τα δύο να φαίνονται ως ένα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες