Καὶ ἔτυπτον τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καλάμῳ, καὶ ἐνέπτυον αὐτῷ, καὶ τιθέντες τὰ γόνατα, προσεκύνουν αὐτῷ. Καὶ ὅτε ἐνέπαιξαν αὐτῷ, ἐξέδυσαν αὐτὸν τὴν πορφύραν, καὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν τὰ ἱμάτια τὰ ἴδια· καὶ ἐξάγουσιν αὐτόν, ἵνα σταυρώσωσιν αὐτόν, καὶ ἀγγαρεύουσι παράγοντά τινα Σίμωνα Κυρηναῖον, ἐρχόμενον ἀπ’ ἀγροῦ, τὸν πατέρα Ἀλεξάνδρου καὶ Ῥούφου, ἵνα ἄρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ.» Τὸ στρατιωτικὸν φῦλον ἀεὶ ἀταξίαις χαῖρον καὶ ὕβρεσι, τὰ οἰκεῖα ἐπεδείκνυτο· εἰ γὰρ οἱ μυρίων διδασκαλιῶν ἀκούσαντες Ἰουδαῖοι, τοιαῦτα αὐτὸν διέθεντο, οἱ πολλὰ καὶ πολλάκις εὐεργετηθέντες, τί ἂν ἔχοιμεν εἰπεῖν περὶ τῶν ἐθνικῶν;
Μετάφραση
«Και χτυπούσαν το κεφάλι του με ένα καλάμι, και τον έφτυναν, και πέφτοντας στα γόνατα, τον προσκυνούσαν. Και όταν τον ενέπαιξαν, του έβγαλαν την πορφύρα, και τον έντυσαν με τα δικά του ιμάτια. Και τον βγάζουν έξω για να τον σταυρώσουν, και αγγαρεύουν κάποιον περαστικό, τον Σίμωνα τον Κυρηναίο, που ερχόταν από τους αγρούς, τον πατέρα του Αλεξάνδρου και του Ρούφου, για να σηκώσει τον σταυρό του.» Το στρατιωτικό φύλο, που πάντοτε χαίρεται με τις αταξίες και τις προσβολές, φανέρωνε τον οικείο του χαρακτήρα. Διότι, εάν οι Ιουδαίοι, που είχαν ακούσει αναρίθμητες διδασκαλίες και είχαν ευεργετηθεί πολλά και πολλές φορές, του συμπεριφέρθηκαν με αυτόν τον τρόπο, τι θα μπορούσαμε να πούμε για τους εθνικούς;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες