Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 15:29

Μήπως τάχα, έχοντας χωρίσει στα δύο το εξωτερικό και το εσωτερικό, φανερωνόταν και στον τάφο και στον άδη; Αλλά δεν ήταν δυνατό να δώσει κάτι άλλο αντί άλλου ως λύτρο· παρά έδωσε σώμα αντί σώματος, και ψυχή αντί ψυχής, και τέλεια ύπαρξη υπέρ ολόκληρου του ανθρώπου. Αυτό είναι το αντάλλαγμα του Χριστού, το οποίο χλεύασαν πάνω στον σταυρό οι εχθροί της ζωής, οι Ιουδαίοι, περνώντας από μπροστά και κουνώντας τα κεφάλια τους. Διότι ούτε ο άδης άντεξε την έλευση της απαράκαλυπτης θεότητας· αυτό το μαρτυρούν και οι προφήτες και οι απόστολοι.

Διότι αυτοί, εμπαίζοντας και χλευάζοντάς τον, έλεγαν: Ουά, εσύ που καταλύεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον οικοδομείς. Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό, και θα πιστέψουμε σε αυτόν.

Όλα αυτά λοιπόν προφητεύονταν σαφώς μέσω του ψαλμού για όσα επρόκειτο να συμβούν ύστερα από πολύ καιρό, και εκπληρώθηκαν όταν, σύμφωνα με τον Ματθαίο, αφού σταυρώθηκαν μαζί του δύο ληστές, ένας «από τα δεξιά» και ένας «από τα αριστερά» του Σωτήρα, «οι περαστικοί τον βλασφημούσαν, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: ουά, εσύ που γκρεμίζεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον χτίζεις, σώσε τον εαυτό σου· αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό. Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μαζί με τους πρεσβυτέρους και τους γραμματείς, έλεγαν: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό και θα πιστέψουμε σε αυτόν. Αν έχει εμπιστοσύνη στον Θεό, ας τον λυτρώσει τώρα, αν τον θέλει· διότι είπε ότι είμαι Υιός του Θεού», σύμφωνα δε με τον Λουκά: «στεκόταν ο λαός και κοίταζε, και τον χλεύαζαν οι άρχοντες μαζί τους, λέγοντας: άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του, αν αυτός είναι ο Χριστός, ο εκλεκτός Υιός του Θεού», σύμφωνα δε με τον Μάρκο: «και οι περαστικοί τον βλασφημούσαν κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: ουά, εσύ που γκρεμίζεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον χτίζεις, σώσε τον εαυτό σου και κατέβα από τον σταυρό. Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μεταξύ τους μαζί με τους γραμματείς, έλεγαν: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει».

Στο τέλος, για τον Δαβίδ σε ανάμνηση... Στο τέλος των αιώνων ήλθε (ή ότι ερχόμενος) ο Κύριος για να σώσει τον άνθρωπο. «Ο Θεός, εις την βοήθειαν»: Ο Χριστός εκ μέρους του ανθρώπου παρακαλεί, να μην τον παραβλέψει, αλλά να τον βοηθήσει. «Κύριε, εις το βοηθήσαι»: Ο Αδάμ λέει προς τον Θεό: Σπεύσε εις την βοήθειά μου, διότι δεν αντέχω πλέον τον ονειδισμό των δαιμόνων. «Αισχυνθείησαν»: Διότι, βλέποντας (οι δαίμονες) τον άνθρωπο να τιμάται τόσο πολύ, ντροπιάστηκαν σφόδρα, και γενικά οι Ιουδαίοι ντροπιάστηκαν και ταπεινώθηκαν, επειδή οπλίστηκαν κατά του Θεού. «Αποστραφείησαν»: Και ποιοι είναι αυτοί που μηχανεύτηκαν κατά του Χριστού, παρά οι Ιουδαίοι; Και αποστράφηκαν ντροπιασμένοι, μη δυνάμενοι να αντισταθούν στη σοφία και στον λόγο του Θεού. «Αποστραφείησαν παραυτίκα»: Παραυτίκα, δηλαδή αμέσως, ντροπιάστηκαν οι Ιουδαίοι που φώναζαν μπροστά στον σταυρό: «Ουά, ουά». «Αγαλλιάσθωσαν»: Οι απόστολοι και όσοι πίστεψαν μέσω αυτών και όσοι πενθούσαν για το πάθος του Κυρίου Χριστού· διότι αυτοί ευφράνθηκαν με την ανάσταση. «Και λεγέτωσαν»: Οι πιστοί· διότι αυτοί δεν παύουν ποτέ να μεγαλύνουν και να δοξάζουν τον Κύριο διαπαντός. «Οι αγαπώντες»: Αυτοί που δέχτηκαν και αγάπησαν την επιφάνεια του Κυρίου μας. «Εγώ δε πτωχός»: Ο Χριστός το λέει, αυτός που εκουσίως έγινε πτωχός για τον άνθρωπο.

Και εκεί φέρε στον νου σου τις φυλακίσεις, τις ανακρίσεις, τις ερωτήσεις, τις αποφάσεις, τις κραυγές: «άρε, άρε, σταύρωσον αυτόν», τις απαιτήσεις των Ιουδαίων που έλεγαν: «το αίμα του ας πέσει πάνω σε εμάς και στα παιδιά μας», την καταδικαστική υπογραφή με την πένα του Πιλάτου, τη φραγέλλωση, τα ραπίσματα, τα φτυσίματα, το χλευαστικό ντύσιμο με την πορφύρα και το στεφάνωμα, την προσβλητική γονυκλισία και τα χτυπήματα στο κεφάλι από εκείνους που φώναζαν περιπαικτικά: «προφήτευσέ μας, ποιος είναι αυτός που σε χτύπησε;», τον προπηλακισμό, τον συνωστισμό, τον θόρυβο, τις επιδοκιμασίες όλου του μιαρού όχλου εναντίον του. Έπειτα τη σταύρωση, το κάρφωμα των αγίων χεριών και ποδιών, τον διαμερισμό των ιματίων, τον χλευασμό και τις ύβρεις των περαστικών που έλεγαν: «αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό. Ουά! Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει». Τα υπόλοιπα περιγελάσματα, τους εμπαιγμούς και τις καταλαλιές, το τρύπημα με τη λόγχη, τη γεύση της χολής, τον θάνατο και όσα άλλα τα συνοδεύουν και διαπράχθηκαν μαζί με αυτά.

Διότι και οι δύο είναι άνομοι· ο μεν εθνικός, επειδή παρέβη τον φυσικό νόμο, ο δε ιουδαϊκός, επειδή παρέβη και αυτόν και τον γραπτό που του έδωσε ο Θεός· αλλά ο μεν εθνικός είναι ευγνώμων ληστής, ο δε ιουδαϊκός μέχρι τέλους βλάσφημος. Στο μέσο δε των δύο λαών σταυρώνεται ο Κύριος· διότι αυτός είναι ο λίθος που μας ενώνει. «Και οι διερχόμενοι τον βλασφημούσαν, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: Ουά, εσύ που καταλύεις τον ναό και τον οικοδομείς σε τρεις ημέρες, σώσε τον εαυτό σου· και κατέβα από τον σταυρό».

Παρομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μεταξύ τους μαζί με τους γραμματείς, έλεγαν: Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει. Ο Χριστός, ο βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό, για να δούμε και να πιστέψουμε. Και εκείνοι που είχαν σταυρωθεί μαζί του, τον χλεύαζαν.» Και οι περαστικοί, λέει, δηλαδή εκείνοι που διέρχονταν από τον δρόμο, βλασφημούσαν και αυτοί τον Κύριο, περιγελώντας τον ως πλάνο. Παρομοίως και οι αρχιερείς έλεγαν: