Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 15:30

Διότι αυτοί, εμπαίζοντας και χλευάζοντάς τον, έλεγαν: Ουά, εσύ που καταλύεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον οικοδομείς. Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό, και θα πιστέψουμε σε αυτόν.

Όλα αυτά λοιπόν προφητεύονταν σαφώς μέσω του ψαλμού για όσα επρόκειτο να συμβούν ύστερα από πολύ καιρό, και εκπληρώθηκαν όταν, σύμφωνα με τον Ματθαίο, αφού σταυρώθηκαν μαζί του δύο ληστές, ένας «από τα δεξιά» και ένας «από τα αριστερά» του Σωτήρα, «οι περαστικοί τον βλασφημούσαν, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: ουά, εσύ που γκρεμίζεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον χτίζεις, σώσε τον εαυτό σου· αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό. Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μαζί με τους πρεσβυτέρους και τους γραμματείς, έλεγαν: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό και θα πιστέψουμε σε αυτόν. Αν έχει εμπιστοσύνη στον Θεό, ας τον λυτρώσει τώρα, αν τον θέλει· διότι είπε ότι είμαι Υιός του Θεού», σύμφωνα δε με τον Λουκά: «στεκόταν ο λαός και κοίταζε, και τον χλεύαζαν οι άρχοντες μαζί τους, λέγοντας: άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του, αν αυτός είναι ο Χριστός, ο εκλεκτός Υιός του Θεού», σύμφωνα δε με τον Μάρκο: «και οι περαστικοί τον βλασφημούσαν κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: ουά, εσύ που γκρεμίζεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον χτίζεις, σώσε τον εαυτό σου και κατέβα από τον σταυρό. Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μεταξύ τους μαζί με τους γραμματείς, έλεγαν: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει».

Και εκεί φέρε στον νου σου τις φυλακίσεις, τις ανακρίσεις, τις ερωτήσεις, τις αποφάσεις, τις κραυγές: «άρε, άρε, σταύρωσον αυτόν», τις απαιτήσεις των Ιουδαίων που έλεγαν: «το αίμα του ας πέσει πάνω σε εμάς και στα παιδιά μας», την καταδικαστική υπογραφή με την πένα του Πιλάτου, τη φραγέλλωση, τα ραπίσματα, τα φτυσίματα, το χλευαστικό ντύσιμο με την πορφύρα και το στεφάνωμα, την προσβλητική γονυκλισία και τα χτυπήματα στο κεφάλι από εκείνους που φώναζαν περιπαικτικά: «προφήτευσέ μας, ποιος είναι αυτός που σε χτύπησε;», τον προπηλακισμό, τον συνωστισμό, τον θόρυβο, τις επιδοκιμασίες όλου του μιαρού όχλου εναντίον του. Έπειτα τη σταύρωση, το κάρφωμα των αγίων χεριών και ποδιών, τον διαμερισμό των ιματίων, τον χλευασμό και τις ύβρεις των περαστικών που έλεγαν: «αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό. Ουά! Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει». Τα υπόλοιπα περιγελάσματα, τους εμπαιγμούς και τις καταλαλιές, το τρύπημα με τη λόγχη, τη γεύση της χολής, τον θάνατο και όσα άλλα τα συνοδεύουν και διαπράχθηκαν μαζί με αυτά.

Διότι και οι δύο είναι άνομοι· ο μεν εθνικός, επειδή παρέβη τον φυσικό νόμο, ο δε ιουδαϊκός, επειδή παρέβη και αυτόν και τον γραπτό που του έδωσε ο Θεός· αλλά ο μεν εθνικός είναι ευγνώμων ληστής, ο δε ιουδαϊκός μέχρι τέλους βλάσφημος. Στο μέσο δε των δύο λαών σταυρώνεται ο Κύριος· διότι αυτός είναι ο λίθος που μας ενώνει. «Και οι διερχόμενοι τον βλασφημούσαν, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: Ουά, εσύ που καταλύεις τον ναό και τον οικοδομείς σε τρεις ημέρες, σώσε τον εαυτό σου· και κατέβα από τον σταυρό».