Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 15:40

Προσεύχεται στον Πατέρα· έπειτα συλλαμβάνεται. Ο Πέτρος αποκόπτει το αυτί του δούλου. Ο νεανίσκος φεύγει γυμνός. Ο Ιησούς οδηγείται στον Καϊάφα. Καταθέτουν μαρτυρίες εναντίον του. Ομολογεί ότι είναι Υιός του Θεού. Ο Πέτρος τον αρνείται. Ο Ιησούς οδηγείται στον Πιλάτο· σταυρώνεται. Ήταν εκεί η Μαρία του Ιακώβου του μικρού, και η Μαγδαληνή, και η Σαλώμη. Ο Ιωσήφ παραλαμβάνει το σώμα του Ιησού. Ήλθαν οι γυναίκες μετά το Σάββατο, φέρνοντας αρώματα. Είδαν τον άγγελο στο μνημείο και φοβήθηκαν. Αφού αναστήθηκε, ο Χριστός εμφανίστηκε στη Μαρία, από την οποία είχε εκβάλει τα επτά δαιμόνια. Εκείνη το ανέφερε στους μαθητές· εκείνοι όμως απίστησαν. Έπειτα εμφανίστηκε στους δύο στον δρόμο, έπειτα στους έντεκα· και τους επέπληξε για την απιστία τους. Και τους απέστειλε να κηρύττουν, και να βαπτίζουν, και να επιτελούν σημεία. Έπειτα ανελήφθη.

Υπήρχαν δε και γυναίκες που παρακολουθούσαν από μακριά, μεταξύ των οποίων ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου του μικρού και του Ιωσή, και η Σαλώμη. Αυτές, και όταν αυτός ήταν στη Γαλιλαία, τον ακολουθούσαν και τον υπηρετούσαν, καθώς και πολλές άλλες, που είχαν ανεβεί μαζί του στα Ιεροσόλυμα.» Σχίστηκε το καταπέτασμα, υποδηλώνοντας ο Θεός ότι η χάρη του Πνεύματος αποχώρησε από τον ναό, και ότι τα Άγια των αγίων θα γίνουν σε όλους ορατά και βατά· πράγμα που και έγινε, όταν εισήλθαν οι Ρωμαίοι· και ότι πενθεί και ο ναός. Διότι αυτό που συνήθιζαν να κάνουν οι Ιουδαίοι στις συμφορές, δηλαδή να διαρρηγνύουν τους χιτώνες τους, αυτό και ο ναός, σαν να ήταν έμψυχος, υπέδειξε για τον Κτίστη που έπασχε, διαρρηγνύοντας το δικό του ιμάτιο· και κάτι άλλο ακόμη υποδηλώνεται από αυτό. Αυτή η σάρκα είναι το καταπέτασμα του δικού μας ναού, δηλαδή του νου· η δύναμη, λοιπόν, της σάρκας, την οποία είχε κατά του πνεύματος, διαρράγηκε με τα πάθη του Χριστού, από πάνω έως κάτω, δηλαδή από τον Αδάμ έως και τους τελευταίους ανθρώπους. Διότι και ο Αδάμ έχει αγιαστεί με τα πάθη του Χριστού, και δεν θα είναι πλέον η σάρκα του επικατάρατη, ούτε υποκείμενη στη φθορά, αλλά όλοι τιμηθήκαμε με την αφθαρσία. Βλέποντας δε ο κεντυρίων, δηλαδή ο εκατόνταρχος (διότι οι Ρωμαίοι ονομάζουν το εκατό «κέντουμ») ότι ξεψύχησε με τόσο δεσποτικό τρόπο, θαύμασε και ομολόγησε.

Δες όμως και την τάξη να αντιστρέφεται: οι Ιουδαίοι θανατώνουν, ο εθνικός ομολογεί, οι μαθητές φεύγουν, οι γυναίκες παραμένουν. Διότι υπήρχαν, λέει, και γυναίκες, μεταξύ των οποίων ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή. Αυτή δε ήταν η Θεοτόκος, η οποία επειδή μνηστεύθηκε τον Ιωσήφ, θεωρείτο μητέρα τους, καθώς παιδιά του Ιωσήφ ήταν ο Ιάκωβος και ο Ιωσής. Ονομάζεται λοιπόν μητέρα τους αντί για μητριά, όπως ακριβώς ονομαζόταν και γυναίκα του Ιωσήφ αντί για μνηστή. Η Σαλώμη πάλι, ήταν η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου. Υπήρχαν και πολλές άλλες. Διότι μνημόνευσε ονομαστικά τις πιο επιφανείς. «Και όταν πια βράδιασε, επειδή ήταν Παρασκευή, δηλαδή παραμονή του Σαββάτου, ήλθε ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ευυπόληπτος βουλευτής, ο οποίος περίμενε και αυτός τη βασιλεία του Θεού. Αυτός, αφού βρήκε το θάρρος, εισήλθε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Ιησού. Ο Πιλάτος απόρησε που είχε ήδη πεθάνει, και αφού προσκάλεσε τον εκατόνταρχο, τον ρώτησε αν είχε πεθάνει προ πολλού. Και όταν πληροφορήθηκε από τον εκατόνταρχο, παραχώρησε το σώμα στον Ιωσήφ».