Ἦσαν δὲ καὶ γυναῖκες ἀπὸ μακρόθεν θεωροῦσαι, ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καὶ Μαρία ἡ Ἰακώβου τοῦ μικροῦ, καὶ Ἰωσῆ μήτηρ, καὶ Σαλώμη. Αἳ καὶ ὅτε ἦν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, ἠκολούθουν αὐτῷ, καὶ διηκόνουν αὐτῷ, καὶ ἄλλαι πολλαί, αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς Ἱεροσόλυμα.» Ἐσχίσθη τὸ καταπέτασμα, δηλοῦντος τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος ἀπέστη ἀπὸ τοῦ ναοῦ, καὶ ὅτι τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων πᾶσι θεατὰ καὶ βάσιμα καταστήσονται· ὃ καὶ γέγονε, τῶν Ῥωμαίων εἰσελθόντων· καὶ ὅτι πενθεῖ καὶ ὁ ναός. Ὅπερ γὰρ εἰώθασιν Ἰουδαῖοι ἐν ταῖς συμφοραῖς ποιεῖν, καὶ διαῤῥηγνύναι τοὺς χιτῶνας, τοῦτο καὶ ὁ ναός, ὡσανεὶ ἔμψυχος, ἐνεδείξατο ἐπὶ τῷ Κτίστῃ πάσχοντι, τὸ ἑαυτοῦ ἱμάτιον διαῤῥήξας· καὶ ἄλλο δέ τι ἐκ τούτου δηλοῦται. Ἡ σὰρξ αὕτη καταπέτασμά ἐστι τοῦ ἡμετέρου ναοῦ, τουτέστι, τοῦ νοός· ἡ γοῦν τῆς σαρκὸς δύναμις, ἣν εἶχε κατὰ τοῦ πνεύματος, διεῤῥάγη τοῖς πάθεσι τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, τουτέστιν, ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως καὶ τῶν τελευταίων ἀνθρώπων. Καὶ γὰρ ὁ Ἀδὰμ ἡγίασται τοῖς πάθεσι τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὐκ ἔτι ἡ σὰρξ ἐκείνου ἐπικατάρατος ἔσται, οὐδὲ φθορᾷ ἔνοχος, ἀλλ’ ἀφθαρσίᾳ ἐτιμήθημεν ἅπαντες. Ἰδὼν δὲ ὁ κεντυρίων, τουτέστιν, ὁ ἑκατόνταρχος (κέντουμ γὰρ λέγουσιν οἱ Ῥωμαῖοι τὸ ἑκατὸν) ὅτι οὕτω δεσποτικῶς ἐξέπνευσεν, ἐθαύμασε καὶ ὡμολόγησεν.
Μετάφραση
Υπήρχαν δε και γυναίκες που παρακολουθούσαν από μακριά, μεταξύ των οποίων ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου του μικρού και του Ιωσή, και η Σαλώμη. Αυτές, και όταν αυτός ήταν στη Γαλιλαία, τον ακολουθούσαν και τον υπηρετούσαν, καθώς και πολλές άλλες, που είχαν ανεβεί μαζί του στα Ιεροσόλυμα.» Σχίστηκε το καταπέτασμα, υποδηλώνοντας ο Θεός ότι η χάρη του Πνεύματος αποχώρησε από τον ναό, και ότι τα Άγια των αγίων θα γίνουν σε όλους ορατά και βατά· πράγμα που και έγινε, όταν εισήλθαν οι Ρωμαίοι· και ότι πενθεί και ο ναός. Διότι αυτό που συνήθιζαν να κάνουν οι Ιουδαίοι στις συμφορές, δηλαδή να διαρρηγνύουν τους χιτώνες τους, αυτό και ο ναός, σαν να ήταν έμψυχος, υπέδειξε για τον Κτίστη που έπασχε, διαρρηγνύοντας το δικό του ιμάτιο· και κάτι άλλο ακόμη υποδηλώνεται από αυτό. Αυτή η σάρκα είναι το καταπέτασμα του δικού μας ναού, δηλαδή του νου· η δύναμη, λοιπόν, της σάρκας, την οποία είχε κατά του πνεύματος, διαρράγηκε με τα πάθη του Χριστού, από πάνω έως κάτω, δηλαδή από τον Αδάμ έως και τους τελευταίους ανθρώπους. Διότι και ο Αδάμ έχει αγιαστεί με τα πάθη του Χριστού, και δεν θα είναι πλέον η σάρκα του επικατάρατη, ούτε υποκείμενη στη φθορά, αλλά όλοι τιμηθήκαμε με την αφθαρσία. Βλέποντας δε ο κεντυρίων, δηλαδή ο εκατόνταρχος (διότι οι Ρωμαίοι ονομάζουν το εκατό «κέντουμ») ότι ξεψύχησε με τόσο δεσποτικό τρόπο, θαύμασε και ομολόγησε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες