Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 15:43

«Όταν βράδιασε», λέγει, «ήλθε άνθρωπος πλούσιος με το όνομα Ιωσήφ· αυτός τόλμησε και εισήλθε στον Πιλάτο και ζήτησε από αυτόν το σώμα του Ιησού». Εισήλθε θνητός σε θνητό, ζητώντας να λάβει τον Θεό· τον Θεό των θνητών ζητά· πηλός από πηλό ζητά να λάβει τον Πλάστη των πάντων· το χόρτο να παραλάβει από χόρτο το ουράνιο πυρ· η οικτρή σταγόνα λαμβάνει από οικτρή σταγόνα την άβυσσο. Ποιος είδε; Ποιος άκουσε ποτέ; Άνθρωπος σε άνθρωπο χαρίζει τον Ποιητή των ανθρώπων· άνομος υπόσχεται να χαρίσει αυτόν που αποτελεί το όριο των ανόμων και του νόμου· άκριτος κριτής παραδίδει προς ταφήν, ως κατάκριτο, τον Κριτή των κριτών.

Γι' αυτό ήλθε ένας πλούσιος άνθρωπος με το όνομα Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ο οποίος κρυβόταν από τον φόβο των Ιουδαίων. Ήλθε δε και ο Νικόδημος, εκείνος που είχε πάει προς τον Ιησού κατά τη νύκτα. Μυστήριο απόκρυφο των μυστηρίων. Δύο κρυφοί μαθητές έρχονται για να κρύψουν τον Ιησού μέσα στον τάφο, διδάσκοντας με τη δική τους απόκρυψη το κρυπτό μυστήριο στον Άδη του κρυμμένου μέσα στη σάρκα Θεού. Και ο ένας ξεπερνούσε τον άλλον ως προς την αφοσίωσή του προς τον Χριστό. Διότι ο μεν Νικόδημος ανεδείχθη μεγαλόψυχος προσφέροντας τη σμύρνα και την αλόη, ο δε Ιωσήφ είναι αξιέπαινος για την τόλμη και την παρρησία του απέναντι στον Πιλάτο. Επειδή αυτός, έχοντας αποβάλει κάθε φόβο, βρήκε το θάρρος και εισήλθε στον Πιλάτο, ζητώντας το σώμα του Ιησού· και εισερχόμενος, ενήργησε πάνσοφα, προκειμένου να επιτύχει τον ποθούμενο σκοπό.

ΚΗ΄. Δεν είναι δε άτοπο, καταπιανόμενοι με τα ευαγγελικά λόγια, να αντλήσουμε τον πλούτο που κρύβεται σε αυτά. Λένε οι ευαγγελιστές, οι οποίοι αποφθέγχθηκαν τα θεία εν Πνεύματι και είχαν μέσα τους τον Χριστό να ομιλεί: Όταν βράδιασε, ήλθε ένας πλούσιος άνδρας από την Αριμαθαία, ονόματι Ιωσήφ, εύσχημος βουλευτής, άνδρας αγαθός και δίκαιος, ο οποίος έγινε και ο ίδιος μαθητής του Ιησού, και περίμενε τη βασιλεία του Θεού. Αυτός δεν είχε συγκατατεθεί στην πράξη τους, αλλά κρυβόταν εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων. Αυτός πήρε το θάρρος και εισήλθε στον Πιλάτο, και ζήτησε το σώμα του Ιησού. Ω, τι μακάριος και αοίδιμος άνδρας! Αληθινά λέγει ο Κύριος: Κάθε δέντρο αναγνωρίζεται από τους δικούς του καρπούς. Όντας, λοιπόν, αγαθός και δίκαιος, δεν είχε συγκατατεθεί στη βουλή και στην πράξη τους. Όντως αυτός είναι μακάριος άνδρας, όπως λέγει ο θεηγόρος Δαβίδ. Διότι δεν πορεύτηκε κατά τη βουλή των ασεβών, ούτε στάθηκε σε οδό αμαρτωλών φρυάττοντας, και δεν κάθισε σε καθέδρα λοιμών εναντίον του Κυρίου και εναντίον του Χριστού Του, διαβουλευόμενος μαζί με άνομους λαούς.

Δες όμως και την τάξη να αντιστρέφεται: οι Ιουδαίοι θανατώνουν, ο εθνικός ομολογεί, οι μαθητές φεύγουν, οι γυναίκες παραμένουν. Διότι υπήρχαν, λέει, και γυναίκες, μεταξύ των οποίων ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή. Αυτή δε ήταν η Θεοτόκος, η οποία επειδή μνηστεύθηκε τον Ιωσήφ, θεωρείτο μητέρα τους, καθώς παιδιά του Ιωσήφ ήταν ο Ιάκωβος και ο Ιωσής. Ονομάζεται λοιπόν μητέρα τους αντί για μητριά, όπως ακριβώς ονομαζόταν και γυναίκα του Ιωσήφ αντί για μνηστή. Η Σαλώμη πάλι, ήταν η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου. Υπήρχαν και πολλές άλλες. Διότι μνημόνευσε ονομαστικά τις πιο επιφανείς. «Και όταν πια βράδιασε, επειδή ήταν Παρασκευή, δηλαδή παραμονή του Σαββάτου, ήλθε ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ευυπόληπτος βουλευτής, ο οποίος περίμενε και αυτός τη βασιλεία του Θεού. Αυτός, αφού βρήκε το θάρρος, εισήλθε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Ιησού. Ο Πιλάτος απόρησε που είχε ήδη πεθάνει, και αφού προσκάλεσε τον εκατόνταρχο, τον ρώτησε αν είχε πεθάνει προ πολλού. Και όταν πληροφορήθηκε από τον εκατόνταρχο, παραχώρησε το σώμα στον Ιωσήφ».