Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 15:44

Ο δε Πιλάτος, λέγει, θαύμασε εάν είχε κιόλας πεθάνει. Θαύμασε πώς η ζωή πέθανε, πώς ο διαχειριστής της πνοής των ανθρώπων παρέδωσε την πνοή του. Ναι, πέθανε, ω Πιλάτε, αλλά εκουσίως. Διότι έχει εξουσία να παραδώσει την ψυχή του, και έχει εξουσία να την πάρει πάλι. Ναι, πέθανε, για να σκυλεύσει τον θάνατο, για να ζωοποιήσει εκείνον που κρατούνταν σφιχτά με δεσμά, ώστε, γινόμενος πρωτότοκος εκ των νεκρών, να αναβλύσει ανάσταση στους νεκρούς, για να καταποθεί το θνητό από τη ζωή.

Δες όμως και την τάξη να αντιστρέφεται: οι Ιουδαίοι θανατώνουν, ο εθνικός ομολογεί, οι μαθητές φεύγουν, οι γυναίκες παραμένουν. Διότι υπήρχαν, λέει, και γυναίκες, μεταξύ των οποίων ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή. Αυτή δε ήταν η Θεοτόκος, η οποία επειδή μνηστεύθηκε τον Ιωσήφ, θεωρείτο μητέρα τους, καθώς παιδιά του Ιωσήφ ήταν ο Ιάκωβος και ο Ιωσής. Ονομάζεται λοιπόν μητέρα τους αντί για μητριά, όπως ακριβώς ονομαζόταν και γυναίκα του Ιωσήφ αντί για μνηστή. Η Σαλώμη πάλι, ήταν η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου. Υπήρχαν και πολλές άλλες. Διότι μνημόνευσε ονομαστικά τις πιο επιφανείς. «Και όταν πια βράδιασε, επειδή ήταν Παρασκευή, δηλαδή παραμονή του Σαββάτου, ήλθε ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ευυπόληπτος βουλευτής, ο οποίος περίμενε και αυτός τη βασιλεία του Θεού. Αυτός, αφού βρήκε το θάρρος, εισήλθε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Ιησού. Ο Πιλάτος απόρησε που είχε ήδη πεθάνει, και αφού προσκάλεσε τον εκατόνταρχο, τον ρώτησε αν είχε πεθάνει προ πολλού. Και όταν πληροφορήθηκε από τον εκατόνταρχο, παραχώρησε το σώμα στον Ιωσήφ».