Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 16:19

Περί δόξης. Ερώτηση 45. Να γνωρίζεις δε, ότι ο Κύριος ημών και Θεός Ιησούς Χριστός, αφού σαρκώθηκε εκ Πνεύματος Αγίου και εκ της Αειπαρθένου Μαρίας, και ενανθρώπησε, και ανέλαβε όλα τα ανθρώπινα χωρίς αμαρτία και ασθένεια, και αφού θαυματούργησε και σταυρώθηκε, και αναστήθηκε την τρίτη ημέρα σύμφωνα με τις Γραφές, ύστερα αναλήφθηκε και κάθισε στα δεξιά του Θεού. Ακούγοντας όμως για «δεξιά του Θεού», μην περιγράφεις τη δόξα με τόπους και σχήματα. Διότι το δεξιά και το αριστερά ανήκουν στα περιγραπτά όντα· ο Θεός όμως είναι άπλαστος και απεριόριστος και ασχημάτιστος και απερίγραπτος. Όταν λοιπόν ακούς για τα δεξιά του Θεού, να εννοείς τη δόξα και την τιμή του Θεού. Και ο μεν Υιός του Θεού και Θεός, όπως ελέχθη, αφού εκπλήρωσε όλη τη θεία Οικονομία, ύστερα αναλήφθηκε· το δε Άγιο Πνεύμα, αφού κατήλθε στους αγίους μαθητές κατά την αγία Πεντηκοστή, και εκχύθηκε σε κάθε σάρκα, δεν αναλήφθηκε, αλλά από γενιά σε γενιά διέρχεται σε όλους, και όπως ακριβώς βρει τον καθένα από τους ανθρώπους, κατασκηνώνει σε αυτόν σύμφωνα με την αναλογία της κάθαρσης του καθενός, γλυκαίνοντας την ψυχή περισσότερο από το μέλι.

Και για να μη σου δοθεί πάλι πρόφαση πονηρίας κατά της αλήθειας, πολύ καιρό μετά την ανάληψη του Σωτήρος ημών, ο άγιος μάρτυς του Θεού Στέφανος, λιθοβολούμενος από τους Ιουδαίους, αποκρίθηκε λέγοντας: «Ιδού, βλέπω τον ουρανό ανοιγμένο και τον Υιό του ανθρώπου να στέκεται εκ δεξιών του Πατρός», για να δείξει ότι αυτό ακριβώς το σώμα, έχοντας αναστηθεί αληθινά ως πνευματικό, έχει ενωθεί μαζί με τη θεότητα του Μονογενούς ολόκληρο ως πνευματικό και έχει συνενωθεί με τη θεότητα. Στους ουρανούς, λοιπόν, αυτό το άγιο σώμα μαζί με τη θεότητα είναι ολόκληρος Θεός, ένας Υιός, ο Άγιος του Θεού που κάθεται εκ δεξιών του Πατρός, όπως αναφέρει και το Ευαγγέλιο του Μάρκου και των άλλων ευαγγελιστών: «και ανήλθε στους ουρανούς και κάθισε εκ δεξιών του Πατρός». Έτσι, από παντού θα καταρρεύσει ο αγύρτικος λόγος, τόσο ο δικός σου όσο και εκείνων που έχουν πλανηθεί από εσένα. Και περί της αναστάσεως των νεκρών, άκου τον απόστολο που λέει ότι «πρέπει το φθαρτό τούτο να ενδυθεί αφθαρσία και το θνητό τούτο να ενδυθεί αθανασία». Διότι, εάν δεν επρόκειτο το θνητό να ενδυθεί αθανασία και το φθαρτό να ενδυθεί αφθαρσία, δεν θα ερχόταν ο αθάνατος να πεθάνει, ώστε να πάθει μέσα σε αυτό και, αφού κοιμηθεί το τριήμερο, να αναστηθεί και να το συνανυψώσει μαζί Του συνενωμένο με τη θεότητα και τη δόξα Του, προκειμένου, μέσα από την αγαθή παρουσία Του ανάμεσά μας, να κρατήσουμε αληθινά όλη την ελπίδα, υποδεικνύοντας τον εαυτό Του ως πρότυπο για εμάς και ως αρραβώνα για την ελπίδα της απόκτησης ολόκληρης της ζωής. 7.

Του οποίου Υιός είναι ένας, άναρχος μεν ως άχρονος, όχι άναρχος δε ως προς το ότι έχει αρχή και ρίζα και πηγή τον Πατέρα, από τον οποίο και μόνο, προ πάντων των αιώνων, ασωμάτως, αρρεύστως, απαθώς, γεννητώς προήλθε, αλλά δεν διαιρέθηκε, όντας Θεός εκ Θεού, όχι άλλος μεν καθόσον είναι Θεός, άλλος δε καθόσον είναι Υιός, υπάρχοντας πάντοτε και όντας πάντοτε Υιός και μόνο Υιός και όντας πάντοτε προς τον Θεό ασυγχύτως, όχι αιτία και αρχή της εν Τριάδι νοούμενης θεότητας, επειδή υπάρχει εκ της αιτίας και αρχής του Πατρός, αλλά αιτία και αρχή όλων των δημιουργημάτων, εφόσον δι' αυτού έγιναν τα πάντα, «ο οποίος, ενώ υπήρχε σε μορφή Θεού, δεν θεώρησε αρπαγή το να είναι ίσος με τον Θεό», αλλά κατά τη συντέλεια των αιώνων κένωσε τον εαυτό του, λαμβάνοντας για εμάς μορφή όμοια με τη δική μας, και από την Αειπάρθενο Μαρία, με την ευδοκία του Πατρός και τη συνέργεια του Αγίου Πνεύματος, κυοφορήθηκε κατά τον νόμο της φύσεως και γεννήθηκε συγχρόνως Θεός και άνθρωπος και, έχοντας αληθινά ενανθρωπήσει, έγινε όμοιος με εμάς κατά πάντα εκτός από την αμαρτία, παραμένοντας αυτό που ήταν, Θεός αληθινός, ενώνοντας ασυγχύτως και ατρέπτως τις δύο φύσεις και θελήσεις και ενέργειες, και παραμένοντας ένας Υιός σε μία υπόσταση και μετά την ενανθρώπηση, ενεργώντας όλα τα θεία ως Θεός και όλα τα ανθρώπινα ως άνθρωπος, υποκείμενος στα αδιάβλητα ανθρώπινα πάθη, όντας μεν απαθής και αθάνατος και παραμένοντας έτσι ως Θεός, πάσχοντας όμως εκουσίως κατά σάρκα ως άνθρωπος και σταυρωθείς και θανών και ταφείς και αναστάς την τρίτη ημέρα, ο οποίος, αφού εμφανίστηκε στους μαθητές μετά την ανάσταση και τους υποσχέθηκε τη δύναμη εξ ύψους και τους παρήγγειλε «να μαθητεύσουν όλα τα έθνη και να τα βαπτίζουν εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και να τα διδάσκουν να τηρούν όσα τους ενετείλατο», ανελήφθη ο ίδιος στον ουρανό και κάθισε εκ δεξιών του Πατρός, καθιστώντας το δικό μας φύραμα ομότιμο και ομόθρονο ως ομόθεο, με το οποίο φύραμα πρόκειται και πάλι να έλθει μετά δόξης για να κρίνει ζώντες και νεκρούς και να αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του.

Ως προς τον συγγραφέα των Πράξεων, άλλοι μεν λένε ότι είναι ο Κλήμης της Ρώμης, άλλοι ο Βαρνάβας, και άλλοι ο Λουκάς ο Ευαγγελιστής. Αποδεικνύεται δε ότι είναι ο ίδιος ο Λουκάς, πρώτον μεν από όσα αναφέρει στο προοίμιο, καθώς έχει ήδη συντάξει και άλλη πραγματεία που περιέχει τις πράξεις του Δεσπότη· δεύτερον δε από το ότι διαφοροποιείται από τους άλλους ευαγγελιστές, επειδή κανείς από αυτούς δεν προχώρησε το σύγγραμμά του μέχρι την Ανάληψη, αλλά μόνο αυτός εξιστόρησε με ακρίβεια την Ανάληψη, και από αυτήν πάλι έθεσε την απαρχή των Πράξεων. Διότι το Ευαγγέλιο του Ματθαίου έχει ως τέλος το «οι ένδεκα μαθητές πορεύθηκαν», και τελειώνει με το «έως της συντελείας του αιώνος, αμήν», και δεν προσθέτει τίποτα για την Ανάληψη. Ο δε Μάρκος, αν και την μνημονεύει, το κάνει εν παρόδω, λέγοντας: «Ο μεν Κύριος, λοιπόν, αφού τους μίλησε, αναλήφθηκε στον ουρανό και κάθισε στα δεξιά του Θεού»· διότι δεν συμπεριέλαβε ούτε τον τρόπο ούτε τον τόπο ούτε κανένα άλλο από τα βασικά στοιχεία που συνδέονται με ένα τόσο μεγάλο γεγονός. Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη πάλι, στο τέλος δεν παρέδωσε την ιστορία της Αναλήψεως, αλλά σημείωσε ότι «έκανε και άλλα πολλά ο Ιησούς, τα οποία αν γράφονταν ένα προς ένα, ούτε ο ίδιος ο κόσμος, νομίζω, δεν θα χωρούσε τα βιβλία που θα γράφονταν». Μόνο δε, όπως ειπώθηκε, ο Λουκάς και την Ανάληψη διηγήθηκε εκτενέστερα στο τέλος του Ευαγγελίου και από αυτήν εκκινεί την αρχή των Πράξεων.

«Ο μεν λοιπόν Κύριος, αφού τους μίλησε, αναλήφθηκε στον ουρανό και κάθισε στα δεξιά του Θεού. Εκείνοι δε, αφού εξήλθαν, κήρυξαν παντού, με τον Κύριο να συνεργεί και να βεβαιώνει τον λόγο διά μέσου των σημείων που ακολουθούσαν. Αμήν.» Δες την εντολή του Κυρίου, Κηρύξτε σε όλη την κτίση. Δεν είπε να κηρύξετε σε αυτούς που πείθονται, αλλά, σε όλη την κτίση, είτε πείθονται είτε όχι. Αυτός που πίστεψε, και δεν αρκεί αυτό, αλλά και βαπτίστηκε. Διότι αυτός που πίστεψε μεν, δεν βαπτίστηκε δε, αλλά είναι ακόμη κατηχούμενος, δεν έχει ήδη σωθεί. Λέει δε ότι σημεία θα ακολουθήσουν αυτούς που πίστεψαν, το να εκβάλλουν δαιμόνια, το να μιλούν νέες γλώσσες, το να σηκώνουν φίδια, δηλαδή να εξαφανίζουν τα φίδια, είτε τα νοητά, όπως το, Πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς, στα νοητά δηλαδή. Μπορεί όμως να κατανοηθεί και έτσι, ότι θα σηκώνουν φίδια. Όπως ο Παύλος σήκωσε την έχιδνα στο χέρι του, χωρίς να βλαφτεί καθόλου από αυτήν· και αν πιουν κάτι θανατηφόρο, δεν πρόκειται να τους βλάψει. Τέτοια γεγονότα βεβαίως συνέβησαν πολλά, όπως βρίσκουμε στις ιστορίες. Διότι πολλοί, αν και ήπιαν δηλητήρια, διατηρήθηκαν αβλαβείς διά της σφραγίδας του σταυρού. Αφού είπε αυτά, αναλήφθηκε, και κάθισε στα δεξιά του Θεού. Εκείνοι δε κήρυξαν παντού, με τον Κύριο, λέει, να συνεργεί και να βεβαιώνει τον λόγο διά μέσου των σημείων που ακολουθούσαν.