Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 16:20

Έχουμε, λοιπόν, εξακριβώσει τα σχετικά με τις Μυροφόρους και την προαναφερθείσα επιζητούμενη συμφωνία των τεσσάρων ευαγγελιστών γύρω από αυτές. Οι μαθητές όμως, την ίδια την ημέρα της αναστάσεως, αν και άκουσαν τόσο από τις Μυροφόρους όσο και από τον Πέτρο και από τον Λουκά και τον Κλεόπα ότι ο Κύριος ζει και ότι τον είδαν, δεν πίστεψαν· γι' αυτό και επιπλήττονται από αυτόν, όταν αργότερα εμφανίστηκε σε αυτούς ενώ ήταν συγκεντρωμένοι. Μετά όμως από το γεγονός ότι παρουσίασε τον εαυτό του ζωντανό με πολλές αποδείξεις και επανειλημμένα, όχι μόνο πίστεψαν όλοι, αλλά και τον κήρυξαν παντού· διότι «σε όλη τη γη εξήλθε ο φθόγγος τους και στα πέρατα της οικουμένης τα λόγια τους», «με τη συνέργεια του Κυρίου, ο οποίος βεβαίωνε τον λόγο μέσω των σημείων που τον ακολουθούσαν»· διότι τα σημεία, μέχρι να κηρυχθεί ο λόγος σε όλη τη γη, ήταν απολύτως αναγκαία.

Εμείς όμως ούτε αυτό δεν πρέπει να τολμήσουμε να πούμε, αλλά, αφού συγκεντρώσουμε ό,τι έμεινε, όπως τα μικρά σταφύλια μετά τον τρύγο, και το στάχυ μετά τον θερισμό που παραβλέφθηκε λόγω του πλήθους, και γενικά κάθε καρπό πάνω στα δέντρα που έχει ξεχαστεί μετά τη συγκομιδή, έτσι θα υποδεχθούμε όσους το επιθυμούν, με τη συνέργεια του Χριστού, του αληθινού Θεού, ο οποίος επιβεβαιώνει τον λόγο μέσω των έργων και των αποδείξεων.

Και η αιτία της ενανθρωπήσεώς του υπήρξε η σωτηρία και η ανάκληση των ανθρώπων από την έκπτωσή τους· διότι, αφού ήλθε στη γη, απομάκρυνε κάθε ασθένεια και, το πιο παράδοξο, ανέστησε με έναν μόνο λόγο νεκρούς που ήδη βρίσκονταν σε σήψη, και, το πιο θαυμαστό από όλα, αφού υπέφερε το πάθος του σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου, αναστήθηκε τριήμερος από τους νεκρούς ενώπιον πεντακοσίων μαρτύρων, και ενώ στρατιώτες φρουρούσαν τον τάφο του, ώστε να μην υπάρχει κανένα περιθώριο σε όποιον θα ήθελε να συκοφαντήσει την ανάστασή του. Και αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς, εμφανίστηκε στους μαθητές του συναναστρεφόμενος μαζί τους επί σαράντα ολόκληρες ημέρες, και ενώ εκείνοι τον έβλεπαν και τον παρατηρούσαν, αναλήφθηκε στους ουρανούς, εξαποστέλλοντάς τους τη δωρεά και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, ώστε να μιλούν τις γλώσσες των αλλοεθνών και να μην έχουν ανάγκη διερμηνέα, επειδή μιλούσε μέσα τους το Άγιο Πνεύμα, με αποτέλεσμα να προβλέπουν τα μακρινά και να προφητεύουν τα μέλλοντα. Αυτοί, αφού εξήλθαν, τον κήρυξαν παντού, χωρίς να φέρουν μαζί τους τίποτε άλλο παρά μόνο την αόρατη δύναμή του· χωρίς να κρατούν ασπίδα, δόρυ και ξίφος, αλλά γυμνοί, άοπλοι και φτωχοί, σαγήνευσαν ολόκληρο τον κόσμο, ανασταίνοντας νεκρούς, θεραπεύοντας λεπρούς και εκβάλλοντας δαιμόνια.

Με τον Κύριο δε να συνεργεί και να επιβεβαιώνει τον λόγο με τα σημεία που ακολουθούσαν, το μεν σκοτάδι της δεισιδαιμονίας απομακρύνθηκε, και, αφού απαλλάχθηκαν από τις ειδωλολατρικές σπονδές και τα βδελύγματα, προστέθηκαν στην απλανή πίστη. Έτσι, αφού αναπλάστηκαν από τα αποστολικά χέρια, έγιναν οικείοι του Χριστού δια του βαπτίσματος, και, αυξανόμενοι με τις επιμέρους προσθήκες, πρόκοβαν στην αμώμητη πίστη και οικοδομούσαν εκκλησίες σε όλες τις περιοχές.

Και αυτά μεν αναφέρονται άμεσα στην άχραντη Παρθένο Μαρία· αναγωγικά δε, στην αγία Εκκλησία του Θεού, προς την οποία μεταφέρει την προφητεία ο Δαβίδ λέγοντας: «Αντί των» πατέρων σου που απείθησαν, «γεννήθηκαν» οι υιοί σου που υπάκουσαν, ο Πέτρος και ο Παύλος και οι συμμέτοχοί τους, «και θα τους καταστήσεις άρχοντες σε όλη τη γη», οι οποίοι «με τα σημεία που ακολουθούσαν» ελκύουν μεγάλη εκκλησία, η οποία λέει στον Χριστό: «Θα θυμάμαι το όνομά σου σε κάθε γενεά και γενεά» και δεν θα σε λησμονήσω, αλλά «θα σε δοξολογώ εις τον αιώνα και εις τον αιώνα του αιώνος», λέγοντας αυτά μαζί με όλους.

Και εκείνος έλεγε: «Νικόλαος, δέσποτα, ονομάζομαι, άνθρωπος αμαρτωλός και δούλος της δικής σου αγιότητας». Τότε ο κληρικός, τόσο από το ταπεινό του φρόνημα όσο και από το όνομα, κατάλαβε ότι κρατούσε τον προσδοκώμενο, τον οποίο και με πολλή χαρά οδήγησε στους επισκόπους. Και εκείνοι μεν βιάζονταν χαρούμενοι να τον ανεβάσουν στον θρόνο, αυτός δε σκεφτόταν πώς να ξεφύγει από τα χέρια τους, επειδή θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο τέτοιας τιμής. Αλλά επειδή έπρεπε να νικήσει η θεία απόφαση, και ήδη είχε νικήσει, σαν λύχνος πάνω στον λυχνοστάτη αναβιβάζεται κανονικά από τους επισκόπους στον θρόνο, από όπου και φώτισε πολλούς με τη δάδα του Πνεύματος, και «με τα σημεία που ακολουθούσαν», σύμφωνα με τη θεία φωνή, πολλούς και αυτός ο δέκατος τρίτος απόστολος μετέστρεψε από την απιστία στην πίστη και, αναβλύζοντας πηγές θαυμάτων, θεράπευε πολλούς από ποικίλες ασθένειες.

Χαίρε, τρισμακάριστε πατέρα Νικόλαε, επειδή έχεις αποκτήσει θεϊκή παρρησία ανώτερη από εκείνη των βασιλέων, των επάρχων και των δυναστών, και τους ελέγχεις τόσο κατά τον ύπνο όσο και στον ξύπνιο. Χαίρε, ιεράρχη πατέρα Νικόλαε, ως δέκατος τρίτος απόστολος της δωδεκάδας και διάδοχος των θρόνων και των θαυμάτων «διά των επακολουθούντων σημείων».

Αυτή δε η γωνία, δηλαδή η Εκκλησία, προήλθε από τον Κύριο, και είναι θαυμαστή στα μάτια ημών των πιστών. Διότι στους απίστους ακόμη και τα θαύματα διαβάλλονται. Θαυμαστή λοιπόν είναι η Εκκλησία, εφόσον συγκροτήθηκε από θαύματα, καθώς ο Κύριος συνεργούσε με τους αποστόλους και επιβεβαίωνε τον λόγο μέσω των σημείων που ακολουθούσαν. «Και αποστέλλουν προς αυτόν μερικούς από τους Φαρισαίους και τους Ηρωδιανούς, για να τον παγιδεύσουν στα λόγια.

«Ο μεν λοιπόν Κύριος, αφού τους μίλησε, αναλήφθηκε στον ουρανό και κάθισε στα δεξιά του Θεού. Εκείνοι δε, αφού εξήλθαν, κήρυξαν παντού, με τον Κύριο να συνεργεί και να βεβαιώνει τον λόγο διά μέσου των σημείων που ακολουθούσαν. Αμήν.» Δες την εντολή του Κυρίου, Κηρύξτε σε όλη την κτίση. Δεν είπε να κηρύξετε σε αυτούς που πείθονται, αλλά, σε όλη την κτίση, είτε πείθονται είτε όχι. Αυτός που πίστεψε, και δεν αρκεί αυτό, αλλά και βαπτίστηκε. Διότι αυτός που πίστεψε μεν, δεν βαπτίστηκε δε, αλλά είναι ακόμη κατηχούμενος, δεν έχει ήδη σωθεί. Λέει δε ότι σημεία θα ακολουθήσουν αυτούς που πίστεψαν, το να εκβάλλουν δαιμόνια, το να μιλούν νέες γλώσσες, το να σηκώνουν φίδια, δηλαδή να εξαφανίζουν τα φίδια, είτε τα νοητά, όπως το, Πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς, στα νοητά δηλαδή. Μπορεί όμως να κατανοηθεί και έτσι, ότι θα σηκώνουν φίδια. Όπως ο Παύλος σήκωσε την έχιδνα στο χέρι του, χωρίς να βλαφτεί καθόλου από αυτήν· και αν πιουν κάτι θανατηφόρο, δεν πρόκειται να τους βλάψει. Τέτοια γεγονότα βεβαίως συνέβησαν πολλά, όπως βρίσκουμε στις ιστορίες. Διότι πολλοί, αν και ήπιαν δηλητήρια, διατηρήθηκαν αβλαβείς διά της σφραγίδας του σταυρού. Αφού είπε αυτά, αναλήφθηκε, και κάθισε στα δεξιά του Θεού. Εκείνοι δε κήρυξαν παντού, με τον Κύριο, λέει, να συνεργεί και να βεβαιώνει τον λόγο διά μέσου των σημείων που ακολουθούσαν.