Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 16:7

Κατά την οργή του θυμού σου δεν σε συμφέρει να τηρήσεις όσα ειπώθηκαν με όρκο και να παραβείς την εντολή του Θεού που λέει: «Ου φονεύσεις». Διότι είναι καλύτερο να μετανοήσεις ενώπιον του Θεού για κάτι που υποσχέθηκες με όρκο να πράξεις, και τελικά να μην το πράξεις, ώστε να μην πέσεις στην καταδίκη του Ηρώδη, ο οποίος, για να τηρήσει τον ασεβή όρκο του, απέκοψε το κεφάλι του Ιωάννη του Προδρόμου και εξέπεσε από την αιώνια ζωή και παραδόθηκε στην πικρή και ατελεύτητη κόλαση. Αντιθέτως, συμφέρει περισσότερο να μετανοήσεις και να ζητήσεις συγχώρεση από τον Θεό, ο Οποίος έχει τη δύναμη να την παράσχει. Διότι μακάριος θα ήταν και ο Ηρώδης, εάν είχε πράξει αυτό. Επειδή όμως δεν το έπραξε, έγινε τρισάθλιος και επικατάρατος εις τον αιώνα. Και ο Πέτρος εξάλλου, ο κορυφαίος των αποστόλων, ορκίστηκε τρεις φορές και αναθεμάτισε τον εαυτό του λέγοντας ότι δεν γνωρίζει τον Σωτήρα, αλλά, αφού μετανόησε με πικρότατο κλαυθμό και γνήσια μετάνοια, εξάλειψε την αμαρτία του και έγινε δεκτός από τον φιλάνθρωπο Δεσπότη, Χριστό και Σωτήρα. Και όχι μόνο αξιώθηκε της χαράς, όταν ο άγγελος είπε στις γυναίκες: «Πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο...», αλλά και ο ίδιος ο Κύριος, αντί για τις τρεις αρνήσεις, τρεις φορές τον ρώτησε, λέγοντας: «Με αγαπάς Πέτρε;», δείχνοντάς του ότι, διά της καλής μετάνοιας, θεραπεύθηκε η αμαρτία των τριών αρνήσεών του. Μην ορκιστείς λοιπόν ποτέ ξανά, παραβαίνοντας την εντολή του Θεού. Εάν όμως αμαρτήσεις ως προς αυτό, μη διστάσεις να μετανοήσεις.

Διότι, εάν όλοι είχαν μνημονεύσει μία εμφάνιση, και έλεγαν ομόφωνα ότι φάνηκε ένας άγγελος ή δύο άγγελοι, ή πάλι δύο άνδρες ή ένας νεανίσκος, και έπειτα παρουσίαζαν διαφορές στους χρόνους, ή δεν δήλωναν τους ίδιους τόπους, τότε θα μπορούσε κανείς να τους κατακρίνει. Τώρα, όμως, ο λόγος παραμένει ακριβής και αδιάβλητος, εφόσον εισάγει οπτασίες που εναλλάσσονται σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους, και παρουσιάζει πάλι διαφορετικές αυτές που τις είδαν, καθώς είναι διαφορετικές οι δύο πρώτες σε σύγκριση με τη δεύτερη, και οι τρίτες επίσης διαφορετικές από τις τέταρτες. Αμέσως, λοιπόν, μετά την ομιλία του νεανίσκου προς τις τελευταίες γυναίκες, των οποίων τα ονόματα δεν αναφέρονται, ο Μάρκος προσθέτει: «Και αφού άκουσαν έφυγαν, και δεν είπαν τίποτε σε κανέναν, διότι φοβούνταν»· αυτές λοιπόν ήταν τέτοιες και γεμάτες φόβο, και εξαιρετικά δειλές, ώστε ούτε καν να πεισθούν στον νεανίσκο που τους είπε: «Πηγαίνετε και πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο, Ιδού, πηγαίνει πριν από σας στην Γαλιλαία»· διότι, αν και άκουσαν αυτά τα λόγια, έπραξαν το αντίθετο· οι γυναίκες όμως στο κατά Λουκάν, αφού επέστρεψαν από το μνήμα, τα ανήγγειλαν όλα αυτά στους ένδεκα. Ομοίως δε και εκείνη στο κατά Ιωάννην έρχεται προς τους μαθητές απαγγέλλοντας όσα είδε.

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ Θα τον δεις πολύ σύντομα, όπως πιστεύω, μαζί με περισσότερους. Αλλά ας αναχωρήσουμε, όπως είπε ο λευκοφορεμένος, για να αναγγείλουμε τη χαρά σε όλους τους φίλους μαθητές. Πρώτα όμως θα μεταβώ στον Πέτρο και στον Παρθένο, φέρνοντας το χαρμόσυνο μήνυμα στους φίλους· διότι αυτός που φανερώθηκε έδωσε εντολή να το πούμε και στον Πέτρο.

ΝΕΑΝΙΣΚΟΣ Μην ταράζεσθε, και ας μη σας κυριεύει ο φόβος. Γνωρίζω, ω κόρες, πως αναζητάτε τον Ιησού τον Ναζωραίο· αυτός όμως δεν παραμένει πλέον μέσα στον τάφο, αλλά αναστήθηκε, και ο τόπος μένει κενός. Πηγαίνετε, λοιπόν, πείτε στους μαθητές και στον Πέτρο ότι θα εμφανιστεί σε αυτούς σύντομα στη Γαλιλαία.

Τέτοια πράγματα λέγονται έτσι κατ' εξοχήν, όπως και ο άγγελος της δεσποτικής αναστάσεως έλεγε στις μυροφόρες: «Πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο ότι σας προπορεύεται στη Γαλιλαία». Όπως λοιπόν ο Πέτρος ανήκει στον χορό των μαθητών, μολονότι αναφέρεται κατ' εξοχήν και άρα διαχωρίζεται από αυτούς, με τον ίδιο τρόπο και η προσευχή και η ανάγνωση των ιερών Γραφών είναι εντολές του Θεού, μολονότι διαχωρίζονται από αυτές κατ' εξοχήν, όχι όμως και η ενασχόληση με τα μαθήματα της φιλοσοφίας· αν πάλι αναφερόταν κατ' εξοχήν, πόσο άτοπο θα ήταν.

Αλλά δέξου, Δέσποτα, τα πικρότατα δάκρυά μου και άπλωσέ μου πάλι χείρα βοηθείας, όχι διασώζοντάς με από τη θάλασσα όπως παλαιότερα, αλλά από τον βυθό της απελπισίας και της πολλής αθυμίας. Λέγοντας λοιπόν αυτά και παρόμοια με αυτά και οδυρόμενος με πικρά δάκρυα, αξιώθηκε συγχωρήσεως· και από τον βυθό μεν της απελπισίας απαλλάσσεται, όμως δεν δέχεται αμέσως την απόφαση της συγχωρήσεως, μέχρι που ο θείος άγγελος ευαγγελίστηκε την ανάσταση του Χριστού στις μυροφόρους. «Πηγαίνετε», λέει, «και πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς και ιδού, πηγαίνει πριν από εσάς στη Γαλιλαία»· προσθέτοντας το «στον Πέτρο» απέβαλε τον φόβο της αρνήσεως· μήπως, λέει, πτοηθεί να συναντήσει τον Δεσπότη στη Γαλιλαία. Διότι ο φιλάνθρωπος Κύριος όχι μόνο αξίωσε απλώς συγχωρήσεως αυτόν που τον αρνήθηκε, αλλά και τον κατέστησε πρώτο ποιμένα των λογικών του ποιμνίων. «Εάν με αγαπάς», λέει, «ποίμαινε τα πρόβατά μου». Αυτά μεν λοιπόν αφορούν τον πρωτόθρονο των μαθητών και τα επακόλουθα αυτών.

Ζητάτε τον Ιησού τον Ναζωραίο τον εσταυρωμένο; Ανεστήθη, δεν είναι εδώ. Ιδού ο τόπος όπου τον έθεσαν. Αλλά πηγαίνετε, πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο, ότι προπορεύεται από εσάς στην Γαλιλαία· εκεί θα τον δείτε, όπως σας είπε.

Τον ονομάζει δε εσταυρωμένο· διότι δεν ντρέπεται για τον σταυρό· γιατί αυτός είναι η σωτηρία των ανθρώπων και το κεφάλαιο όλων των αγαθών. Αναστήθηκε. Από πού είναι φανερό; Διότι δεν είναι εδώ· και θέλετε να βεβαιωθείτε; Δείτε τον τόπο όπου τον έθεσαν. Για τον λόγο αυτόν άλλωστε σήκωσε και τον λίθο, για να δείξει τον τόπο· αλλά πηγαίνετε, πείτε στους μαθητές του και στον Πέτρο. Τον Πέτρο τον ξεχωρίζει από τους μαθητές, ονομάζοντάς τον κατεξοχήν ως κορυφαίο ξεχωριστά από εκείνους· ή επειδή ο Πέτρος τον είχε αρνηθεί, εάν έρχονταν και έλεγαν οι γυναίκες ότι προσταχθήκαμε να το πούμε στους μαθητές, θα έλεγε ο Πέτρος: Εγώ αρνήθηκα· επομένως δεν είμαι πλέον μαθητής του· άρα με απέρριψε, με αποστράφηκε. Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, προσθέτει το Και στον Πέτρο, για να μην σκανδαλιστεί ο Πέτρος, επειδή δεν θεωρήθηκε άξιος να γίνει λόγος γι' αυτόν, καθώς τον είχε αρνηθεί, και εξαιτίας αυτού δεν είναι άξιος ούτε να συγκαταλέγεται στους μαθητές. Τους στέλνει δε στη Γαλιλαία, απομακρύνοντάς τους από τις ταραχές και τον μεγάλο φόβο των Ιουδαίων. Ωστόσο, φόβος και έκσταση κυρίευσαν τις γυναίκες, δηλαδή κατάπληξη, τόσο από το θέαμα του αγγέλου, όσο και από το φοβερό γεγονός της αναστάσεως, και γι' αυτόν τον λόγο δεν είπαν τίποτα σε κανέναν.