Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 2:10

Κεφάλαιο βʹ. ΜΑΡΚΟΣ. Για να γνωρίζετε όμως ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία επί της γης να συγχωρεί αμαρτίες, λέγει: ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Αληθινά σας λέγω, όσα αν δέσετε επί της γης, θα είναι δεμένα στον ουρανό· και όσα αν λύσετε επί της γης, θα είναι λυμένα στον ουρανό. Πάλι, αληθινά σας λέγω, ότι εάν δύο από εσάς συμφωνήσουν επί της γης για οποιοδήποτε πράγμα ζητήσουν, θα τους γίνει από τον Πατέρα μου που βρίσκεται στους ουρανούς. ΙΩΑΝΝΗΣ. Διότι έρχεται ώρα κατά την οποία όλοι όσοι βρίσκονται στα μνημεία θα ακούσουν τη φωνή του, και θα εξέλθουν, όσοι έπραξαν τα αγαθά σε ανάσταση ζωής· ενώ όσοι έπραξαν τα φαύλα, σε ανάσταση κρίσεως. ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ.

Αν όμως θέλεις να δεις ταυτόχρονα να λύνονται παθήματα και αμαρτήματα, έχεις τον παράλυτο ο οποίος απόλαυσε αυτήν τη διπλή χάρη· διότι άκουσε: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες», και: «Σήκωσε το κρεβάτι σου»· έτσι και η αμαρτωλή γυναίκα έτυχε της αφέσεως, όπως και ο ληστής, οι τελώνες, και γενικώς όλοι όσοι πίστεψαν.

Ήλθες για να μας εξολοθρεύσεις. Και τον επιτίμησε ο Ιησούς λέγοντας: Σώπασε, και έβγα από αυτόν. Και βγήκε από αυτόν.» «Έρχονται προς αυτόν φέρνοντας έναν παραλυτικό, και αφαίρεσαν τη στέγη, και κατεβάζουν το κρεβάτι πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παραλυτικός. Βλέποντας δε ο Ιησούς την πίστη τους, λέγει στον παραλυτικό: Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου. Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα.» Ήλθε ο Ιησούς στη χώρα των Γαδαρηνών, και τον συνάντησε ένας άνθρωπος που έβγαινε από τα μνήματα κατεχόμενος από ακάθαρτο πνεύμα. Βλέποντας δε τον Ιησού από μακριά, έτρεξε και τον προσκύνησε, και κράζοντας με δυνατή φωνή λέγει: Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και σου, Υιέ του Θεού του Υψίστου; Σε ορκίζω στον Θεό, μη με βασανίσεις. Και τον ρώτησε: Ποιο είναι το όνομά σου; Και του λέγει: Λεγεών είναι το όνομά μου. Και τον παρακαλούσαν να μην τους διώξει έξω από τη χώρα. Έβοσκε δε εκεί μια αγέλη χοίρων, και τον παρακαλούσαν οι δαίμονες λέγοντας: Στείλε μας στους χοίρους, για να εισέλθουμε σε αυτούς.

Όταν ο Κύριος και Θεός και Σωτήρας μας είπε σε εκείνον που είχε το χέρι ξηραμένο, «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου», οι Εβραίοι ακούγοντάς το έλεγαν: Αυτός λέει βλασφημίες, «ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνο ένας, ο Θεός;». Διότι μέχρι τότε δεν είχε δοθεί άφεση αμαρτιών, ούτε από προφήτες, ούτε από ιερείς, ούτε από κάποιον από τους πατριάρχες εκείνης της εποχής· γι' αυτό και, επειδή αυτό κηρυσσόταν ως κάποιο καινούργιο δόγμα και παράδοξο πράγμα, οι γραμματείς δυσανασχετούσαν. Ο Κύριος όμως δεν τους κατέκρινε γι' αυτόν τον λόγο, αλλά μάλλον τους δίδαξε αυτό που αγνοούσαν, φανερώνοντας τον εαυτό Του ως Θεό και όχι ως άνθρωπο που δωρίζει τη συγχώρεση των αμαρτημάτων. Διότι τους λέει: «Για να μάθετε όμως ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες», λέει σε εκείνον που είχε το χέρι ξηραμένο: «Άπλωσε το χέρι σου· και το άπλωσε και αποκαταστάθηκε υγιές όπως το άλλο», επιβεβαιώνοντας μέσω του ορατού θαύματος το μεγαλύτερο και αόρατο έργο.

«Σήκω, και πάρε το κρεβάτι σου, και περπάτα; Για να μάθετε όμως ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία πάνω στη γη να συγχωρεί αμαρτίες, λέει στον παραλυτικό: Σε σένα λέω, σήκω, και πάρε το κρεβάτι σου, και πήγαινε στο σπίτι σου. Και σηκώθηκε αμέσως, και παίρνοντας το κρεβάτι, βγήκε έξω μπροστά σε όλους, ώστε να εκπλαγούν όλοι, και να δοξάζουν τον Θεό, λέγοντας ότι Ποτέ δεν είδαμε κάτι τέτοιο.» Οι μεν Φαρισαίοι κατηγορούσαν τον Κύριο ως βλάσφημο, επειδή συγχωρούσε αμαρτίες· διότι μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες· ο δε Κύριος δίνει και άλλο τεκμήριο ότι είναι Θεός, το ότι γνωρίζει τις καρδιές τους· διότι μόνο ο Θεός γνωρίζει τα εσώψυχα του καθενός, όπως λέει και ο προφήτης: Εσύ μονάχα γνωρίζεις τις καρδιές. Αλλά εκείνοι, αν και αποκαλύφθηκαν τα όσα υπήρχαν στις καρδιές τους, παραμένουν ωστόσο αναίσθητοι, μην παραδεχόμενοι ότι αυτός που γνωρίζει τις καρδιές τους δύναται να θεραπεύει και αμαρτήματα. Ο Κύριος βέβαια πιστοποιεί και επιβεβαιώνει μέσω της θεραπείας του σώματος, ότι έχει ιαθεί και η ψυχή του, επιβεβαιώνοντας το αφανές μέσω του φανερού, και το δυσχερέστερο μέσω του ευχερέστερου, έστω κι αν σε εκείνους δεν φαινόταν έτσι. Διότι οι Φαρισαίοι θεωρούσαν δυσκολότερο το να θεραπευθεί το σώμα, ως κάτι το φανερό· ενώ το να ειπωθεί ότι θεραπεύτηκε η ψυχή, το θεωρούσαν εύκολο, διότι η θεραπεία ήταν αφανής.