Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 2:11

Και από τα ίδια τα γεγονότα επιβεβαιώνεται. Είπε στον παραλυτικό: Σε σένα λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου· και αμέσως ο άνθρωπος έγινε υγιής, και σηκώνοντας το κρεβάτι που τον σήκωνε, περπατούσε καλά. Και στον λεπρό είπε: Θέλω, καθαρίσου· και αμέσως καθαρίστηκε η λέπρα του. Τον δε Λάζαρο ο Κύριος τον ανέστησε από τους νεκρούς, ενώ ήταν ήδη τεσσάρων ημερών. Και για να μη φανεί ότι μακρηγορούμε αναφέροντάς τα ένα προς ένα, διότι τα έργα του είναι αναρίθμητα. Σε εκείνη δε που έβρεξε τα πόδια του με τα δάκρυά της και τα σκούπισε με τα μαλλιά της, με έναν λόγο της συγχώρησε τις αμαρτίες, λέγοντας: Έχε θάρρος, κόρη μου· η πίστη σου σε έσωσε. Διότι είναι πηγή αστείρευτη, που αναβλύζει θεραπεία για τους ανθρώπους.

Μην προσπαθείς να εξομοιωθείς μέσω της περιτομής, αλλά κάλεσε τον Λάζαρο από το μνήμα ή ανάστησε κάποιον άλλον νεκρό, καθάρισε λεπρούς ή χάρισε το φως σε τυφλούς ή θεράπευσε εκ γενετής παραλυτικό, εάν μπορείς· δεν μπορείς όμως, επειδή πράττεις τα αντίθετα, κυριευμένος από απιστία και από δεσμά της σαρκός και από ανεκπλήρωτες διατάξεις του νόμου. Αν πάλι μπορούσες να τα κάνεις αυτά, πράγμα που δεν μπορείς εξαιτίας της κακοδοξίας σου, δεν λέω * όπως ο Χριστός. Διότι δεν μπορείς να εξομοιωθείς με τον Θεό, εφόσον είσαι φθαρτός άνθρωπος και πλανημένος, αλλά ούτε και το όνομα του Χριστού μπορείς να επικαλεστείς για να επιτελέσεις θεϊκά σημεία, και ακόμη κι αν το επικαλεστείς, δεν ενεργείς. Αν όμως κατόρθωνες με κάποιον τρόπο να αναστήσεις παραλυτικό, αυτός, αφού θα σηκωνόταν μέσω του ονόματος του Ιησού, θα ελάμβανε και σύνεση από Αυτόν, ώστε να μην σε ανέχεται να τηρείς το Σάββατο, αλλά να μάθει από το όνομα Εκείνου που τον θεράπευσε * ότι «σήκωσε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου μέσα στο Σάββατο». Ήδη όμως έχω πει πώς ο καθένας τους υποστηρίζει διαφορετικά πράγματα περί του Χριστού, άλλοτε μεν ο ίδιος ο Εβίων λέγοντας ότι Εκείνος γεννήθηκε ως απλός άνθρωπος από σαρκική συνεύρεση, και άλλοτε οι Εβιωναίοι που προέρχονται από αυτόν ότι ο Υιός κατέχει άνωθεν δύναμη από τον Θεό, και ότι αυτός κατά καιρούς ενδύεται και εκδύεται τον Αδάμ, των οποίων τις διάφορες δοξασίες ανατρέψαμε με τη δύναμη του Θεού.

Αν όμως θέλεις να δεις ταυτόχρονα να λύνονται παθήματα και αμαρτήματα, έχεις τον παράλυτο ο οποίος απόλαυσε αυτήν τη διπλή χάρη· διότι άκουσε: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες», και: «Σήκωσε το κρεβάτι σου»· έτσι και η αμαρτωλή γυναίκα έτυχε της αφέσεως, όπως και ο ληστής, οι τελώνες, και γενικώς όλοι όσοι πίστεψαν.

Στους Γραμματείς φάνηκε ότι ο Κύριος, επειδή αδυνατούσε να θεραπεύσει τον παράλυτο, κατέφυγε στο αόρατο, δηλαδή στη συγχώρηση των αμαρτιών, πράγμα το οποίο να πει κανείς μόνο με λόγια, και μάλιστα τόσο δεσποτικά και προστακτικά, ήταν μεν βλάσφημο, αλλά εύκολο για τον καθένα που το επιθυμούσε. Γι' αυτό και ο Κύριος απευθυνόμενος σε αυτούς λέει: Αν ήθελα να πω λόγια καινοφανή, που να μην έχουν πρακτικό αντίκρισμα, εξίσου εύκολο θα ήταν να ξεστομίσω χωρίς έργα το καθένα από τα δύο: και την έγερση του παραλυτικού, και τη συγχώρηση των αμαρτιών του. Για να μάθετε όμως ότι ο λόγος μου δεν είναι άπρακτος, ούτε ότι κατέφυγα στη συγχώρηση της αμαρτίας επειδή αδυνατούσα να προσφέρω τη θεραπεία της νόσου, αλλά ότι έχω θεϊκή εξουσία πάνω στη γη, ως Υιός ομοούσιος με τον Πατέρα στους ουρανούς, αν και έγινα κατά σάρκα ομοούσιος με εσάς τους αχάριστους, τότε λέει στον παραλυτικό: «Σε σένα λέω, σήκω και πάρε το κρεβάτι σου, και πήγαινε στο σπίτι σου». Και σηκώθηκε αμέσως και, αφού πήρε το κρεβάτι του, βγήκε έξω μπροστά σε όλους.

Αλλά οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, Έλληνες και Ιουδαίοι, απιστούν στη δύναμη και τη χάρη του θείου βαπτίσματος που εμείς πιστεύουμε, λέγοντας: «ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες;». Εμείς όμως, που προηγουμένως ήμασταν παραλυμένοι και στην ψυχή και στο σώμα από τις ηδονές και τα πάθη και παραμέναμε ακίνητοι προς το καλό, ακούμε ο καθένας μας: «σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου», όπως ακριβώς και εκείνος ο παραλυτικός. Διότι, παίρνοντας δύναμη από τη θεία χάρη και τη δύναμη του βαπτίσματος που βρίσκεται μέσα μας, γινόμαστε ρωμαλέοι και ευκίνητοι προς την αρετή, και αφού υποδουλώσουμε τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος, καθώς και τις υλικές πραγματικότητες που υπόκεινται σε αυτές, από τις οποίες προηγουμένως κυριαρχούμασταν, τις κατευθύνουμε εκεί που είναι αρεστό στον Θεό και σε εμάς, και τις μεταθέτουμε, όσο είναι δυνατόν, στον πραγματικό μας οίκο, τις αιώνιες και επουράνιες μονές. Ζώντας, λοιπόν, με αυτόν τον θεάρεστο τρόπο την καθημερινότητά μας, προκαλούμε τον θαυμασμό αυτών που μας βλέπουν, οι οποίοι δοξάζουν τον Θεό, που έδωσε τέτοια δύναμη και εξουσία σε αυτούς που πιστεύουν σε Αυτόν, ώστε, ενώ ζουν ακόμη στη γη, να έχουν το πολίτευμά τους στους ουρανούς. Αλλά η μεν χάρη και η δύναμη του βαπτίσματος, εξαιτίας της φιλανθρωπίας Εκείνου που τη χορηγεί, παραμένει, ακόμη κι αν εμείς αμαρτάνουμε μετά το βάπτισμα, η υγεία όμως και η καθαρότητα της ψυχής δεν παραμένει.

Σιώπα, φιμώσου. Σήκωσε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου. Σε σένα λέω, πονηρό δαιμόνιο, βγες από αυτόν. Ας γίνει σε σένα όπως θέλεις. Αν κάποιος σας πει κάτι, θα πείτε ότι ο Κύριος το έχει ανάγκη. Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο. Ακούσατε ότι ειπώθηκε στους αρχαίους: «Δεν θα φονεύσεις»· εγώ όμως σας λέω, ότι όποιος οργίζεται αναίτια εναντίον του αδελφού του, θα είναι ένοχος στην κρίση.

Αλλά έφτασε λοιπόν η ώρα να εισέλθουμε στο ίδιο το χωρίο. Σήκωσαν λοιπόν τον λίθο από εκεί όπου βρισκόταν ο νεκρός. Ο δε Ιησούς σήκωσε τα μάτια του ψηλά και είπε: «Πατέρα, σε ευχαριστώ που με άκουσες. Εγώ βέβαια γνώριζα ότι πάντοτε με ακούς· αλλά το είπα εξαιτίας του πλήθους που στέκεται γύρω, για να πιστέψουν ότι εσύ με απέστειλες». Ας ρωτήσουμε λοιπόν τον αιρετικό: Από την προσευχή έλαβε άραγε τη δύναμη και ανέστησε τον νεκρό; Πώς λοιπόν επιτελούσε τα άλλα χωρίς προσευχή, λέγοντας: «Σε σένα λέω, δαιμόνιο, έξελθε από αυτόν»· και, «Θέλω, καθαρίσου»· και, «Σήκωσε το κρεβάτι σου»· και, «Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου»· και στη θάλασσα, «Σώπα, ησύχασε»; Και τι περισσότερο έχει από τους αποστόλους, εάν βέβαια και αυτός ενεργεί με τη βοήθεια της προσευχής; Απεναντίας, ούτε εκείνοι τα έκαναν όλα με προσευχή, αλλά πολλές φορές και χωρίς προσευχή, επικαλούμενοι το όνομα του Ιησού. Αν δε το όνομά του είχε τόση ισχύ, πώς θα είχε ανάγκη προσευχής ο ίδιος; Αν πάλι χρειαζόταν προσευχή, δεν θα είχε ισχύ το όνομά του. Και όταν δημιουργούσε εξαρχής τον άνθρωπο, τι είδους προσευχή χρειάστηκε; Δεν υπάρχει εκεί απόλυτη ομοτιμία; Διότι λέει: «Ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο». Και τι θα ήταν πιο αδύναμο από αυτόν, εάν είχε ανάγκη από προσευχή;

Ήλθες για να μας εξολοθρεύσεις. Και τον επιτίμησε ο Ιησούς λέγοντας: Σώπασε, και έβγα από αυτόν. Και βγήκε από αυτόν.» «Έρχονται προς αυτόν φέρνοντας έναν παραλυτικό, και αφαίρεσαν τη στέγη, και κατεβάζουν το κρεβάτι πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παραλυτικός. Βλέποντας δε ο Ιησούς την πίστη τους, λέγει στον παραλυτικό: Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου. Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα.» Ήλθε ο Ιησούς στη χώρα των Γαδαρηνών, και τον συνάντησε ένας άνθρωπος που έβγαινε από τα μνήματα κατεχόμενος από ακάθαρτο πνεύμα. Βλέποντας δε τον Ιησού από μακριά, έτρεξε και τον προσκύνησε, και κράζοντας με δυνατή φωνή λέγει: Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και σου, Υιέ του Θεού του Υψίστου; Σε ορκίζω στον Θεό, μη με βασανίσεις. Και τον ρώτησε: Ποιο είναι το όνομά σου; Και του λέγει: Λεγεών είναι το όνομά μου. Και τον παρακαλούσαν να μην τους διώξει έξω από τη χώρα. Έβοσκε δε εκεί μια αγέλη χοίρων, και τον παρακαλούσαν οι δαίμονες λέγοντας: Στείλε μας στους χοίρους, για να εισέλθουμε σε αυτούς.

«Σήκω, και πάρε το κρεβάτι σου, και περπάτα; Για να μάθετε όμως ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία πάνω στη γη να συγχωρεί αμαρτίες, λέει στον παραλυτικό: Σε σένα λέω, σήκω, και πάρε το κρεβάτι σου, και πήγαινε στο σπίτι σου. Και σηκώθηκε αμέσως, και παίρνοντας το κρεβάτι, βγήκε έξω μπροστά σε όλους, ώστε να εκπλαγούν όλοι, και να δοξάζουν τον Θεό, λέγοντας ότι Ποτέ δεν είδαμε κάτι τέτοιο.» Οι μεν Φαρισαίοι κατηγορούσαν τον Κύριο ως βλάσφημο, επειδή συγχωρούσε αμαρτίες· διότι μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες· ο δε Κύριος δίνει και άλλο τεκμήριο ότι είναι Θεός, το ότι γνωρίζει τις καρδιές τους· διότι μόνο ο Θεός γνωρίζει τα εσώψυχα του καθενός, όπως λέει και ο προφήτης: Εσύ μονάχα γνωρίζεις τις καρδιές. Αλλά εκείνοι, αν και αποκαλύφθηκαν τα όσα υπήρχαν στις καρδιές τους, παραμένουν ωστόσο αναίσθητοι, μην παραδεχόμενοι ότι αυτός που γνωρίζει τις καρδιές τους δύναται να θεραπεύει και αμαρτήματα. Ο Κύριος βέβαια πιστοποιεί και επιβεβαιώνει μέσω της θεραπείας του σώματος, ότι έχει ιαθεί και η ψυχή του, επιβεβαιώνοντας το αφανές μέσω του φανερού, και το δυσχερέστερο μέσω του ευχερέστερου, έστω κι αν σε εκείνους δεν φαινόταν έτσι. Διότι οι Φαρισαίοι θεωρούσαν δυσκολότερο το να θεραπευθεί το σώμα, ως κάτι το φανερό· ενώ το να ειπωθεί ότι θεραπεύτηκε η ψυχή, το θεωρούσαν εύκολο, διότι η θεραπεία ήταν αφανής.

«Σήκω και πάρε το κρεβάτι σου», προς μεγαλύτερη επιβεβαίωση του θαύματος, ότι δηλαδή δεν συνέβη κατά φαντασίαν. Αλλά και συγχρόνως για να δείξει ότι όχι μόνο τον θεράπευσε, αλλά και του ενέβαλε δύναμη. Έτσι, λοιπόν, πράττει και επί των ψυχικών ασθενειών: όχι μόνο μας απαλλάσσει από τις αμαρτίες, αλλά και μας ενσταλάζει δύναμη για να εφαρμόζουμε τις εντολές. Μπορώ, λοιπόν, κι εγώ, όντας παράλυτος, να ιαθώ. Διότι και τώρα ο Χριστός βρίσκεται στην Καπερναούμ, στον οίκο της παρακλήσεως, δηλαδή στην Εκκλησία. Διότι οίκος του Παρακλήτου είναι η Εκκλησία. Εγώ δε είμαι παράλυτος, έχοντας τις δυνάμεις της ψυχής ανενεργές και ακίνητες προς το αγαθό. Αλλά εάν βασταχθώ από τους τέσσερις ευαγγελιστές και οδηγηθώ προς τον Κύριο, τότε θα ακούσω: