Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 2:12

Στους Γραμματείς φάνηκε ότι ο Κύριος, επειδή αδυνατούσε να θεραπεύσει τον παράλυτο, κατέφυγε στο αόρατο, δηλαδή στη συγχώρηση των αμαρτιών, πράγμα το οποίο να πει κανείς μόνο με λόγια, και μάλιστα τόσο δεσποτικά και προστακτικά, ήταν μεν βλάσφημο, αλλά εύκολο για τον καθένα που το επιθυμούσε. Γι' αυτό και ο Κύριος απευθυνόμενος σε αυτούς λέει: Αν ήθελα να πω λόγια καινοφανή, που να μην έχουν πρακτικό αντίκρισμα, εξίσου εύκολο θα ήταν να ξεστομίσω χωρίς έργα το καθένα από τα δύο: και την έγερση του παραλυτικού, και τη συγχώρηση των αμαρτιών του. Για να μάθετε όμως ότι ο λόγος μου δεν είναι άπρακτος, ούτε ότι κατέφυγα στη συγχώρηση της αμαρτίας επειδή αδυνατούσα να προσφέρω τη θεραπεία της νόσου, αλλά ότι έχω θεϊκή εξουσία πάνω στη γη, ως Υιός ομοούσιος με τον Πατέρα στους ουρανούς, αν και έγινα κατά σάρκα ομοούσιος με εσάς τους αχάριστους, τότε λέει στον παραλυτικό: «Σε σένα λέω, σήκω και πάρε το κρεβάτι σου, και πήγαινε στο σπίτι σου». Και σηκώθηκε αμέσως και, αφού πήρε το κρεβάτι του, βγήκε έξω μπροστά σε όλους.

Αντιτίθεται και ο λόγος και το θαύμα τούτο στους διαλογισμούς των Γραμματέων, υπάρχει όμως ένας τρόπος κατά τον οποίο και συμφωνεί. Διότι, από τη μία πλευρά, αποδεικνύει ότι είναι αληθές πως κανένας άνθρωπος από μόνος του δεν μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες· από την άλλη πλευρά, εκείνο που πιστεύουν οι Φαρισαίοι, ότι δηλαδή ο Χριστός είναι ένας απλός άνθρωπος και όχι παντοδύναμος Θεός, αποδεικνύεται ψευδές και ασύνετο. Διότι αυτό που ποτέ κανείς δεν είδε ούτε άκουσε, τώρα φανερώθηκε: είναι ο Ίδιος Θεός και άνθρωπος, έχοντας διπλή και τη φύση και την ενέργεια, και μιλώντας σαν εμάς ως άνθρωπος, αλλά κάνοντας όσα θέλει μόνο με τον λόγο και το πρόσταγμά Του ως Θεός, επιβεβαιώνοντας μέσα από τα έργα Του ότι και στην αρχή Αυτός εποίησε τα πάντα, σύμφωνα με τον ψαλμικό στίχο: «είπε και εγενήθησαν, αυτός ενετείλατο και εκτίσθησαν». Γι' αυτό και τώρα, τον λόγο Του ακολούθησε αμέσως η πράξη· διότι σηκώθηκε αμέσως ο παραλυτικός «και αφού σήκωσε το κρεβάτι του βγήκε έξω μπροστά σε όλους, ώστε να εκπλήσσονται όλοι». Διότι η άφεση των σφαλμάτων παρέχεται πολλές φορές μέσω του λόγου και από ανθρώπους απέναντι στους οποίους έσφαλε κάποιος, το να εκδιωχθεί όμως μια ασθένεια, και μάλιστα τέτοιου είδους, μόνο με πρόσταγμα και λόγο, είναι ίδιον μόνο του Θεού. Γι' αυτό και ο ευαγγελιστής το επισημαίνει λέγοντας ότι όλοι όσοι το είδαν εξεπλάγησαν και δόξαζαν τον Θεό, δηλαδή εξάπαντος τον Δημιουργό αυτού του παράδοξου θαύματος, ή μάλλον Εκείνον που επιτελεί ένδοξα και εξαίσια έργα τα οποία είναι αναρίθμητα, λέγοντας: «ποτέ δεν είδαμε τέτοια πράγματα».

Αλλά εκείνοι μεν με αυτόν τον τρόπο, αποδίδοντας με τον λόγο τη δόξα και αποδεικνύοντας το θαύμα μεγαλύτερο από όσα είχαν προηγηθεί, έλεγαν: «Ποτέ δεν είδαμε κάτι τέτοιο». Εμείς όμως, που δεν μπορούμε να το λέμε αυτό τώρα (διότι είδαμε πολλά και πολύ μεγαλύτερα από αυτό, όχι μόνο από τον Χριστό, αλλά και από τους μαθητές του και τους μετέπειτα διαδόχους τους, τα οποία τελούνταν μόνο με την επίκληση του ονόματος του Χριστού)· εμείς λοιπόν, αδελφοί, ας τον δοξάσουμε τώρα με έργα, λαμβάνοντας και αυτό το θαύμα αναγωγικά ως υπόδειγμα προς την αρετή. Διότι καθένας από αυτούς που είναι προσκολλημένοι στις ηδονές είναι παράλυτος στην ψυχή, κείμενος πάνω στο κρεβάτι της ηδυπάθειας και της νομιζόμενης σαρκικής ανέσεως που υπάρχει σε αυτήν. Όταν όμως, έχοντας πεισθεί από τις ευαγγελικές παραινέσεις, εκθέσει εξομολογούμενος τις αμαρτίες του και την παράλυση της ψυχής του που προήλθε από αυτές, τότε βασταζόμενος από αυτά τα τέσσερα μεταφέρεται προς τον Κύριο: από την αυτοκατάκριση, την εξαγόρευση των προηγούμενων αμαρτημάτων, την υπόσχεση για αποχή από τα κακά στο εξής, και τη δέηση προς τον Θεό. Αλλά δεν είναι δυνατόν με αυτά να πλησιάσει τον Θεό, αν δεν αφαιρέσουν τη στέγη, πετώντας μακριά τα κεραμίδια, το χώμα και την άλλη ύλη. Στέγη δε σε εμάς είναι το λογιστικό της ψυχής, καθώς βρίσκεται πάνω από όλα όσα υπάρχουν μέσα μας· αυτό όμως έχει πολλή ύλη να επικάθεται πάνω του, δηλαδή τη σχέση του με τα πάθη και τα γήινα.

«Σήκω, και πάρε το κρεβάτι σου, και περπάτα; Για να μάθετε όμως ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία πάνω στη γη να συγχωρεί αμαρτίες, λέει στον παραλυτικό: Σε σένα λέω, σήκω, και πάρε το κρεβάτι σου, και πήγαινε στο σπίτι σου. Και σηκώθηκε αμέσως, και παίρνοντας το κρεβάτι, βγήκε έξω μπροστά σε όλους, ώστε να εκπλαγούν όλοι, και να δοξάζουν τον Θεό, λέγοντας ότι Ποτέ δεν είδαμε κάτι τέτοιο.» Οι μεν Φαρισαίοι κατηγορούσαν τον Κύριο ως βλάσφημο, επειδή συγχωρούσε αμαρτίες· διότι μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες· ο δε Κύριος δίνει και άλλο τεκμήριο ότι είναι Θεός, το ότι γνωρίζει τις καρδιές τους· διότι μόνο ο Θεός γνωρίζει τα εσώψυχα του καθενός, όπως λέει και ο προφήτης: Εσύ μονάχα γνωρίζεις τις καρδιές. Αλλά εκείνοι, αν και αποκαλύφθηκαν τα όσα υπήρχαν στις καρδιές τους, παραμένουν ωστόσο αναίσθητοι, μην παραδεχόμενοι ότι αυτός που γνωρίζει τις καρδιές τους δύναται να θεραπεύει και αμαρτήματα. Ο Κύριος βέβαια πιστοποιεί και επιβεβαιώνει μέσω της θεραπείας του σώματος, ότι έχει ιαθεί και η ψυχή του, επιβεβαιώνοντας το αφανές μέσω του φανερού, και το δυσχερέστερο μέσω του ευχερέστερου, έστω κι αν σε εκείνους δεν φαινόταν έτσι. Διότι οι Φαρισαίοι θεωρούσαν δυσκολότερο το να θεραπευθεί το σώμα, ως κάτι το φανερό· ενώ το να ειπωθεί ότι θεραπεύτηκε η ψυχή, το θεωρούσαν εύκολο, διότι η θεραπεία ήταν αφανής.

Τότε, λοιπόν, θα θεραπευθώ και θα σηκώσω το κρεβάτι, δηλαδή το σώμα, κινούμενος προς την εκπλήρωση των εντολών. Διότι δεν πρέπει μόνο να σηκωθούμε από την αμαρτία και να κατανοήσουμε ότι αμαρτάνουμε, αλλά και να σηκώσουμε το κρεβάτι, δηλαδή το σώμα, για την εργασία του αγαθού. Τότε, λοιπόν, θα μπορέσουμε να φτάσουμε και στη θεωρία, ώστε όλοι οι λογισμοί μέσα μας να λένε ότι ποτέ δεν είδαμε έτσι, δηλαδή ποτέ δεν κατανοήσαμε έτσι όπως τώρα, που ενώ ήμασταν παράλυτοι θεραπευθήκαμε. Διότι εκείνος που έχει καθαριστεί από τις αμαρτίες, αυτός βλέπει πραγματικά. «Και βγήκε πάλι δίπλα στη θάλασσα, και όλο το πλήθος ερχόταν προς αυτόν, και τους δίδασκε.»