ἡ δὲ ὁμολογία τῆς νύμφης τοῦ μηκέτι τὸν ἀποβληθέντα χιτῶνα πάλιν ἀναλαμβάνειν, ἀλλ᾽ ἀρκεῖσθαι τῷ ἑνὶ χιτῶνι κατὰ τὸν δοθέντα τοῖς μαθηταῖς νόμον, ὃν διὰ τῆς ἄνωθεν γεννήσεως ἀνακαινισθεῖσα μετημφιάσατο, βεβαιοῖ τοῦ κυρίου τὸν λόγον τὸν κελεύοντα τοὺς ἅπαξ τῷ θείῳ κοσμηθέντας ἐνδύματι μηκέτι ἐπενδύσασθαι τὸν τῆς ἁμαρτίας χιτῶνα, μηδὲ δύο χιτῶνας ἔχειν, ἀλλὰ τὸν ἕνα μόνον, ἵνα μὴ δύο περὶ τὸν αὐτὸν ὦσιν οἱ ἀσύμβατοι πρὸς ἀλλήλους χιτῶνες. τίς γὰρ κοινωνία τῷ σκοτεινῷ ἐνδύματι πρὸς τὸ φωτοειδές τε καὶ ἄϋλον; οὐ μόνον δὲ τοῦτό φησιν ὁ νόμος τὸ μὴ δεῖν δύο χιτῶνας ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἐπιρράπτειν τὸ καινὸν ὕφασμα τῷ παλαιῷ ἱματίῳ, ἵνα μὴ χείρων γένηται ἡ ἀσχημοσύνη τοῦ τὸ τοιοῦτον περιβαλλομένου μήτε τοῦ ἐνραφέντος μείναντος καὶ τοῦ παλαιοῦ χεῖρον τὸ σχίσμα παθόντος καὶ δυσθεράπευτον· Αἴρει γάρ, φησί, τὸ πλήρωμα τὸ καινὸν τοῦ παλαιοῦ καὶ χεῖρον σχίσμα γίνεται, ὡς δημοσιεύεσθαι δι᾽ αὐτοῦ τὰ ἀσχήμονα. διὰ τοῦτό φησιν Ἐξεδυσάμην τὸν χιτῶνά μου· πῶς ἐνδύσομαι αὐτόν; τίς γὰρ ἂν βλέπων περὶ ἑαυτὸν τὸν ἡλιοειδῆ τοῦ κυρίου χιτῶνα τὸν διὰ καθαρότητος καὶ ἀφθαρσίας ἱστουργηθέντα, οἷον ἐπὶ τῆς 〈ἐπὶ〉 τοῦ ὄρους μεταμορφώσεως ἔδειξεν, εἶτα καταδέχεται τὸ πτωχόν τε καὶ ῥακῶδες ἱμάτιον ἑαυτῷ περιθεῖναι, ὅπερ ὁ μέθυσος καὶ πορνοκόπος, καθὼς ἡ Παροιμία φησί, περιβάλλεται;
Μετάφραση
Η δε ομολογία της νύμφης ότι δεν πρόκειται να φορέσει πάλι τον χιτώνα που απέβαλε, αλλά ότι αρκείται στον έναν χιτώνα σύμφωνα με τον νόμο που δόθηκε στους μαθητές, τον οποίο φόρεσε ανακαινισμένη μέσω της άνωθεν γέννησης, επιβεβαιώνει τον λόγο του Κυρίου που προστάζει εκείνους οι οποίοι στολίστηκαν μία φορά με το θείο ένδυμα να μην ενδυθούν πλέον τον χιτώνα της αμαρτίας, ούτε να έχουν δύο χιτώνες, αλλά μόνο τον έναν, ώστε να μην βρίσκονται πάνω στον ίδιο άνθρωπο δύο χιτώνες ασύμβατοι μεταξύ τους. Διότι, ποια κοινωνία μπορεί να έχει το σκοτεινό ένδυμα με το φωτεινό και άυλο; Και ο νόμος δεν ορίζει μόνο αυτό, ότι δηλαδή δεν πρέπει να έχει κάποιος δύο χιτώνες, αλλά ούτε και να επιρράπτει καινούργιο ύφασμα σε παλιό ιμάτιο, για να μη γίνει χειρότερη η ασχημοσύνη εκείνου που το φορά, αφού ούτε το κομμάτι που ράφτηκε θα παραμείνει και το παλιό θα υποστεί χειρότερο και δυσθεράπευτο σχίσιμο. Διότι, λέγει, το καινούργιο κομμάτι αποσπάται από το παλιό και το σχίσιμο γίνεται χειρότερο, με αποτέλεσμα να φανερώνονται μέσα από αυτό οι ασχήμιες. Γι' αυτό λέει: «Έβγαλα τον χιτώνα μου· πώς να τον ενδυθώ;». Διότι, ποιος, βλέποντας πάνω του τον ηλιόμορφο χιτώνα του Κυρίου, που έχει υφανθεί από καθαρότητα και αφθαρσία, τέτοιον ακριβώς όπως τον έδειξε κατά τη Μεταμόρφωση στο όρος, θα καταδεχόταν έπειτα να περιβληθεί το φτωχικό και κουρελιασμένο ιμάτιο, το οποίο, όπως λέει η Παροιμία, φορά ο μέθυσος και ο πόρνος;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες