Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 2:28

Διότι κανείς δεν καταλύει ξένο έργο, εκτός εάν ένας τέτοιος άνθρωπος γίνει σφετεριστής ξένων πραγμάτων και αλλοτριοεπίσκοπος, επισύροντας τιμωρία στον εαυτό του. Επειδή όμως το Σάββατο αποτελεί δικό Του έργο, για τον λόγο αυτόν λέει ότι «ο Υιός του Ανθρώπου είναι κύριος και του Σαββάτου», και προσθέτει «δεν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος για το Σάββατο, αλλά το Σάββατο για τον άνθρωπο». Εάν, λοιπόν, ο Θεός εποίησε το Σάββατο για τον άνθρωπο και προτίμησε τον άνθρωπο από το Σάββατο, το έπραξε για να γνωρίσει ο άνθρωπος την ανάπαυση και την ανάπαυλα των μελλοντικών αγαθών· διότι αυτά αποτελούν αντίτυπα των επουρανίων. Διότι εδώ τα πράγματα είναι εν μέρει, ενώ εκείνα αποτελούν την πλήρη τελειότητα. Το Σάββατο, λοιπόν, του Νόμου ίσχυε έως την παρουσία Του· κατέλυσε όμως εκείνο το Σάββατο και μας έδωσε το μέγα Σάββατο, το οποίο είναι ο ίδιος ο Κύριος, η ανάπαυσή μας και ο σαββατισμός μας.

Επιπλέον, εάν η αποστολή και η εκπόρευση είναι το ίδιο, τότε εξαιτίας μου το Πνεύμα -αλίμονο στην κακοδοξία, διότι δεν μπορώ να τα λέω αυτά χωρίς φρίκη και έκπληξη- εκπορεύεται από τον Πατέρα. Διότι για χάρη μου έχει αποσταλεί. Εάν όμως για χάρη μου, τότε οπωσδήποτε και μετά από εμένα ή όχι πολύ πριν από εμένα, αλλά υποκείμενο στον χρόνο όπως ακριβώς εγώ, και όχι συναΐδιο με τον Πατέρα και τον Υιό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά υποτάσσεται και στην εξουσία. Αλίμονο, πού υποβιβάζεται από τους αγνώμονες δούλους εκείνο που εκ φύσεως κατέχει την κυριότητα ολόκληρης της κτίσης. Διότι «το σάββατο», λέει, «έγινε για τον άνθρωπο, και όχι ο άνθρωπος για το σάββατο. Επομένως, ο υιός του ανθρώπου είναι κύριος του σαββάτου». Βλέπεις πόσο απέχει η αποστολή από την εκπόρευση;

Διότι εκείνος που κατέπαυσε μέσα του, μέσω των αρετών στην πράξη, την υπόσταση των πραγμάτων που υπόκεινται σε φθορά, έκανε την αρχή άλλων, θειοτέρων μορφών· διότι ο Θεός δεν παύει ποτέ να πράττει τα αγαθά, των οποίων άλλωστε δεν είχε καν αρχή. Επειδή, όπως ίδιον του φωτός είναι το να φωτίζει, έτσι ίδιον του Θεού είναι το να ευεργετεί. Γι' αυτό, στον μεν Νόμο, ο οποίος αφηγείται τη χρονική σύσταση όσων υπόκεινται σε γένεση και φθορά, το σάββατο τιμάται με την αργία, στο δε Ευαγγέλιο, το οποίο εισάγει την κατάσταση των νοητών όντων, αυτό λαμπρύνεται με την ευποιία των καλών έργων, έστω και αν αγανακτούν όσοι δεν έχουν γνωρίσει ακόμη ότι το σάββατο έγινε για τον άνθρωπο, και όχι ο άνθρωπος για το σάββατο, και ότι ο Υιός του Ανθρώπου είναι Κύριος και του σαββάτου.

Διότι μοιάζουν με παλαιά ενδύματα, εξαιτίας της αδυναμίας της σκέψης τους. Δεν πρέπει, λοιπόν, να τους επιβάλλεται η βαριά υποχρέωση της νηστείας. Ή μπορείς να το κατανοήσεις και ως εξής: Οι μαθητές του Χριστού, όντας καινούριοι, δεν μπορούν να είναι δούλοι σε παλαιά έθιμα και νόμους. «Και συνέβη να περνά αυτός το Σάββατο μέσα από τα σπαρτά, και οι μαθητές του άρχισαν να ανοίγουν δρόμο, κόβοντας τα στάχυα, και οι Φαρισαίοι του έλεγαν: Κοίτα τι κάνουν το Σάββατο, το οποίο δεν επιτρέπεται; Και αυτός τους έλεγε: Ποτέ δεν διαβάσατε τι έκανε ο Δαβίδ όταν είχε ανάγκη, και πείνασε αυτός και όσοι ήταν μαζί του; πώς εισήλθε στον οίκο του Θεού επί αρχιερέως Αβιάθαρ, και έφαγε τους άρτους της προθέσεως, τους οποίους δεν επιτρέπεται να φάνε παρά μόνο οι ιερείς, και έδωσε και σε όσους ήταν μαζί του; Και τους έλεγε: Το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο. Επομένως, ο Υιός του ανθρώπου είναι Κύριος και του Σαββάτου.» Οι μαθητές του Κυρίου κόβουν τα στάχυα, καθώς δεν έχουν πλέον συνηθίσει να ζουν σύμφωνα με τον νόμο. Οι δε Φαρισαίοι, που αγανακτούν, αποστομώνονται από τον Χριστό, ο οποίος φέρνει ως παράδειγμα τον Δαβίδ που, λόγω ανάγκης, παρέβη τον νόμο επί αρχιερέως Αβιάθαρ. Διότι ο προφήτης Δαβίδ, προσπαθώντας να ξεφύγει από τον Σαούλ, ήλθε σε αυτόν τον αρχιερέα και τον παραπλάνησε, λέγοντας ότι είχε αποσταλεί από τον βασιλιά για κάποια επείγουσα στρατιωτική ανάγκη.