Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 2:5

Τόσο μεγάλη δύναμη έχει η πίστη, ώστε δεν σώζεται μόνο αυτός που πιστεύει, αλλά σώθηκαν και άλλοι χάρη στην πίστη άλλων. Ο παραλυτικός στην Καπερναούμ δεν ήταν πιστός· όμως εκείνοι που τον μετέφεραν και τον κατέβασαν μέσα από τα κεραμίδια, πίστευαν.

Αν όμως θέλεις να δεις ταυτόχρονα να λύνονται παθήματα και αμαρτήματα, έχεις τον παράλυτο ο οποίος απόλαυσε αυτήν τη διπλή χάρη· διότι άκουσε: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες», και: «Σήκωσε το κρεβάτι σου»· έτσι και η αμαρτωλή γυναίκα έτυχε της αφέσεως, όπως και ο ληστής, οι τελώνες, και γενικώς όλοι όσοι πίστεψαν.

Εκτός από αυτά, έχει έλθει επίσης για να κηρύξει άφεση αμαρτιών σε εκείνους που από παλιά είχαν γίνει αιχμάλωτοι του νοητού Ναβουχοδονόσορα· γι' αυτό και με παρρησία έλεγε στον παραλυτικό: «Τέκνο μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». Αλλά ήλθε για να παράσχει ανάβλεψη και σε εκείνους που είχαν βεβλαμμένους τους οφθαλμούς της διάνοιας, και οι οποίοι είχαν τυφλωθεί από τους νοητούς αλλοφύλους και Βαβυλωνίους, παρόμοια με τον Σαμψών και τον Σεδεκία. Ανάμεσα δε σε αυτούς που θεραπεύονταν από αυτόν βρίσκονταν και οι σωματικά τυφλοί, τους οποίους έκανε να αναβλέψουν, επειδή πίστεψαν σε αυτόν και με δυνατή φωνή του είπαν: «Ελέησόν μας, υιέ του Δαυίδ». Αυτός είναι που ανήγγειλε τον δεκτό ενιαυτό του Κυρίου, τον οποίο κήρυξε μετά τη φυλάκιση του Ιωάννη, και ο οποίος δίδαξε τα σχετικά με τη βασιλεία του Θεού, καθώς και τα σχετικά με τη δική μας κρίση, κατά την οποία θα αποδοθεί στον καθένα η δίκαιη ανταπόδοση ανάλογα με τα πεπραγμένα του. Εκτός από αυτά, ήλθε για να παρηγορήσει αυτούς που πενθούν το αξιέπαινο κατά Θεόν πένθος· στους οποίους μάλιστα υποσχέθηκε μακαρισμό λέγοντας: «Μακάριοι οι πενθούντες, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν». Ήλθε δε επιπροσθέτως και για να δοθεί δόξα σε αυτούς που πενθούν για τη Σιών.

Αλλά ποια ήταν η αιτία για εκείνους τους παραλυτικούς που θεραπεύτηκαν; Διότι ήταν δύο, ο μεν ένας βρισκόταν κατάκοιτος στην Ιερουσαλήμ δίπλα στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ο δε άλλος στην Καπερναούμ, μεταφερόμενος από τέσσερις. Ποια ήταν λοιπόν η αιτία της ασθένειάς τους; Η αμαρτία. Και αυτό το αποδεικνύει ο Κύριος· διότι στον έναν, βλέποντας την πίστη του, πριν από τη σωματική θεραπεία τού λέει: «Τέκνο μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες».

Διότι η επιθυμία της ανθρώπινης δόξας απομάκρυνε τους Φαρισαίους από την πίστη στον Κύριο. Γι' αυτό και τους έλεγε: «πώς μπορείτε να πιστεύετε σε εμένα, εσείς που λαμβάνετε δόξα από ανθρώπους και δεν αναζητάτε τη δόξα που προέρχεται από τον μόνο Θεό;». Άλλους πάλι, οι αγροί, οι γάμοι και οι φροντίδες των βιοτικών έργων τους εμπόδιζαν να προσέλθουν, πράγματα τα οποία όλα τα παρέλυσε τρόπον τινά και τα αφαίρεσε από τους λογισμούς του παραλύτου η παράλυση του σώματος. Και γι' αυτό τον λόγο, για όσους αμαρτάνουν η ασθένεια είναι κάποιες φορές καλύτερη από την υγεία, διότι τους βοηθά προς τη σωτηρία, και αφενός αμβλύνει τις έμφυτες ορμές προς την κακία, αφετέρου, ξεπληρώνοντας τρόπον τινά το χρέος των αμαρτημάτων μέσω της ταλαιπωρίας, τους καθιστά δεκτικούς, πρώτα στη θεραπεία της ψυχής και έπειτα του σώματος. Και μάλιστα όταν ο ασθενής, συνειδητοποιώντας ότι το πλήγμα είναι θεραπεία από τον Θεό, το υπομένει γενναία και με πίστη προσπίπτει στον Θεό και με τα έργα του, ανάλογα με τη δύναμή του, επικαλείται την εξιλέωση. Αυτό ακριβώς απέδειξε και ο παράλυτος με τα έργα του όσο μπορούσε, και ο Κύριος το παρουσίασε σε αυτούς με έργα και με λόγια, παρόλο που οι Φαρισαίοι, μη μπορώντας να το κατανοήσουν, βλασφημούσαν και γόγγυζαν. Διότι λέγει: «όταν είδε ο Ιησούς την πίστη τους, τόσο αυτού που ήταν στο κρεβάτι και καταβιβαζόταν, όσο και εκείνων που τον κατέβαζαν από τη στέγη, λέγει στον παραλυτικό: τέκνο μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου».

Βλέπετε σαφώς ότι όχι μόνο ο θάνατος, αλλά και τα νοσήματα και οι αρρώστιες του σώματος είχαν την αρχή τους από την αμαρτία; Αυτό μας το δείχνει και ο Κύριος στο Ευαγγέλιο, ο οποίος, όταν επρόκειτο να θεραπεύσει τον παράλυτο στην Καπερναούμ που τον κατέβαζαν τέσσερις μπροστά του, του λέει: «τέκνο, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου», βγάζοντας από πριν, τρόπον τινά, το κεντρί και αποβάλλοντας την αιτία της νόσου, και τότε επιφέροντας τη θεραπεία. Προς εκείνον δε που βρισκόταν κατάκοιτος στην Ιερουσαλήμ κοντά στην προβατική κολυμβήθρα, του λέει μετά τη θεραπεία: «ιδού, έχεις γίνει υγιής, μην αμαρτάνεις πλέον, για να μη σου συμβεί κάτι χειρότερο». Αυτό γνωρίζοντας και ο Παύλος, ότι δηλαδή τα περισσότερα από τα νοσήματα προέρχονται από την αμαρτία, αφού είπε για εκείνον που προσέρχεται αναξίως στη μυστική τράπεζα, ότι τρώει και πίνει την καταδίκη του, έπειτα λέει: «γι' αυτό υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και πεθαίνουν αρκετοί». Αλλά και οι φθορές της θνητής φύσεως, από τις οποίες προέρχεται κάθε νόσημα, είχαν οπωσδήποτε την αρχή τους από την αμαρτία. Είναι δε σπάνιοι εκείνοι που πάσχουν για τη δόξα του Θεού, όπως ο εκ γενετής τυφλός που θεραπεύθηκε από τον Κύριο.

Ήθελε να αφυπνίσει τον δεσμοφύλακα μπροστά στο θέαμα των όσων συνέβαιναν· έλυσε τα αισθητά δεσμά των συγκρατουμένων, για να λύσει τα νοητά δεσμά του δεσμοφύλακα. Το αντίθετο από αυτά έπραξε ο Χριστός. Τον πλησίασε ένας παράλυτος άνθρωπος, ο οποίος είχε μία διπλή παράλυση, αφενός από τα αμαρτήματα και αφετέρου από το σώμα. Πρώτα έλυσε την παράλυση των αμαρτημάτων, λέγοντας τα εξής: «Τέκνον, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Έπειτα, επειδή εκείνοι αμφέβαλλαν, βλασφημούσαν και έλεγαν: «Κανείς δεν μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, παρά μόνον ο Θεός», θέλοντας να τους δείξει ότι είναι αληθινά Θεός και θέλοντας να τους κρίνει από το ίδιο τους το στόμα, ώστε να μπορεί να πει: «Από το στόμα σου θα σε κρίνω· εσύ είπες ότι κανείς δεν μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, παρά μόνον ο Θεός· ιδού, λοιπόν», λέγει, «συγχωρώ τις αμαρτίες, και ομολόγησε τη θεότητά μου· από τη δική σου κρίση εκφέρω την απόφαση». Αλλά εκεί μεν προηγήθηκε η νοητή και ακολούθησε η αισθητή· εδώ όμως συνέβη το αντίθετο, πρώτα καταργήθηκαν τα αισθητά δεσμά και έπειτα τα νοητά.

Αναλογίσου, Άρειε, ποια αυθεντία αθετείς· άκουσέ τον πώς διατάζει άλλους έτσι και άλλους αλλιώς με τρόπο δεσποτικό: «Σε σένα θα δώσω», λέει, «τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών»· και, «Εσύ σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο». «Εσύ, άφησε το τελωνείο και ακολούθησέ με»· «Εσύ μη φοβάσαι, αλλά μίλα, διότι εγώ είμαι μαζί σου»· «Σε σένα λέω, λεπρέ, καθαρίσου»· «Εσύ τρέξε, νίψου στον Σιλωάμ, και ανάβλεψε»· «Εσύ, παράλυτε, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου»· «Εσύ, θάλασσα, σιώπα, φιμώσου»· «Εσείς, ελάτε οπίσω μου, και θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων»· «Εσείς, γκρεμίστε αυτόν τον ναό, και μέσα σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω»· «Εσείς, μαθητεύσατε όλα τα έθνη».

Ήλθες για να μας εξολοθρεύσεις. Και τον επιτίμησε ο Ιησούς λέγοντας: Σώπασε, και έβγα από αυτόν. Και βγήκε από αυτόν.» «Έρχονται προς αυτόν φέρνοντας έναν παραλυτικό, και αφαίρεσαν τη στέγη, και κατεβάζουν το κρεβάτι πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παραλυτικός. Βλέποντας δε ο Ιησούς την πίστη τους, λέγει στον παραλυτικό: Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου. Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα.» Ήλθε ο Ιησούς στη χώρα των Γαδαρηνών, και τον συνάντησε ένας άνθρωπος που έβγαινε από τα μνήματα κατεχόμενος από ακάθαρτο πνεύμα. Βλέποντας δε τον Ιησού από μακριά, έτρεξε και τον προσκύνησε, και κράζοντας με δυνατή φωνή λέγει: Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και σου, Υιέ του Θεού του Υψίστου; Σε ορκίζω στον Θεό, μη με βασανίσεις. Και τον ρώτησε: Ποιο είναι το όνομά σου; Και του λέγει: Λεγεών είναι το όνομά μου. Και τον παρακαλούσαν να μην τους διώξει έξω από τη χώρα. Έβοσκε δε εκεί μια αγέλη χοίρων, και τον παρακαλούσαν οι δαίμονες λέγοντας: Στείλε μας στους χοίρους, για να εισέλθουμε σε αυτούς.

Κεφάλαιο Β'. Περί του παραλυτικού. Περί του ότι ο Ιησούς συνέτρωγε με τους τελώνες. Περί του ότι οι μαθητές έκοβαν τα στάχυα το Σάββατο. «Και εισήλθε πάλι στην Καπερναούμ μετά από μερικές ημέρες, και ακούστηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι, και αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ώστε να μην υπάρχει πλέον χώρος ούτε καν κοντά στην πόρτα, και τους κήρυττε τον λόγο. Και έρχονται προς αυτόν φέρνοντας έναν παραλυτικό, τον οποίο σήκωναν τέσσερις. Και επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, αφαίρεσαν τη στέγη στο σημείο όπου βρισκόταν και, αφού άνοιξαν τρύπα, κατέβασαν το κρεβάτι πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παραλυτικός. Βλέποντας δε ο Ιησούς την πίστη τους, λέει στον παραλυτικό: Τέκνο μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες.» Τι σημαίνει το «δι' ημερών»; Σημαίνει «αφού πέρασαν μερικές ημέρες». Επειδή λοιπόν εισήλθε, μόλις άκουσαν ότι βρίσκεται σε σπίτι, έτρεξαν όλοι μαζί, προσδοκώντας ότι θα μπορέσουν να τον συναντήσουν πιο εύκολα. Μεγάλη ήταν δε η πίστη των ανδρών, ώστε να σκάψουν τη στέγη και να τον κατεβάσουν, γι' αυτό και ο Κύριος τον θεραπεύει, βλέποντας την πίστη αυτών που τον μετέφεραν, ή και του ίδιου του παραλυτικού.