Εἰ δὲ οἱ Ἰουδαῖοι λέγοντες. «ἐν Βεελζεβοὺλ,» οὐδένα ἕτερον ἢ τὸν Κύριον ἐλοιδόρουν, δῆλον τοίνυν ἐστὶν, ὡς τὸ λεγόμενον, «Ἡ δὲ τοῦ Πνεύματος βλασφημία,» εἰς αὐτόν ἐστι τὸν Κύριον λεγομένη, καὶ τὸ ῥητὸν ὅλον περὶ ἑαυτοῦ σημαίνων ἔλεγεν ὁ Σωτήρ. Αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ τοῦ παντὸς οἰκοδεσπότης· πάλιν γὰρ ἀσφαλείας ἕνεκα τὸ αὐτὸ εἰπεῖν οὐκ ὀκνητέον. Τὸ διψᾷν, τὸ κοπιᾷν, τὸ κοιμᾶσθαι, τὸ ῥαπίζεσθαι, τὸ ἐσθίειν, ἀνθρώπων ἐστὶν ἴδια· τὰ δὲ ἔργα ἃ ἐποίει ὁ Κύριος, οὐκ ἔτι ἀνθρώπων, ἀλλὰ Θεοῦ ἦν αὐτὰ ποιεῖν. Ὅταν οὖν τινες, καθὰ πρότερον εἶπον, ταῦτα βλέποντες ὡς ἀνθρώπῳ λοιδορῶνται τῷ Κυρίῳ, ἐλάττονος ἂν ἀξιοῖντο τιμωρίας τῶν τὰ τοῦ Θεοῦ ἔργα μεταφερόντων εἰς τὸν διάβολον. Οἱ γὰρ τοιοῦτοι, οὐ μόνον τὰ ἅγια τοῖς κυσὶ ῥίπτουσιν, ἀλλὰ καὶ τὸν Θεὸν τῷ διαβόλῳ συγκρίνουσι, καὶ τὸ φῶς λέγουσιν εἶναι σκότος. Ταύτην γοῦν εἶναι τῶν Φαρισαίων τὴν ἀσύγγνωστον βλασφημίαν ὁ Μάρκος παρετηρήσατο λέγων· «Ὃς δ᾽ ἂν βλασφημήσῃ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐκ ἔχει ἄφεσιν, ἀλλ᾽ ἔνοχός ἐστιν αἰωνίου ἁμαρτίας· ὅτι ἔλεγον, Πνεῦμα ἀκάθαρτον ἔχει.» Καὶ ὁ μὲν ἐκ γενετῆς τυφλὸς ἀναβλέψας ἐμαρτύρει· «Ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη, ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου.
Μετάφραση
Εάν λοιπόν οι Ιουδαίοι, λέγοντας «μέσω του Βεελζεβούλ», κανέναν άλλον δεν λοιδωρούσαν παρά τον Κύριο, είναι συνεπώς φανερό πως αυτό που λέγεται: «Η δε βλασφημία του Πνεύματος», λέγεται εναντίον του ίδιου του Κυρίου, και ο Σωτήρας έλεγε ολόκληρο το ρητό εννοώντας τον εαυτό Του. Διότι Αυτός είναι ο οικοδεσπότης των πάντων· άλλωστε, για λόγους ασφαλείας, δεν πρέπει να διστάσουμε να επαναλάβουμε το ίδιο. Το να διψά, το να κοπιάζει, το να κοιμάται, το να ραπίζεται, το να τρώει, είναι χαρακτηριστικά των ανθρώπων· τα έργα όμως που έκανε ο Κύριος δεν ανήκε πλέον σε ανθρώπους να τα κάνουν, αλλά στον Θεό. Όταν λοιπόν κάποιοι, όπως προείπα, βλέποντας αυτά τα πράγματα, λοιδωρούν τον Κύριο θεωρώντας Τον απλό άνθρωπο, θα ήταν άξιοι μικρότερης τιμωρίας από εκείνους που αποδίδουν τα έργα του Θεού στον διάβολο. Διότι τέτοιου είδους άνθρωποι, όχι μόνο ρίχνουν τα άγια στα σκυλιά, αλλά και εξισώνουν τον Θεό με τον διάβολο, και αποκαλούν το φως σκοτάδι. Αυτήν ακριβώς παρατήρησε ο Μάρκος ότι είναι η ασυγχώρητη βλασφημία των Φαρισαίων λέγοντας: «Όποιος όμως βλασφημήσει κατά του Αγίου Πνεύματος, δεν έχει άφεση, αλλά είναι ένοχος αιώνιας αμαρτίας· διότι έλεγαν: Πνεύμα ακάθαρτο έχει». Και ο εκ γενετής τυφλός, όταν ανέβλεψε, μαρτυρούσε: «Από καταβολής κόσμου δεν ακούστηκε ότι άνοιξε κάποιος τα μάτια ανθρώπου γεννημένου τυφλού».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες