Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 4:15

Ούτε να υποδεχθούμε την κατήχηση των θείων λογίων βιαστικά και επιφανειακά, για να μην εγείρουμε εναντίον μας τον σατανά και τον καταστήσουμε ληστή και κλέφτη του καλού σπέρματος που έχει σπαρθεί, και, λόγω έλλειψης πνευματικής τροφής, καταστρέψουμε τη ζωή μας λιμοκτονώντας άθλια, ώστε να μην πει και για εμάς ο Κύριος: αυτοί είναι εκείνοι που βρίσκονται παρά την οδό, όπου σπέρνεται ο λόγος, και, όταν ακούσουν, έρχεται αμέσως ο σατανάς και αφαιρεί τον λόγο που έχει σπαρθεί στις καρδιές τους.

Ο σπορέας σπέρνει τον λόγο. Και αυτοί είναι οι παρά την οδό: όπου σπέρνεται ο λόγος, και όταν τον ακούσουν, έρχεται αμέσως ο Σατανάς και αφαιρεί τον λόγο που έχει σπαρθεί στις καρδιές τους. Και αυτοί παρομοίως είναι εκείνοι που σπέρνονται στα πετρώδη: οι οποίοι, όταν ακούσουν τον λόγο, αμέσως τον δέχονται με χαρά, αλλά δεν έχουν ρίζα μέσα τους, παρά είναι πρόσκαιροι· έπειτα, όταν προκύψει θλίψη ή διωγμός εξαιτίας του λόγου, αμέσως σκανδαλίζονται. Και αυτοί είναι εκείνοι που σπέρνονται στα αγκάθια: αυτοί που ακούνε τον λόγο, αλλά οι μέριμνες του αιώνα τούτου, και η απάτη του πλούτου, και οι επιθυμίες για τα υπόλοιπα πράγματα, εισχωρούν και συμπνίγουν τον λόγο, και γίνεται άκαρπος. Και αυτοί είναι εκείνοι που σπάρθηκαν στην καλή γη, οι οποίοι ακούνε τον λόγο και τον αποδέχονται, και καρποφορούν ο ένας τριάντα, ο άλλος εξήντα και ο άλλος εκατό.» Υπάρχουν εδώ τρεις τάξεις αναφορικά με την απώλεια του λόγου. Διότι αυτοί που είναι παρά την οδό είναι οι απρόσεκτοι, αυτοί που είναι στην πέτρα είναι οι μικρόψυχοι, και αυτοί που είναι στα αγκάθια είναι οι τρυφηλοί.