Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 4:20

Εσείς λοιπόν, παρακαλώ, που σήμερα εγγραφήκατε στην υιοθεσία, εσείς που ενδυθήκατε αυτό το λαμπρό ένδυμα, διατηρήστε με κάθε προφύλαξη τη λαμπρότητα στην οποία βρίσκεστε τώρα, φράζοντας από παντού την είσοδο στον διάβολο, ώστε, αφού απολαύσετε ακόμη πιο άφθονη τη χάρη του Πνεύματος, να μπορέσετε να καρποφορήσετε το ένα τριάντα, το άλλο εξήντα και το άλλο εκατό, και να αξιωθείτε να προϋπαντήσετε με παρρησία τον Βασιλιά των ουρανών, όταν πρόκειται να έλθει και να διανείμει τα άρρητα αγαθά σε εκείνους που διήνυσαν την παρούσα ζωή με αρετή, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Τρίτον, για να επιδείξω σε σένα τον γνήσιο υιό μου τον πλούτο που μου δόθηκε από τον μεγάλο πατέρα, ο οποίος με γέννησε εν Αγίω Πνεύματι μέσω της μετάνοιας, ώστε να μην με καταφρονήσεις από άγνοια ως πατέρα σου, θεωρώντας με δήθεν ευτελή, φτωχό και απορριμμένο, και υπερηφανευτείς εναντίον μου νομίζοντας ότι δεν πρόκειται να κληρονομήσεις ή να λάβεις τίποτα το σπουδαίο από εμένα. Τέταρτον, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο από όλα, για να μην θεωρηθεί, μέσω της αθέτησης προς εμάς, ότι αθέτησες και εξουθένωσες τον Χριστό, και γίνεις έτσι ένοχος αυτού του φοβερού κρίματος. Πέμπτον, για να ακούσουν και άλλοι, και τώρα και στο εξής, εφόσον το επιθυμούν, και δεχόμενοι τον λόγο ως σπόρο στις καρδιές τους, «να καρποφορήσουν τριάντα και εξήντα και εκατό». Ειδάλλως, εμείς τουλάχιστον θα είμαστε αθώοι από το αίμα των ψυχών τους, και αυτοί ας όψονται.

Ο σπορέας σπέρνει τον λόγο. Και αυτοί είναι οι παρά την οδό: όπου σπέρνεται ο λόγος, και όταν τον ακούσουν, έρχεται αμέσως ο Σατανάς και αφαιρεί τον λόγο που έχει σπαρθεί στις καρδιές τους. Και αυτοί παρομοίως είναι εκείνοι που σπέρνονται στα πετρώδη: οι οποίοι, όταν ακούσουν τον λόγο, αμέσως τον δέχονται με χαρά, αλλά δεν έχουν ρίζα μέσα τους, παρά είναι πρόσκαιροι· έπειτα, όταν προκύψει θλίψη ή διωγμός εξαιτίας του λόγου, αμέσως σκανδαλίζονται. Και αυτοί είναι εκείνοι που σπέρνονται στα αγκάθια: αυτοί που ακούνε τον λόγο, αλλά οι μέριμνες του αιώνα τούτου, και η απάτη του πλούτου, και οι επιθυμίες για τα υπόλοιπα πράγματα, εισχωρούν και συμπνίγουν τον λόγο, και γίνεται άκαρπος. Και αυτοί είναι εκείνοι που σπάρθηκαν στην καλή γη, οι οποίοι ακούνε τον λόγο και τον αποδέχονται, και καρποφορούν ο ένας τριάντα, ο άλλος εξήντα και ο άλλος εκατό.» Υπάρχουν εδώ τρεις τάξεις αναφορικά με την απώλεια του λόγου. Διότι αυτοί που είναι παρά την οδό είναι οι απρόσεκτοι, αυτοί που είναι στην πέτρα είναι οι μικρόψυχοι, και αυτοί που είναι στα αγκάθια είναι οι τρυφηλοί.

Γι' αυτά οι δαίμονες έτριζαν τα δόντια τους εναντίον του και τον θορυβούσαν με πολλές φαντασίες, σείοντας φαινομενικά τη γη και περικυκλώνοντάς τον με μεγάλη ταραχή. Εκείνος, λοιπόν, κατανοούσε καλά αυτές τις μεθοδείες των πονηρών πνευμάτων· αυτοί του εμφανίζονταν ακόμη και σαν γυμνές γυναίκες, αλλά δεν κλόνισαν τον πύργο της εν Χριστώ στάσεώς του. Διότι έψαλλε εκείνο το δαβιτικό μέλος: «Με περικύκλωσαν από παντού, έλεγε, και με το όνομα του Κυρίου τους απώθησα». Έκτοτε, λοιπόν, υποδεχόταν όλους όσους κατέφθαναν σε αυτόν, και διδάσκοντάς τους ορθά τον σωτήριο λόγο, τους έκανε να καρποφορούν σύμφωνα με τα λόγια του Ευαγγελίου, τριάντα και εξήντα και εκατό.