Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 4:28

Αυτά ακριβώς συμπληρώνουν την εικόνα εκείνων που παραχαράσσουν τα διδάγματα του Κυρίου και δεν μαθητεύουν γνήσια στον Λόγο, αλλά έχουν διαφθαρεί από τη διδασκαλία του πονηρού, αναμειγνύοντας τους εαυτούς τους στο υγιές σώμα της Εκκλησίας, ώστε από την αφάνεια να επιφέρουν τις δικές τους βλάβες στους πιο ακεραίους. Ήδη δε ο Κύριος παρομοιάζει και την τελείωση εκείνων που έχουν πιστέψει σε Αυτόν με την αύξηση των σπόρων, λέγοντας: «Όπως όταν ένας άνθρωπος ρίξει τον σπόρο στη γη, και κοιμάται και εγείρεται νύχτα και μέρα, και ο σπόρος βλαστάνει και μεγαλώνει, χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει το πώς. Διότι η γη καρποφορεί από μόνη της, πρώτα χορτάρι, έπειτα στάχυ, και έπειτα πλήρη σίτο μέσα στο στάχυ».

Στο «Εξήλθε ο σπείρων για να σπείρει τον σπόρο του». Η παρθένος γη, αφού αυλακωθεί με τα άροτρα από έμπειρους γεωργούς με τη συνέργεια των βοδιών, δέχεται τους σπόρους και, αφού τους περιβάλει με τους βώλους, πρώτα βλαστάνει τη χλόη, έπειτα αναπτύσσει το στάχυ, και έπειτα προβάλλει πλήρη τον κόκκο του σιταριού μέσα στο στάχυ.

«Και βγαίνοντας οι δούλοι εκείνοι στους δρόμους, συγκέντρωσαν όλους όσους βρήκαν, και κακούς και καλούς· και γέμισε η αίθουσα του γάμου από συνδαιτυμόνες·» και τα υπόλοιπα του χωρίου. «Τότε η βασιλεία των ουρανών παρομοιάστηκε με δέκα παρθένους, οι οποίες παίρνοντας τις λαμπάδες τους, βγήκαν για να προϋπαντήσουν τον νυμφίο,» και τα λοιπά. «Έλεγε ο Κύριος: Έτσι είναι η βασιλεία του Θεού, όπως όταν ένας άνθρωπος ρίχνει τον σπόρο στη γη, και κοιμάται, και σηκώνεται νύχτα και μέρα, και ο σπόρος βλασταίνει και ψηλώνει με τρόπο που ο ίδιος δεν γνωρίζει. Διότι από μόνη της η γη καρποφορεί, πρώτα χορτάρι, έπειτα στάχυ, έπειτα γεμάτο σιτάρι μέσα στο στάχυ. Όταν δε ωριμάσει ο καρπός, αμέσως στέλνει το δρεπάνι, επειδή έφτασε ο θερισμός. Έλεγε: Με τι να παρομοιάσω τη βασιλεία του Θεού; Ή με ποια παραβολή να την παραβάλουμε; Είναι σαν τον κόκκο του σιναπιού, ο οποίος όταν σπαρθεί στη γη, είναι το μικρότερο από όλα τα σπέρματα που υπάρχουν πάνω στη γη, και όταν σπαρθεί, φυτρώνει και γίνεται μεγαλύτερο από όλα τα λαχανικά, και κάνει κλαδιά μεγάλα, ώστε να μπορούν να κατασκηνώνουν κάτω από τη σκιά του τα πετεινά του ουρανού.» «Μέσα από πολλές θλίψεις πρέπει να εισέλθουμε στη βασιλεία του Θεού.» «Η βασιλεία του Θεού δεν είναι φαγητό και ποτό, αλλά δικαιοσύνη και χαρά εν Αγίω Πνεύματι.» «Η βασιλεία του Θεού δεν βρίσκεται σε λόγια, αλλά σε δύναμη.» «Ή μήπως δεν γνωρίζετε ότι οι άδικοι δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού;»

«Διότι η γη από μόνη της καρποφορεί, πρώτα χορτάρι, έπειτα στάχυ, έπειτα γεμάτο σιτάρι μέσα στο στάχυ. Όταν δε ωριμάσει ο καρπός, αμέσως στέλνει το δρεπάνι, διότι έφτασε ο θερισμός.» Ως Βασιλεία του Θεού να εννοείς την περί ημάς οικονομία του Θεού. Διότι ο άνθρωπος (της παραβολής) είναι ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος έγινε για εμάς άνθρωπος. Ως σπόρο που έριξε στη γη (εννοεί) το κήρυγμα του Ευαγγελίου· και αφού τον έριξε, κοιμάται, δηλαδή αναλήφθηκε στους ουρανούς. Αλλά όμως εγείρεται νύχτα και ημέρα. Διότι, αν και φαίνεται ότι ο Θεός κοιμάται, εντούτοις εγείρεται· τη νύχτα μεν, όταν μέσω των πειρασμών μάς αφυπνίζει προς την επίγνωσή Του, την ημέρα δε, όταν μέσω των ευχάριστων και χαρμόσυνων (καταστάσεων) οικονομεί τη ζωή μας. Ο σπόρος δε αυξάνεται χωρίς να γνωρίζει ο ίδιος (πώς)· διότι είμαστε αυτεξούσιοι, και στη δική μας προαίρεση εναπόκειται το αν θα αυξηθεί ο σπόρος ή όχι. Επειδή δεν καρποφορούμε εξαιτίας κάποιας ανάγκης, αλλά αυτόματα, δηλαδή από μόνοι μας καρποφορούμε, βγάζοντας αρχικά χόρτο και επιδεικνύοντας την αρχή του αγαθού, όταν είμαστε νήπιοι (πνευματικά) και δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο μέτρο της ηλικίας του Χριστού· έπειτα (βγάζουμε) στάχυ, όταν πλέον μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι απέναντι στους πειρασμούς. Διότι ο στάχυς ήδη περιζώνεται με γόνατα (κόμβους) και στέκεται όρθιος, και είναι πιο τέλειος. Έπειτα (βγάζει) και γεμάτο σιτάρι μέσα στον στάχυ, όταν κάποιος καρποφορεί το τέλειο. Και όταν ωριμάσει ο θερισμός, τότε το δρεπάνι μαζεύει τον καρπό.