Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 4:30

Διότι έτσι έλεγε ο Κύριος, όπως αναφέρει ο Μάρκος: «Με τι να παρομοιάσω τη βασιλεία του Θεού; Ή με ποια παραβολή να την παραβάλω;», αφού όσα λέγονται κατά παρομοίωση αποτελούν παραβολή. Και πράγματι, όταν έλεγε: «Όμοια είναι η βασιλεία του Θεού», ύστερα πρόσθετε: «Γι' αυτό τους μιλώ με παραβολές». Τέτοιες είναι, λοιπόν, οι παραβολές: «Όπως η πτώση του χιονιού την εποχή του θερισμού ωφελεί ενάντια στον καύσωνα, έτσι και ο πιστός αγγελιοφόρος εκείνους που τον έστειλαν»· και πάλι: «Όπως οι άνεμοι και τα σύννεφα και οι βροχές, έτσι είναι και όσοι καυχώνται για ψεύτικη δωρεά»· και τα παρόμοια με αυτά. Από την άλλη πλευρά, οι ρήσεις των σοφών είναι λόγια που δεν έχουν σοφιστείες, ούτε εξαπατούν με την αληθοφάνειά τους, αλλά είναι με ακρίβεια διατυπωμένα· δεν λέγονται δε σαν να αποτελούν προσταγή, αλλά επειδή τα έχουν γνωρίσει οι ίδιοι, και παρουσιάζονται ως αποφάνσεις τους. Τέτοιες είναι: «Όταν η καρδιά ευφραίνεται, το πρόσωπο ανθίζει· όταν όμως βρίσκεται σε λύπη, σκυθρωπάζει»· και, «Η ευθεία καρδιά ζητάει επίγνωση· το δε στόμα των απαίδευτων θα γνωρίσει κακά»· και, «Το μίσος εγείρει φιλονικία· η φιλία όμως σκεπάζει όλους όσους δεν φιλονικούν»· και, «Όποιος καταφρονεί ένα πράγμα, θα καταφρονηθεί από αυτό· εκείνος όμως που φοβάται την εντολή, αυτός υγιαίνει». Διότι τα λόγια των άλλων ανθρώπων, ως επί το πλείστον, τυγχάνει να είναι αμφίβολα· ενώ τα λόγια των σοφών, όπως είναι αυτά εδώ, είναι αληθινά και απολύτως ακριβή από κάθε άποψη, ώστε να μην επιδέχονται καμία απολύτως αντίρρηση.

Διότι εξ αυτών, μέσω της ομοιότητας, κατανοείται αυτό που λέγεται. Έτσι άλλωστε έλεγε ο Κύριος, όπως αναφέρει ο Μάρκος: «Με τι να παρομοιάσω τη βασιλεία του Θεού, ή με ποια παραβολή να την παραβάλω;», εφόσον όσα λέγονται κατά παρομοίωση αποτελούν παραβολή.

«Και βγαίνοντας οι δούλοι εκείνοι στους δρόμους, συγκέντρωσαν όλους όσους βρήκαν, και κακούς και καλούς· και γέμισε η αίθουσα του γάμου από συνδαιτυμόνες·» και τα υπόλοιπα του χωρίου. «Τότε η βασιλεία των ουρανών παρομοιάστηκε με δέκα παρθένους, οι οποίες παίρνοντας τις λαμπάδες τους, βγήκαν για να προϋπαντήσουν τον νυμφίο,» και τα λοιπά. «Έλεγε ο Κύριος: Έτσι είναι η βασιλεία του Θεού, όπως όταν ένας άνθρωπος ρίχνει τον σπόρο στη γη, και κοιμάται, και σηκώνεται νύχτα και μέρα, και ο σπόρος βλασταίνει και ψηλώνει με τρόπο που ο ίδιος δεν γνωρίζει. Διότι από μόνη της η γη καρποφορεί, πρώτα χορτάρι, έπειτα στάχυ, έπειτα γεμάτο σιτάρι μέσα στο στάχυ. Όταν δε ωριμάσει ο καρπός, αμέσως στέλνει το δρεπάνι, επειδή έφτασε ο θερισμός. Έλεγε: Με τι να παρομοιάσω τη βασιλεία του Θεού; Ή με ποια παραβολή να την παραβάλουμε; Είναι σαν τον κόκκο του σιναπιού, ο οποίος όταν σπαρθεί στη γη, είναι το μικρότερο από όλα τα σπέρματα που υπάρχουν πάνω στη γη, και όταν σπαρθεί, φυτρώνει και γίνεται μεγαλύτερο από όλα τα λαχανικά, και κάνει κλαδιά μεγάλα, ώστε να μπορούν να κατασκηνώνουν κάτω από τη σκιά του τα πετεινά του ουρανού.» «Μέσα από πολλές θλίψεις πρέπει να εισέλθουμε στη βασιλεία του Θεού.» «Η βασιλεία του Θεού δεν είναι φαγητό και ποτό, αλλά δικαιοσύνη και χαρά εν Αγίω Πνεύματι.» «Η βασιλεία του Θεού δεν βρίσκεται σε λόγια, αλλά σε δύναμη.» «Ή μήπως δεν γνωρίζετε ότι οι άδικοι δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού;»

Ως δρέπανο δε να εννοείς τον λόγο του Θεού, και ως θερισμό τον καιρό της συντέλειας. «Και έλεγε: Με τι να παρομοιάσουμε τη βασιλεία του Θεού; Ή με ποια παραβολή να την παραβάλουμε;