Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 5:2

Αφήνω κατά μέρος τα δικά μου, και πλέον απευθύνω το ερώτημα με βάση τα υπόλοιπα: Είναι αμαρτωλός, όπως λέτε; Δεν ανέστησε αυτός με έναν μόνο λόγο τον υιό της χήρας που τον μετέφεραν νεκρό; Έργο αμαρτωλού ανθρώπου ήταν αυτό ή του Θεού Λόγου; Δεν καθάρισε αυτός ταυτόχρονα, με έναν λόγο, το δέρμα των δέκα λεπρών, το οποίο ήταν κατάστικτο σαν της λεοπάρδαλης από το πάθος της ασθένειας, και το επανέφερε στην ομοιόμορφη ανθρώπινη όψη; Έργο αμαρτωλού ανθρώπου είναι αυτό ή του Θεού Λόγου; Δεν απελευθέρωσε με βασιλική εξουσία από την τυραννία τον άνθρωπο που ενοχλούνταν από λεγεώνα δαιμόνων, τον οποίο κανείς δεν μπορούσε να συγκρατήσει, ούτε διέμενε σε σπίτι αλλά κατοικούσε στα μνήματα; Έργο αμαρτωλού ανθρώπου είναι αυτό ή του Θεού Λόγου; Μήπως θέλετε να γίνω πιο αγνώμων από τους δαίμονες; Διότι οι δαίμονες, αν και μαστίζονται από αυτόν, τον αποκαλούν Υιό του Θεού· κι εγώ, που θεραπεύτηκα από αυτόν, θα τον αποκαλέσω αμαρτωλό;

Αυτά θα μπορούσε κανείς να τα δει να συμβαίνουν και σήμερα, καθώς και πολλούς δαιμονισμένους στα μνήματα, τους οποίους τίποτα δεν μπορεί να συγκρατήσει από τη μανία τους: ούτε σίδερα, ούτε αλυσίδα, ούτε πλήθος ανθρώπων, ούτε προτροπή, ούτε νουθεσία, ούτε φόβος, ούτε απειλή, ούτε τίποτε άλλο παρόμοιο. Διότι, όταν κάποιος είναι ακόλαστος και διακατέχεται από μανιακό πάθος για κάθε σώμα, σε τίποτα δεν διαφέρει από τον δαιμονισμένο· αλλά περιφέρεται γυμνός όπως εκείνος, όντας μεν ντυμένος με ρούχα, στερημένος όμως από την αληθινή πνευματική περιβολή, και απογυμνωμένος από τη δόξα που του αρμόζει, κατακόβοντας τον εαυτό του όχι με πέτρες, αλλά με αμαρτήματα που είναι χειρότερα από πολλές πέτρες. Ποιος, λοιπόν, θα μπορέσει να δέσει έναν τέτοιον άνθρωπο; Ποιος θα τον κάνει να σταματήσει να ασχημονεί και να βρίσκεται σε παροξυσμό, χωρίς ποτέ να έρχεται στα λογικά του, αλλά να συχνάζει πάντοτε γύρω από τα μνήματα; Διότι τέτοια είναι τα καταγώγια των πορνών, γεμάτα από πολλή δυσωδία, από πολλή σήψη.

Ήλθες για να μας εξολοθρεύσεις. Και τον επιτίμησε ο Ιησούς λέγοντας: Σώπασε, και έβγα από αυτόν. Και βγήκε από αυτόν.» «Έρχονται προς αυτόν φέρνοντας έναν παραλυτικό, και αφαίρεσαν τη στέγη, και κατεβάζουν το κρεβάτι πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παραλυτικός. Βλέποντας δε ο Ιησούς την πίστη τους, λέγει στον παραλυτικό: Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου. Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα.» Ήλθε ο Ιησούς στη χώρα των Γαδαρηνών, και τον συνάντησε ένας άνθρωπος που έβγαινε από τα μνήματα κατεχόμενος από ακάθαρτο πνεύμα. Βλέποντας δε τον Ιησού από μακριά, έτρεξε και τον προσκύνησε, και κράζοντας με δυνατή φωνή λέγει: Τι σχέση υπάρχει μεταξύ εμού και σου, Υιέ του Θεού του Υψίστου; Σε ορκίζω στον Θεό, μη με βασανίσεις. Και τον ρώτησε: Ποιο είναι το όνομά σου; Και του λέγει: Λεγεών είναι το όνομά μου. Και τον παρακαλούσαν να μην τους διώξει έξω από τη χώρα. Έβοσκε δε εκεί μια αγέλη χοίρων, και τον παρακαλούσαν οι δαίμονες λέγοντας: Στείλε μας στους χοίρους, για να εισέλθουμε σε αυτούς.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε'. Περί του λεγεώνος. Περί της θυγατέρας του αρχισυνάγωγου. Περί της αιμορροούσας. «Και ήλθαν στο απέναντι μέρος της θάλασσας, στη χώρα των Γαδαρηνών. Και μόλις βγήκε από το πλοίο, αμέσως τον συνάντησε προερχόμενος από τα μνήματα ένας άνθρωπος που είχε ακάθαρτο πνεύμα, ο οποίος κατοικούσε στα μνήματα, και ούτε με αλυσίδες δεν μπορούσε κανείς να τον δέσει, επειδή πολλές φορές είχε δεθεί με δεσμά και αλυσίδες, και είχε σπάσει τις αλυσίδες και είχε συντρίψει τα δεσμά· και κανείς δεν είχε τη δύναμη να τον δαμάσει· και συνεχώς, νύχτα και μέρα, βρισκόταν στα βουνά και στα μνήματα κραυγάζοντας και κατακόβοντας τον εαυτό του με πέτρες.» Τα ακριβέστερα από τα αντίγραφα αναφέρουν, «στη χώρα των Γεργεσηνών». Ο μεν Ματθαίος λέει ότι οι δαιμονισμένοι ήταν δύο· ενώ ο Μάρκος και ο Λουκάς αναφέρουν έναν· διότι επέλεξαν την πιο σοβαρή περίπτωση και διηγούνται γι' αυτόν. Έρχεται, λοιπόν, ο δαιμονισμένος και ομολογεί ότι Αυτός είναι ο Υιός του Θεού. Επειδή εκείνοι που βρίσκονταν στο πλοίο αμφέβαλλαν για το ποιος ήταν Αυτός, η μαρτυρία από τους εχθρούς γίνεται πιο αξιόπιστη· εννοώ δηλαδή τη μαρτυρία των δαιμόνων. Κατοικούσε δε στα μνήματα, επειδή ήθελε να εμφυτεύσει στους ανθρώπους την πονηρή αντίληψη ότι οι ψυχές αυτών που πεθαίνουν γίνονται δαίμονες.