Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 5:30

Είπαν, λοιπόν, ότι είναι «καλός» ο Θεός του Νόμου, ο οποίος, αγνοώντας πού βρίσκεται ο Αδάμ, τον ρωτούσε λέγοντας: «Αδάμ, πού είσαι;» και στον Κάιν λέει: «Πού είναι ο Άβελ, ο αδελφός σου;» και προς τον Αβραάμ: «Πού είναι η Σάρρα, η γυναίκα σου;» και άλλα πολλά παρόμοια. Αυτοί όμως που λένε τέτοια πράγματα πιστεύουν στον σωτήρα Θεό μόνο στα λόγια και όχι αληθινά, ο οποίος, αν και είναι Θεός και έχει πρόγνωση, ρωτά παρομοίως τα ίδια πράγματα όπως και στην Παλαιά Διαθήκη: «Πού έχετε βάλει τον Λάζαρο;» και «Ποιος με άγγιξε;» και «Έχετε άρτους μαζί σας;» και «Ποιον θέλετε;» ή «Ποιον ζητάτε;». Είναι, επομένως, εύκολος και απλός ο έλεγχος και η αναίρεσή τους. Διότι, όπως ρωτά ο Υιός παρόλο που έχει πρόγνωση, έτσι και ο Πατέρας ρωτά και αυτός στον Νόμο, όντας πάντοτε ο ίδιος και αμετάβλητος. Διότι, εάν πει: «Πού έχετε βάλει τον Λάζαρο;», δεν αγνοεί ούτε το Ευαγγέλιο ούτε την Παλαιά Διαθήκη. Λέει, δηλαδή, «Πού τον έχετε βάλει;», επειδή θέλει να ελέγξει εκείνες που δεν είχαν επιδείξει ούτε ίση πίστη προς τη Σωμανίτιδα, καίτοι εκείνη είχε πίστη σε άνθρωπο, δηλαδή στον άγιο προφήτη Ελισσαίο, ενώ η Μάρθα και η ακολουθία της είχαν στον Θεό. Και όταν λέει: «Ποιος με άγγιξε;», δεν το λέει από άγνοια, αλλά για να πείσει τη γυναίκα να το ομολογήσει από μόνη της, ώστε να μη δίνει μαρτυρία για τον εαυτό Του ο Υιός του Θεού, αλλά να δοξάζεται από άλλους. Και όταν πει: «Έχετε άρτους μαζί σας;»

Γι' αυτό και τότε, παραμένοντας εκεί, άκουγαν μεν τον λόγο και έβλεπαν τα σημεία που τελούνταν, όμως βλασφημούσαν μάλλον παρά επαινούσαν αυτόν που τους ευεργετούσε με έργα και με λόγια. Διότι, ενώ ο Κύριος δίδασκε και όλοι ή οι περισσότεροι δέχονταν με προσοχή τους λόγους της χάριτος που εκπορεύονταν από το στόμα του, «έρχονται», λέει, «μερικοί προς αυτόν, φέρνοντας έναν παραλυτικό τον οποίο βάσταζαν τέσσερις και, μην μπορώντας να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, ξεσκέπασαν τη στέγη όπου βρισκόταν ο Κύριος, άνοιξαν τρύπα και κατέβασαν το κρεβάτι πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παραλυτικός». Μπορεί βέβαια να νομίσει κανείς ότι όλη αυτή η πράξη οφειλόταν στην πίστη εκείνων που τον μετέφεραν και ότι ο Κύριος, ικανοποιημένος από την πίστη τους, χάρισε στη συνέχεια τη θεραπεία στον παραλυτικό. Εγώ όμως νομίζω πως η αλήθεια δεν είναι έτσι. Διότι, αν και ο Κύριος, όταν θεράπευε το παιδί του αρχισυναγώγου, δεν ζήτησε πίστη από το ίδιο, ούτε από την κόρη της Χαναναίας ή του Ιαείρου, αρκούμενος στην πίστη εκείνων που προσήλθαν εκ μέρους τους, εντούτοις από τα πρόσωπα αυτά, η μεν μία ήταν νεκρή, η κόρη της Χαναναίας ήταν παράφρων και το παιδί απουσίαζε. Αυτός όμως ο παραλυτικός ήταν παρών και ήταν κύριος του λογικού του, έστω και αν το σώμα του ήταν παράλυτο.

Και για τον λόγο αυτόν λένε ότι είπε ο Σωτήρας: «ούτε ένα ιώτα ή μία κεραία δεν θα παρέλθει, έως ότου γίνουν όλα». Και το πάθος που συνέβη γύρω από τον δωδέκατο Αιώνα λένε ότι υποδηλώνει την αποστασία, η οποία αποδεικνύεται από την προδοσία που έγινε μέσω του Ιούδα, ο οποίος ήταν ο δωδέκατος των Αποστόλων, και επειδή έπαθε τον δωδέκατο μήνα· διότι υποστηρίζουν ότι αυτός κήρυξε για έναν μόνο χρόνο μετά το βάπτισμά του. Επιπλέον, λένε ότι αυτό δηλώνεται σαφέστατα στην περίπτωση της αιμορροούσας· διότι, αφού έπασχε για δώδεκα χρόνια, θεραπεύτηκε από την παρουσία του Σωτήρα, όταν άγγιξε το κράσπεδό του, και γι' αυτό ο Σωτήρας είπε: «ποιος με άγγιξε;», διδάσκοντας στους μαθητές το μυστήριο που συνέβη στους αιώνες, και τη θεραπεία του αιώνα που έπαθε. Διότι αυτή που έπασχε δώδεκα χρόνια ήταν εκείνη η δύναμη, η οποία επεκτεινόταν και της οποίας η ουσία έρεε στο άπειρο, όπως λένε, και αν δεν είχε αγγίξει το ένδυμά του, δηλαδή την αλήθεια της πρώτης τετράδας, η οποία υποδηλώνεται μέσω του κρασπέδου, θα είχε αναλυθεί στη δική της ουσία· αλλά στάθηκε και το πάθος σταμάτησε. Διότι η δύναμη που εξήλθε από αυτόν - και υποστηρίζουν ότι αυτή είναι ο Όρος - την θεράπευσε και χώρισε το πάθος από αυτήν.

Η σκιά του Πέτρου θεραπεύει· και το ιμάτιο του Χριστού δεν θα θεραπεύσει; Αισθάνομαι πόσο και μόνο η απόφασή μου χαλιναγώγησε τη νόσο της αιμορραγίας. Ω, τι πίστη, που δεν παραχώρησε καμία αναβολή στο πάθος! Διότι πίστεψε μόνο, και η αρρώστια που την πολεμούσε δραπέτευσε· πίστεψε, και το φιλόνεικο θηρίο δεν αντιστάθηκε· πίστεψε, και η αέναη πηγή των αιμάτων στέρεψε, σαν να σφραγίστηκε από κάποιον αόρατο καυτήρα. Αλλά εκείνη μεν άγγιζε το ιμάτιο, και ακουμπούσε τα εξωτερικά· Εκείνος όμως διέκρινε τους εσωτερικούς λογισμούς. Εκείνη μεν αθόρυβα άντλησε τη θεραπεία για το σώμα της· ο Σωτήρας όμως φανέρωσε δημόσια το ψυχικό της κάλλος· διότι δεν άφησε μια τέτοια ωραιότητα της ευσέβειας αθριαμβευτη· δεν άφησε τον σπινθήρα της δικαιοσύνης να παραδοθεί στη νύχτα της λήθης. Η διήγηση των Ευαγγελίων χάρισε στην ανθρωπότητα την πίστη μιας γυναίκας, η οποία σύλησε καλώς τον Θεό με την ακλόνητη απόφασή της. Ποια είναι αυτή που εξαιτίας της κλοπής της τιμάται για την πίστη της; Η πίστη της γυναίκας πρόλαβε τον ληστή· πριν από τη δική του γλώσσα, εξυμνείται η δική της παλάμη· πριν εκείνος με τη φωνή του συλήσει τον παράδεισο, αυτή λήστεψε τον χορηγό της βασιλείας με τη σιωπή της. Διότι, όπως λέει, αφού ο Ιησούς αντιλήφθηκε τη δύναμη που εξήλθε από αυτόν, ρωτούσε τους μαθητές: «Ποιος με άγγιξε;» Πώς δεν καταλάβατε την κλοπή; Πώς αγνοήσατε τη ληστεία; Ποιος με άγγιξε; Ποιος πλούτισε με υγεία για την ασθένειά του από τους δικούς μου θησαυρούς; Ποιος με άγγιξε; Τι λες, ω Δέσποτα;

Εσύ έδωσας, και δεν γνωρίζεις αυτήν που έλαβε; Είδες την πίστη, και δεν αναγνώρισες αυτήν που πίστεψε; Κατανόησες την κρυφή πρόθεση, και δεν παρατήρησες τη φανερή όψη; «Ποιος με άγγιξε;». Ποιος σε άγγιξε; Σε ποιον εφήρμοσες το φάρμακο της ενέργειάς σου; Σε ποιον έστειλες τη θεραπεία, Δέσποτα; Έδιωξες την ασθένεια, και αγνόησες αυτήν που σώθηκε; «Ποιος με άγγιξε; Ποιος με ψηλάφισε με τη διάνοια πριν από τα χέρια του; Ποιος λογισμός άδραξε τη θεότητά μου; Ποιος είναι αυτός ο δίκαιος ληστής της δικής μου ενέργειας; Ποιος άναψε τον λύχνο της σβησμένης του σωτηρίας από τη δική μου λαμπάδα; Ποιος με άγγιξε; Ή ας το μάθω από εσάς, ή ας το διδάξω». Ήθελα να προχωρήσω γρήγορα προς το τέλος αυτού του θέματος· όμως ο χρόνος που απομένει επιφυλάσσει για το θαύμα αυτό μιαν άλλη ημέρα διδασκαλίας.

Η δικαιοσύνη, η φιλανθρωπία και οι λοιπές αρετές στεφανώνουν την κεφαλή σας. Γι' αυτό κι εγώ, γνωρίζοντας αυτό, ήλθα με τις αγαθές ελπίδες όλων εκείνων που πρόκειται να ικανοποιηθούν· αυτό αποτελεί και το θεμέλιο του παρόντος προοιμίου· διότι ο λόγος προχωρώντας θα σε πληροφορήσει. Κατεχόμενη από την παιδική μου ηλικία από την πάθηση της αιμορραγίας, σπατάλησα στους ιατρούς όλη τη ζωή και την περιουσία μου και θεραπεία δεν βρήκα. Έχοντας όμως ακούσει για τις θεραπείες του θαυμαστού Χριστού, πώς δηλαδή ανασταίνει νεκρούς, επαναφέροντάς τους ξανά στο φως, πώς διώχνει τους δαίμονες από τους ανθρώπους και πώς θεραπεύει μόνο με τον λόγο του όλους εκείνους που φθίνουν από ασθένειες, έτρεξα κι εγώ προς αυτόν ως προς Θεό. Και βλέποντας το πλήθος που τον περιέβαλλε, δείλιασα μήπως, αποστρεφόμενος τον μολυσμό της πάθησής μου, οργιστεί εναντίον μου και με πλήξει ακόμη περισσότερο η ασθένεια· γι' αυτό συλλογίστηκα μέσα μου ότι, εάν κατορθώσω να αγγίξω το κράσπεδο του ενδύματός του, θα σωθώ. Μόλις το άγγιξα, σταμάτησε η πηγή του αίματός μου και έγινα αμέσως υγιής. Εκείνος όμως, μάλλον επειδή γνώριζε εκ των προτέρων τους διαλογισμούς της καρδιάς μου, αναφώνησε: «Ποιος με άγγιξε;»

Και βρισκόταν μεν επί της γης ευεργετώντας και θεραπεύοντας όλες τις ασθένειες των ανθρώπων, αλλά ελάμβανε ανάξιες ανταμοιβές από τους θεομάχους Ιουδαίους· διότι ο μεν Κύριός μας Ιησούς Χριστός, από πολλή αγαθότητα, καθάρισε λεπρούς, χάρισε την όραση σε τυφλούς, θεράπευσε ασθενείς, έδιωξε δαίμονες, ανέστησε εκ των νεκρών τον τετραήμερο Λάζαρο και χόρτασε πεντακισχίλιους από πέντε άρτους· περπάτησε πάνω στη θάλασσα, μετέβαλε το ύδωρ σε οίνο, θεράπευσε την αιμορροούσα και ζωοποίησε τη νεκρή θυγατέρα του αρχισυναγώγου·

Καθώς ο Κύριος αναχωρούσε, σαν εν παρόδω, θεραπεύεται και η αιμορροούσα. Η γυναίκα ήταν γεμάτη πίστη, διότι πίστεψε ότι θα ωφεληθεί ακόμα και από τα ενδύματά του, γι' αυτό και λαμβάνει τη θεραπεία. Μπορείς να τα εννοήσεις αυτά και για την ανθρώπινη φύση, η οποία έπασχε από αιμορραγία. Διότι επέφερε την αμαρτία, η οποία είναι φόνος της ψυχής, και εκχέει το αίμα των ψυχών μας. Από πολλούς ιατρούς, εννοώ τους σοφούς αυτού του κόσμου, αλλά ακόμη και από τον νόμο και τους προφήτες, δεν μπόρεσε να θεραπευτεί. Μόλις όμως άγγιξε τα ενδύματα του Χριστού, δηλαδή τη σάρκα του, ιάθηκε. Διότι εκείνος που πιστεύει ότι ο Χριστός σαρκώθηκε, αυτός είναι που αγγίζει τα ενδύματά του. «Και αμέσως ο Ιησούς, έχοντας αντιληφθεί μέσα του τη δύναμη που εξήλθε από αυτόν, στράφηκε προς το πλήθος και έλεγε: Ποιος άγγιξε τα ενδύματά μου; Και του έλεγαν οι μαθητές του: Βλέπεις το πλήθος να σε συνθλίβει, και λες, Ποιος με άγγιξε; Και κοίταζε γύρω του για να δει εκείνη που το έκανε αυτό. Η δε γυναίκα, φοβισμένη και τρέμοντας, γνωρίζοντας τι είχε συμβεί σε αυτήν, ήλθε και έπεσε στα πόδια του, και του είπε όλη την αλήθεια. Εκείνος δε της είπε: Θυγατέρα μου, η πίστη σου σε έσωσε. Πήγαινε εις ειρήνην, και να είσαι υγιής από τη μάστιγά σου.»