Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 5:31

Ερώτηση: Και γιατί δόθηκε τόσο ασαφώς η απάντηση από εσάς; Απάντηση του Ιωάννη: Μην απορήσεις που δεν σου μίλησα φανερά για αυτό. Διότι δεν πρέπει πάντοτε να μιλάμε φανερά για τέτοια θέματα, καθώς βλάπτουν εκείνον που τα λέει και δεν ωφελούν. Δεν γνωρίζεις ότι και ο Σωτήρας, θέλοντας να δείξει την ανθρώπινη φύση του, χρησιμοποιούσε ταπεινά λόγια λέγοντας: «Πού έχετε βάλει τον Λάζαρο;» και «Πόσους άρτους έχετε;» και «Ποιος με άγγιξε;», διδάσκοντας τους αγίους να μην χρησιμοποιούν πάντοτε υψηλούς λόγους. Για τον λόγο αυτόν απαντούν με γνώμονα το πνευματικό τους συμφέρον. Εάν πάλι κάποιοι σκανδαλίζονται, ας ακούσουν τον Παύλο που λέει ότι «Εμείς είμαστε ευωδία του Χριστού ανάμεσα σε αυτούς που σώζονται και σε αυτούς που χάνονται· στους μεν είμαστε οσμή ζωής που οδηγεί στη ζωή, στους δε οσμή θανάτου που οδηγεί στον θάνατο». Για τους πιστούς, λοιπόν, υπάρχουν αυτά ώστε να τα κατανοήσουν και να ωφεληθούν, ενώ για τους απίστους για να μας εξευτελίσουν και έτσι να ωφεληθούμε εμείς.

Λέγουν δε ότι το πάθος που συνέβη στον δωδέκατο Αιώνα υποδηλώνεται μέσω της αποστασίας του Ιούδα, ο οποίος ήταν ο δωδέκατος των αποστόλων, καθώς και από το γεγονός ότι έπαθε τον δωδέκατο μήνα· διότι ισχυρίζονται ότι αυτός κήρυξε επί ένα μόνο έτος μετά το βάπτισμά του. Επιπλέον, υποστηρίζουν ότι αυτό δηλώνεται σαφέστατα στην περίπτωση της αιμορροούσας· διότι αυτή, ενώ έπασχε επί δώδεκα έτη, θεραπεύθηκε από την παρουσία του Σωτήρα αγγίζοντας το κράσπεδό του, και για τον λόγο αυτό ο Σωτήρας είπε: «Ποιος με άγγιξε;», διδάσκοντας έτσι στους μαθητές το μυστήριο που συνέβη στους Αιώνες και τη θεραπεία του Αιώνα που έπασχε. Διότι εκείνη η δύναμη που έπασχε επί δώδεκα έτη, καθώς εκτεινόταν και η ουσία της έρρεε προς το άπειρο, όπως λένε, αν δεν είχε αγγίξει το ένδυμα του Υιού, δηλαδή της Αλήθειας της πρώτης τετράδας η οποία υποδηλώνεται μέσω του κρασπέδου, θα είχε διαλυθεί στην όλη ουσία της. Αλλά στάθηκε και έπαυσε από το πάθος της· διότι η δύναμη που εξήλθε από τον Υιό (την οποία ισχυρίζονται ότι είναι ο Όρος) τη θεράπευσε και αποχώρισε το πάθος από αυτήν.

Γι' αυτό και τότε, παραμένοντας εκεί, άκουγαν μεν τον λόγο και έβλεπαν τα σημεία που τελούνταν, όμως βλασφημούσαν μάλλον παρά επαινούσαν αυτόν που τους ευεργετούσε με έργα και με λόγια. Διότι, ενώ ο Κύριος δίδασκε και όλοι ή οι περισσότεροι δέχονταν με προσοχή τους λόγους της χάριτος που εκπορεύονταν από το στόμα του, «έρχονται», λέει, «μερικοί προς αυτόν, φέρνοντας έναν παραλυτικό τον οποίο βάσταζαν τέσσερις και, μην μπορώντας να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, ξεσκέπασαν τη στέγη όπου βρισκόταν ο Κύριος, άνοιξαν τρύπα και κατέβασαν το κρεβάτι πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παραλυτικός». Μπορεί βέβαια να νομίσει κανείς ότι όλη αυτή η πράξη οφειλόταν στην πίστη εκείνων που τον μετέφεραν και ότι ο Κύριος, ικανοποιημένος από την πίστη τους, χάρισε στη συνέχεια τη θεραπεία στον παραλυτικό. Εγώ όμως νομίζω πως η αλήθεια δεν είναι έτσι. Διότι, αν και ο Κύριος, όταν θεράπευε το παιδί του αρχισυναγώγου, δεν ζήτησε πίστη από το ίδιο, ούτε από την κόρη της Χαναναίας ή του Ιαείρου, αρκούμενος στην πίστη εκείνων που προσήλθαν εκ μέρους τους, εντούτοις από τα πρόσωπα αυτά, η μεν μία ήταν νεκρή, η κόρη της Χαναναίας ήταν παράφρων και το παιδί απουσίαζε. Αυτός όμως ο παραλυτικός ήταν παρών και ήταν κύριος του λογικού του, έστω και αν το σώμα του ήταν παράλυτο.

Εσύ έδωσας, και δεν γνωρίζεις αυτήν που έλαβε; Είδες την πίστη, και δεν αναγνώρισες αυτήν που πίστεψε; Κατανόησες την κρυφή πρόθεση, και δεν παρατήρησες τη φανερή όψη; «Ποιος με άγγιξε;». Ποιος σε άγγιξε; Σε ποιον εφήρμοσες το φάρμακο της ενέργειάς σου; Σε ποιον έστειλες τη θεραπεία, Δέσποτα; Έδιωξες την ασθένεια, και αγνόησες αυτήν που σώθηκε; «Ποιος με άγγιξε; Ποιος με ψηλάφισε με τη διάνοια πριν από τα χέρια του; Ποιος λογισμός άδραξε τη θεότητά μου; Ποιος είναι αυτός ο δίκαιος ληστής της δικής μου ενέργειας; Ποιος άναψε τον λύχνο της σβησμένης του σωτηρίας από τη δική μου λαμπάδα; Ποιος με άγγιξε; Ή ας το μάθω από εσάς, ή ας το διδάξω». Ήθελα να προχωρήσω γρήγορα προς το τέλος αυτού του θέματος· όμως ο χρόνος που απομένει επιφυλάσσει για το θαύμα αυτό μιαν άλλη ημέρα διδασκαλίας.

Και βρισκόταν μεν επί της γης ευεργετώντας και θεραπεύοντας όλες τις ασθένειες των ανθρώπων, αλλά ελάμβανε ανάξιες ανταμοιβές από τους θεομάχους Ιουδαίους· διότι ο μεν Κύριός μας Ιησούς Χριστός, από πολλή αγαθότητα, καθάρισε λεπρούς, χάρισε την όραση σε τυφλούς, θεράπευσε ασθενείς, έδιωξε δαίμονες, ανέστησε εκ των νεκρών τον τετραήμερο Λάζαρο και χόρτασε πεντακισχίλιους από πέντε άρτους· περπάτησε πάνω στη θάλασσα, μετέβαλε το ύδωρ σε οίνο, θεράπευσε την αιμορροούσα και ζωοποίησε τη νεκρή θυγατέρα του αρχισυναγώγου·

Καθώς ο Κύριος αναχωρούσε, σαν εν παρόδω, θεραπεύεται και η αιμορροούσα. Η γυναίκα ήταν γεμάτη πίστη, διότι πίστεψε ότι θα ωφεληθεί ακόμα και από τα ενδύματά του, γι' αυτό και λαμβάνει τη θεραπεία. Μπορείς να τα εννοήσεις αυτά και για την ανθρώπινη φύση, η οποία έπασχε από αιμορραγία. Διότι επέφερε την αμαρτία, η οποία είναι φόνος της ψυχής, και εκχέει το αίμα των ψυχών μας. Από πολλούς ιατρούς, εννοώ τους σοφούς αυτού του κόσμου, αλλά ακόμη και από τον νόμο και τους προφήτες, δεν μπόρεσε να θεραπευτεί. Μόλις όμως άγγιξε τα ενδύματα του Χριστού, δηλαδή τη σάρκα του, ιάθηκε. Διότι εκείνος που πιστεύει ότι ο Χριστός σαρκώθηκε, αυτός είναι που αγγίζει τα ενδύματά του. «Και αμέσως ο Ιησούς, έχοντας αντιληφθεί μέσα του τη δύναμη που εξήλθε από αυτόν, στράφηκε προς το πλήθος και έλεγε: Ποιος άγγιξε τα ενδύματά μου; Και του έλεγαν οι μαθητές του: Βλέπεις το πλήθος να σε συνθλίβει, και λες, Ποιος με άγγιξε; Και κοίταζε γύρω του για να δει εκείνη που το έκανε αυτό. Η δε γυναίκα, φοβισμένη και τρέμοντας, γνωρίζοντας τι είχε συμβεί σε αυτήν, ήλθε και έπεσε στα πόδια του, και του είπε όλη την αλήθεια. Εκείνος δε της είπε: Θυγατέρα μου, η πίστη σου σε έσωσε. Πήγαινε εις ειρήνην, και να είσαι υγιής από τη μάστιγά σου.»