Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 5:41

Εάν δε εν Χριστώ προφήτευσε το «ξύπνησε εσύ που κοιμάσαι και ανάστα από τους νεκρούς, και θα σε φωτίσει ο Χριστός», άραγε το πρωτότυπο είχε εκπληρωθεί μέσω του Λαζάρου και των άλλων, για τον οποίο οι ίδιοι αμφέβαλλαν, η Μάρθα και η Μαρία λέγοντας «ήδη όζει, είναι τεταρταίος» και οι άνθρωποι του αρχισυνάγωγου λέγοντας «μην ενοχλείτε πλέον τον δάσκαλο» και ο Ίδιος λέγοντας «μη φοβάστε· διότι δεν πέθανε, αλλά κοιμάται». Διότι σαφώς έκτοτε το κήρυγμα διακήρυττε ότι η ανάσταση θα συμβεί διά του Χριστού και υποδείκνυε την εξουσιαστική Του ευχέρεια, προκειμένου να καταδείξει τη δύναμη του Χριστού, ότι δηλαδή, όπως για τον άνθρωπο είναι εύκολο να εγείρει μέσω της φωνής όχι τον αποθανόντα αλλά αυτόν που κοιμάται, έτσι και για τον Χριστό ήταν απολύτως εύκολο το να πει: «Λάζαρε, δεύρο έξω» και το «κουμί κουμί ταλιθά», δηλαδή, ανάστηθι παιδί μου. Μέσω αυτών και με εναργείς αποδείξεις φανέρωσε ο Λόγος την κλήση μας από τα νεκρά έργα και τον βαρύ ύπνο ημών που άλλοτε κοιμόμασταν, καθώς ο Χριστός μάς εγείρει και μέσω της κλήσης μάς φωτίζει· η οποία έχει γίνει ως δεύτερη αυτή κατάσταση. Το δε τέλειο και καθολικό προσδοκάται, όταν ο Ίδιος που λέει «εγώ ειμί η ανάστασις», θα καλέσει τους πάντες και θα τους αναστήσει κατά το σώμα και την ψυχή και θα τους φωτίσει κατά τη μέλλουσα παρουσία Του. 〈γ〉 〈και〉 〈λη〉 〈σχόλιον〉. «

Ποιος είπε στη θυγατέρα του αρχισυναγώγου «κούμι ταλιθά», δηλαδή, σήκω επάνω, κορίτσι; Ποιανού το όνομα επικαλούνταν οι απόστολοι και οι νεκροί ανασταίνονταν; Νομίζω δε, επειδή οι απόστολοι συνομιλούσαν με Ιουδαίους, επειδή υπήρχε κίνδυνος να θεωρηθεί ότι οι απόστολοι κηρύττουν αποστασία από τον Θεό του Νόμου, και λόγω της πρόγνωσης του Αγίου Πνεύματος, το οποίο γνώριζε ότι έμελλαν να εμφανιστούν αιρέσεις που θα αποσπούσαν τον Χριστό από το πατρικό θέλημα, γι' αυτόν τον λόγο οι ίδιοι οι απόστολοι, ανάγοντας τα πάντα στη μία θεότητα, δίδασκαν ότι τα πάντα έγιναν με την ευδοκία του Πατέρα, με τη βούληση του Υιού και με την ευδοκία του Αγίου Πνεύματος. Μήπως άραγε αυτό έχει ειπωθεί για να υποδηλώσει υποβιβασμό ή αδυναμία ή αλλοτρίωση του Θεού Λόγου σε σχέση με την ουσία του Πατέρα; Κάθε άλλο. Διότι εξέτασε τα πρωτότυπα κείμενα, πώς διηγείται ο άγγελος λέγοντας στις γυναίκες που ήταν μαζί με τη Μαρία: «Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;» Βλέπεις, ο ζωντανός αναστήθηκε με τη δική του θεότητα και σάρκα, και δεν ήταν πλέον ανάμεσα στους νεκρούς. Και τι τους λέει; «Αναστήθηκε, δεν είναι εδώ». Και δεν είπε: «Τον ανέστησε ο Θεός, και δεν είναι εδώ», αλλά για να δείξει τη δύναμή Του, ότι ως ζωντανός αναστήθηκε. Και ο ίδιος πάλι έλεγε στους μαθητές του πριν από το πάθος του: «Ιδού, ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα και ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθεί για να σταυρωθεί και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί». Και δεν είπε: «θα τον αναστήσει ο Θεός».

Γι' αυτό και τότε, παραμένοντας εκεί, άκουγαν μεν τον λόγο και έβλεπαν τα σημεία που τελούνταν, όμως βλασφημούσαν μάλλον παρά επαινούσαν αυτόν που τους ευεργετούσε με έργα και με λόγια. Διότι, ενώ ο Κύριος δίδασκε και όλοι ή οι περισσότεροι δέχονταν με προσοχή τους λόγους της χάριτος που εκπορεύονταν από το στόμα του, «έρχονται», λέει, «μερικοί προς αυτόν, φέρνοντας έναν παραλυτικό τον οποίο βάσταζαν τέσσερις και, μην μπορώντας να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, ξεσκέπασαν τη στέγη όπου βρισκόταν ο Κύριος, άνοιξαν τρύπα και κατέβασαν το κρεβάτι πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παραλυτικός». Μπορεί βέβαια να νομίσει κανείς ότι όλη αυτή η πράξη οφειλόταν στην πίστη εκείνων που τον μετέφεραν και ότι ο Κύριος, ικανοποιημένος από την πίστη τους, χάρισε στη συνέχεια τη θεραπεία στον παραλυτικό. Εγώ όμως νομίζω πως η αλήθεια δεν είναι έτσι. Διότι, αν και ο Κύριος, όταν θεράπευε το παιδί του αρχισυναγώγου, δεν ζήτησε πίστη από το ίδιο, ούτε από την κόρη της Χαναναίας ή του Ιαείρου, αρκούμενος στην πίστη εκείνων που προσήλθαν εκ μέρους τους, εντούτοις από τα πρόσωπα αυτά, η μεν μία ήταν νεκρή, η κόρη της Χαναναίας ήταν παράφρων και το παιδί απουσίαζε. Αυτός όμως ο παραλυτικός ήταν παρών και ήταν κύριος του λογικού του, έστω και αν το σώμα του ήταν παράλυτο.

Γι' αυτόν τον λόγο, στα μεν λόγια πολλές φορές φαίνεται να εκφράζεται με μετριοφροσύνη, στις δε πράξεις δεν ενεργεί έτσι. Διότι, όταν θαυματουργεί, πράττει τα πάντα με εξουσία, λέγοντας: «Θέλω, καθαρίσου». «Ταλιθά, ανάστηθι». «Έκτεινε το χέρι σου». «Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου».

Όταν συνάντησε κάποιον νεκρό που τον μετέφεραν για ταφή στην πύλη, άγγιξε μόνο το φέρετρο και ανέστησε τον νεκρό. Μήπως χρειάστηκε προσευχή τότε για να εγείρει τον πεθαμένο; Και πάλι άλλη φορά, μόνο με τον λόγο Του είπε στο κορίτσι, «Ταλιθά κούμι», και αμέσως την παρέδωσε στους γονείς της υγιή. Μήπως χρειάστηκε προσευχή τότε; Και τι να λέω για τον Διδάσκαλο; Οι μαθητές Του μόνο με τον λόγο ανέστησαν τους νεκρούς.

Και βρισκόταν μεν επί της γης ευεργετώντας και θεραπεύοντας όλες τις ασθένειες των ανθρώπων, αλλά ελάμβανε ανάξιες ανταμοιβές από τους θεομάχους Ιουδαίους· διότι ο μεν Κύριός μας Ιησούς Χριστός, από πολλή αγαθότητα, καθάρισε λεπρούς, χάρισε την όραση σε τυφλούς, θεράπευσε ασθενείς, έδιωξε δαίμονες, ανέστησε εκ των νεκρών τον τετραήμερο Λάζαρο και χόρτασε πεντακισχίλιους από πέντε άρτους· περπάτησε πάνω στη θάλασσα, μετέβαλε το ύδωρ σε οίνο, θεράπευσε την αιμορροούσα και ζωοποίησε τη νεκρή θυγατέρα του αρχισυναγώγου·

Και τον περιγελούσαν. Εκείνος όμως, αφού έβγαλε όλους έξω, παραλαμβάνει τον πατέρα του παιδιού και τη μητέρα και όσους ήταν μαζί του, και μπαίνει μέσα εκεί όπου ήταν ξαπλωμένο το παιδί, και αφού έπιασε το χέρι του παιδιού, της λέει: Ταλιθά κούμι, το οποίο μεταφράζεται:

«Κορίτσι, σε σένα το λέω, σήκω. Και αμέσως σηκώθηκε το κορίτσι και περπατούσε (διότι ήταν δώδεκα ετών), και κυριεύθηκαν από μεγάλη έκπληξη, και τους έδωσε αυστηρή εντολή να μην το μάθει κανείς αυτό, και είπε να της δώσουν να φάει.» Οι άνθρωποι του αρχισυναγώγου, νομίζοντας ότι ο Χριστός είναι ένας από τους διδασκάλους, γι' αυτό τον παρακαλούσαν να έλθει και να προσευχηθεί για το κορίτσι· έπειτα, επειδή πέθανε, νόμισαν ότι δεν υπήρχε πλέον ανάγκη από αυτόν, εξαιτίας του θανάτου της. Αλλά εκείνος δίνει θάρρος στον πατέρα και του λέει: «Μόνο να πιστεύεις». Και δεν αφήνει κανέναν άλλον να τον ακολουθήσει, παρά μόνο τους τρεις μαθητές.