Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 6:18

Επειδή δε ο Ηρώδης, ο γιος εκείνου του βρεφοκτόνου, δεν διαδέχθηκε μεν ολόκληρη την εξουσία του πατέρα του, διότι αυτός ήταν τετράρχης, αλλά στην κακία εκείνου πρόσθετε ακόμη περισσότερη, ζώντας με ακολασία και αποτελώντας για τους Ιουδαίους παράδειγμα κάθε κακίας, ο Ιωάννης δεν ανέχθηκε να σιωπά (πώς θα μπορούσε άλλωστε, όντας η φωνή της αλήθειας;), αλλά τον ήλεγχε τόσο για όλα τα άλλα πονηρά που έπραττε, όσο και μάλιστα για την Ηρωδιάδα, τη γυναίκα του αδελφού του, την οποία, αφού άρπαξε, παντρεύτηκε παράνομα, λέγοντάς του: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του Φιλίππου, του αδελφού σου». Εκείνος όμως, μη αντέχοντας τον έλεγχο, ή μάλλον τους ελέγχους, πρόσθεσε και αυτό στα άλλα πονηρά του έργα, και έκλεισε τον Ιωάννη στη φυλακή.

«Γεννήθηκα από γυναίκα και το χρέος της Εύας έχει εξοφληθεί. Μορφή δούλου φόρεσα και από την οφειλή τον Αδάμ ελευθέρωσα. Κάθισα σε φάτνη και αυτός που είχε καταντήσει κτηνώδης ελευθερώθηκε από την κατάρα και απαλλάχθηκε από την αισχύνη. Ντύθηκα με σπάργανα και θεράπευσα την πληγή της γύμνιας. Ένεκα του Ισραήλ περιτμήθηκα. Ιδού πάλι για τα έθνη βαπτίζομαι, και έτσι κάθε δικαιοσύνη σφραγίζεται ταυτόχρονα με τους δικούς μου νόμους και τα έργα μου.» Αυτή λοιπόν και τέτοια ήταν η δύναμη των όσων ειπώθηκαν από τον Λόγο και Θεό. Και αυτός, παίρνοντας θάρρος από τη διακονία του μυστηρίου και γενόμενος υψηλότερος μέσω της θέασης του περιστεριού και αποκτώντας ακόμη πιο λαμπρή παρρησία μέσω της φωνής του Πατρός, κινούσε τη γλώσσα του και εναντίον των τυράννων και έλεγχε τον παράνομο Ηρώδη, και με μεγάλη φωνή ανακράζει προς τον βασιλιά: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, του Φιλίππου». Εάν δεν τηρείς τον νόμο, δεν θα μπορέσεις να κατέχεις το σκήπτρο. Εάν παραβαίνεις την εντολή, βγάλε την πορφύρα. Εάν περιφρονείς τον Θεό, κατέβα από τον θρόνο που έλαβες από Αυτόν. «Μην υπερηφανεύεσαι για τα όπλα», λέει, «διότι οι νόμοι φυλάττουν τον βασιλιά. Μην αμελείς την αρετή, διότι αυτή είναι πιο μεγαλοπρεπής από το χρυσό και διακοσμημένο με λίθους βήμα. Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, του Φιλίππου». «Σεβάσου τη διαδοχή του γένους», λέει. «Μη διαφθείρεις την τάξη του βασιλικού σπέρματος.»

Αυτό, όμως, ήταν μάλλον πρόσχημα του φόβου του· διότι, όπως ένας πονηρός δούλος φοβάται τον έλεγχο του κυρίου του, έτσι κι αυτός φοβόταν τον Βαπτιστή. Αληθινός κύριος είναι εκείνος που πράττει και προστάζει όσα πρέπει, όχι εκείνος που περιβάλλεται την πορφύρα και κατέχει τη δύναμη των όπλων. Προβάλλοντας, λοιπόν, τον όρκο ως προπέτασμα του φόβου του και οχυρώνοντας την προαίρεσή του πίσω από τον κίνδυνο να θεωρηθεί επίορκος, όρμησε στον φόνο. Ούτε καν προσχηματική δίκη οργάνωσε, όπως έκαναν πολλοί, ούτε παρουσίασε κατηγόρους ούτε μίσθωσε μάρτυρες· διότι γνώριζε ότι τιμωρούσε κάποιον που δεν αδικούσε, αλλά στηλίτευε την αδικία. Εκείνος, λοιπόν, διέπραξε χωρίς δίκη το ανοσιούργημα, νομίζοντας ότι έτσι θα απέκρυπτε τον έλεγχο· η φωνή όμως του Βαπτιστή δεν αποσιωπήθηκε, αλλά διακηρύσσεται ακόμη λαμπρότερα. Διότι σε ολόκληρη την οικουμένη, ακόμη και τώρα, φωνάζει: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, του Φιλίππου».

«Αυτός ο δούλος με περιφρονεί, αυτή η υπηρέτρια με εμπαίζει, αυτός ο γείτονας δεν παύει να με λοιδορεί και στις εκκλησίες, και μπροστά σε φίλους, και στις αγορές· πάρε την εκδίκησή μου· δεν θα καθίσω πλέον μαζί σου στο τραπέζι, δεν θα φάω ψωμί παρουσία σου· δεν θα κοιμηθώ στο εξής μαζί σου· διότι εμένα, τη γυναίκα σου, δεν με ντρέπεται ο τάδε και η δείνα, αλλά με υπολογίζουν σαν πηλό». Και αν νομίζετε ότι σας τα λέω αυτά κάνοντας εικασίες, κοιτάξτε την Αιγυπτία, που παγίδευσε τον Ιωσήφ και διέγειρε τον άνδρα της σε θυμό και φιλονικία· και τελικά απειλούσε να θανατώσει τον δίκαιο, εάν δεν προλάβαινε ο ακοίμητος οφθαλμός, ο οποίος και τον διέσωσε από τον πικρό θάνατο. Δείτε επίσης την Ηρωδιάδα που σκότωσε τον Βαπτιστή. Διότι έλεγε ο Πρόδρομος προς τον Ηρώδη: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του Φιλίππου του αδελφού σου»· και αυτή, αφού αλυσόδεσε τον μεγαλύτερο μεταξύ αυτών που γεννήθηκαν από γυναίκες, μέσα στο συμπόσιο ανάμεσα στους φίλους που παρακάθονταν, του απέκοψε την κεφαλή· και αυτό που δεν μπόρεσε η Ηρωδιάδα να κάνει όσο ζούσε ο άνδρας της, αυτή την παρανομία την τέλεσε μετά θάνατον. Τι να πούμε και για τη Δαλιδά; Δεν παρέδωσε στους αλλοφύλους και θανάτωσε τον ωραιότατο και δυνατώτατο Σαμψών, αφού πρώτα μέσω της μοιχείας τον ξύρισε και τον έδεσε; Ιδού, παρουσίασα τρεις αξιόπιστους μάρτυρες· και δεν είναι μόνο αυτοί καταγεγραμμένοι μέσα στη Γραφή.

Διότι από ποικίλα άνθη και βότανα, συλλέγοντας τις χρυσαφένιες σταγόνες της δροσιάς σαν σε έρημο, συνυφαίνοντας του πρόσφεραν το μέλι. Αυτόν τον αποκεφάλισε το χέρι του δημίου, χωρίς να φρίξει μπροστά στο αγγελικό του πρόσωπο, ούτε να τρομάξει βλέποντας το πρόσωπό του να εκπέμπει θεοειδείς λάμψεις. Αλλά νομίζω ότι ο δήμιος που στάλθηκε, σκοτισμένος από τη μέθη του Ηρώδη, ξίφος μεν είχε, μάτια όμως δεν είχε. Και αποκόπηκε το κεφάλι του Ιωάννη (ο οποίος ουδέποτε είχε πιει κρασί), και φερόταν πάνω σε πινάκιο το κεφάλι του Ιωάννη κατά τη διάρκεια του δείπνου, και ακόμη και τότε φώναζε προς τον Ηρώδη: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου». Διότι και μετά τον θάνατο ο δίκαιος ζούσε, και μολονότι το κεφάλι του είχε αποκοπεί, η φωνή του ζει. Ω, σκληρότητα ανθρώπου! Στο πινάκιο όπου έτρωγε τα κρέατα, πάνω σε εκείνο εναπέθεσε το κεφάλι ενός άνδρα. Ω παράνομε τύραννε, δεν αρκούσε η σφαγή των μικρών παιδιών στη Βηθλεέμ που συντελέστηκε από τον προγενέστερό σου Ηρώδη, όταν οι θρηνητικοί ολολυγμοί πατέρων και μητέρων ήταν πιο αιχμηροί και από τις λόγχες; Όταν οι σταγόνες των άφθονων δακρύων που ανέβλυζαν από τα σπλάγχνα ξεπερνούσαν τις πηγές; Όταν τα στήθη των πατέρων χτυπιόνταν και συνεχείς στεναγμοί πόνου ανέβαιναν από την καρδιά μέχρι τα ρουθούνια; Όταν οι μητέρες πενθούσαν για τη χλόη των δικών τους σπλάγχνων, τα νήπια, που μαράνθηκαν πρόωρα; Όταν ακόμη και οι μαστοί, ρέοντας γάλα, λεύκαιναν τη γη, επειδή τα νήπια που θήλαζαν σφάχτηκαν ξαφνικά;

Εκείνος κατοικούσε στα βουνά, και αυτός διέμενε στην έρημο· εκείνον τον έτρεφαν κόρακες, και αυτός έτρωγε ακρίδες· εκείνος ντυνόταν με μηλωτή, και αυτός με τρίχες καμήλας· εκείνος ήταν αυστηρός και ελεγκτικός, και αυτός ομοίως· εκείνος ήλεγχε τον Αχαάβ, τον βασιλιά των Ιουδαίων, και την Ιεζάβελ τη γυναίκα του λέγοντας: «Εσύ είσαι αυτός που διαστρέφει τον Ισραήλ, καθώς και ο οίκος του πατέρα σου»· και ο Ιωάννης ήλεγχε τον Ηρώδη και την Ηρωδιάδα: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου»· και αυτός θα προπορευθεί με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία, για να επιστρέψει τις καρδιές των πατέρων στα τέκνα. Τι σημαίνει «Να επιστρέψει τις καρδιές των πατέρων στα τέκνα»; Οι πατέρες των Ιουδαίων, ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ, οι δώδεκα πατριάρχες και όλοι οι δίκαιοι, βλέποντας τον λαό να αγαπά την αμαρτία και να εκπορνεύεται πρόθυμα προς ξένους θεούς, τους αποστρέφονταν ως τέτοιους. Αφότου όμως ο Ιωάννης κήρυξε το βάπτισμα της μετανοίας, πολλοί επέστρεψαν προς τον Θεό. Βλέποντας λοιπόν οι πατέρες τους ότι αυτοί επιστρέφουν προς τον Θεό, επέστρεψαν και οι ίδιοι τις καρδιές τους προς αυτούς· και αυτό σημαίνει το «Να επιστρέψει τις καρδιές των πατέρων στα τέκνα, να ετοιμάσει για τον Κύριο λαό προπαρασκευασμένο, περιούσιο»· για τον οποίο ο προφήτης Δαβίδ προκήρυξε λέγοντας: «Αυτή είναι η γενεά εκείνων που ζητούν το πρόσωπο του Θεού του Ιακώβ».

Ως πλατυσμό εδώ εννοεί την άνεση και την ευκολία με την οποία πορεύονται όσοι ζουν ενάρετα, και δεν παρεκκλίνουν ούτε προς τα δεξιά ούτε προς τα αριστερά, παρά μόνο έχουν τον νου τους στραμμένο προς την οδό του Θεού. Διότι στους διεστραμμένους ο Κύριος αποστέλλει διεστραμμένες οδούς. Και επειδή πορευόμουν στην ευρυχωρία των εντολών σου, «μιλούσα για τις μαρτυρίες σου ενώπιον βασιλέων και δεν ντρεπόμουν». Τέτοιος ήταν ο μέγας Ηλίας, ο οποίος, αντλώντας θάρρος από τη δικαιοσύνη, έλεγχε την παρανομία του Αχαάβ. Τέτοιος ήταν ο θεσπέσιος Δανιήλ, όταν έλεγε στον Ναβουχοδονόσορα: «Και τώρα, βασιλιά, ας γίνει αρεστή σε σένα η συμβουλή μου, και εξαγόρασε τις ανομίες σου με ελεημοσύνες, και τις αδικίες σου με ευσπλαχνία προς τους φτωχούς». Τέτοιος ήταν ο Ιωάννης, που έλεγχε τη μοιχεία του Ηρώδη, λέγοντάς του: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου του Φιλίππου». Έτσι διαλεγόταν ο θείος Παύλος με τον Αγρίππα και τον Φήστο και τον Φήλικα. Έτσι και οι καλλίνικοι μάρτυρες περιφρόνησαν τους ασεβείς βασιλείς.

Διότι, εάν πρέπει να τιμωρούνται εκείνοι που βλασφημούν τον επίγειο βασιλιά, πολύ περισσότερο πρέπει να τιμωρούνται εκείνοι που υβρίζουν Εκείνον. Το έγκλημα είναι κοινό, το αδίκημα δημόσιο, και επιτρέπεται στον καθένα που το επιθυμεί να διατυπώσει κατηγορία. Ας μάθουν και οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες ότι οι Χριστιανοί είναι οι σωτήρες της πόλεως, οι κηδεμόνες, οι προστάτες και οι δάσκαλοί της. Και ας μάθουν ακριβώς αυτό οι ακόλαστοι και οι διεστραμμένοι, ότι οφείλουν να φοβούνται και τους δούλους του Θεού, ώστε, ακόμη κι αν θελήσουν ποτέ να ξεστομίσουν κάτι τέτοιο, να κοιτάζουν παντού γύρω τους και να τρέμουν τις σκιές, αγωνιώντας μήπως τυχόν τους ακούσει κάποιος Χριστιανός, ορμήσει εναντίον τους και τους τιμωρήσει αυστηρότερα. Δεν άκουσες τι έπραξε ο Ιωάννης; Είδε έναν τύραννο να ανατρέπει τους νόμους του γάμου και με παρρησία, στη μέση της αγοράς, του λέει: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, του Φιλίππου». Εγώ, όμως, δεν σε οδήγησα ούτε ενώπιον τυράννου ούτε δικαστή, ούτε για παράνομους γάμους, ούτε για συνδούλους που υβρίστηκαν, αλλά για την ύβρη απέναντι στον Δεσπότη αξιώνω να συνετίσεις τον ομότιμό σου.

Επομένως, οι δίκαιοι έχουν τη δύναμη της ζύμης, ώστε να μεταβάλλουν τους πονηρούς προς τη δική τους ποιότητα. Όμως οι δίκαιοι είναι λίγοι· διότι και η ζύμη είναι μικρή· αλλά αυτή η μικρότητα μεταβάλλει ολόκληρο το φύραμα προς τον εαυτό της μέσω της δύναμης που ενυπάρχει σε αυτήν. Έτσι και η δύναμη των δικαίων έχει την ισχύ της όχι στην ποσότητα του αριθμού τους, αλλά στη χάρη του Πνεύματος. Και άκουσε πώς συμβαίνει αυτό. Δώδεκα ήταν οι απόστολοι· είδες πόσο μικρή ήταν η ζύμη; Ολόκληρη η οικουμένη βρισκόταν στην απιστία· είδες πόσο ήταν το φύραμα; Αλλά εκείνοι οι δώδεκα μετέστρεψαν ολόκληρη την οικουμένη προς τον εαυτό τους. Διότι βεβαίως και η ζύμη και το φύραμα είναι της ίδιας φύσεως, αλλά όχι της ίδιας ποιότητος. Εάν δε επιθυμείς να γνωρίσεις και από αλλού πόσο μεγαλύτερη δύναμη διαθέτει η παρρησία ενός δικαίου απέναντι σε μια τυραννική εξουσία, άκουσε τον Ιωάννη να λέει στον Ηρώδη: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου».

Ας νουθετεί τον καθένα η ωραία αυτή διήγηση, ότι, και αν ακόμη δεν υπάρχουν φανεροί διωγμοί, είναι πάντοτε καιρός μαρτυρίου. Διότι, μήπως έθεσε κανείς ενώπιον του Ιωάννη βωμό και λιβάνι; Μήπως θυσίες και σπονδές; Μήπως του είπε: «Αρνήσου τον Θεό»; Μήπως του είπε: «Θυσίασε στα είδωλα»; Αλλά, επειδή μίλησε με παρρησία υπέρ της σωφροσύνης με ελεύθερο στόμα, αναδεικνύεται μάρτυρας της σωφροσύνης. Διότι, για να γνωρίσεις πόση δύναμη έχει η προφητική παρρησία, λέει προς τον βασιλιά: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου».

Δεν επιθύμησε ζωή, δεν επιθύμησε όγκο χρημάτων, ούτε βασιλικό αξίωμα, ούτε κάποια άλλη περιουσία. Αλλά πες μου, άνθρωπε, τι επιθύμησε; Κεφαλή ανθρώπου. Και τι λέω; Όχι απλώς ανθρώπου, αλλά ευαγγελιστή. Αλλά δεν νίκησε λαμβάνοντας την κεφαλή. Διότι έκοψε την κεφαλή αφού τη ζήτησε, λαμβάνοντας με σπουδή την άνομη επιθυμία της πάνω σε πινάκιο. Βλέπε και θαύμαζε τη δύναμη του Θεού. Ο αναίτιος την ήλεγξε και αποκεφαλίστηκε· αλλά ο αποκεφαλισθείς βρίσκεται στα δεξιά του Χριστού, ενώ εκείνη την περιμένει αναπότρεπτη κόλαση. Πάλι το σπέρμα της, ο ακανθώδης σπόρος, επιζητεί και σπεύδει. Αλλά η Ηρωδιάδα, ζητώντας την κεφαλή του Ιωάννη, επιζητεί πάλι χορό, όχι αυτόν που χορεύουμε με τα πόδια, αλλά εκείνον που στηρίζεται στη Μαρία. Πάλι βοά και λέει ο Ιωάννης: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου».

Διότι καθένας που διαβάζει αυτό το Ευαγγέλιο, λέει: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του Φιλίππου, του αδελφού σου». Και πέρα από το Ευαγγέλιο, στις συγκεντρώσεις και στις συναναστροφές, σε αυτές που γίνονται στα σπίτια, στην αγορά, παντού, κι αν ακόμη μεταβείς στη χώρα των Περσών, κι αν των Ινδών, κι αν των Μαύρων, κι αν πας σε όση γη φωτίζει ο ήλιος και μέχρι τα ίδια τα πέρατά της, θα ακούσεις αυτή τη φωνή και θα δεις εκείνον τον δίκαιο ακόμη και τώρα να φωνάζει, να αντηχεί και να ελέγχει την κακία του τυράννου και να μη σωπαίνει ποτέ, ούτε να μαραίνεται ο έλεγχος από το πέρασμα του χρόνου.

Ακούγοντας λοιπόν ο ιερός Ζαχαρίας αυτά τα μεγάλα και θαυμαστά για το παιδί που επρόκειτο να συλληφθεί, προβάλλει τα γηρατειά τα δικά του και της συζύγου του και δεν πιστεύει τα λεγόμενα, δεχόμενος ως ποινή τη σιωπή. Δες, παρακαλώ, και από τα λόγια του αγγέλου τι λογής και πόσο σπουδαίο επρόκειτο να γίνει το παιδί. Διότι λέει: «Θα είναι μέγας ενώπιον του Κυρίου», και ότι «θα γεμίσει με Πνεύμα Άγιο», και ότι «θα επιστρέψει πολλούς προς τον Κύριο», και ότι «θα προπορευθεί με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία». Και πώς με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία; Ας ακούσουμε. Έλεγε, δηλαδή, ο Ηλίας στον Αχαάβ: «Δεν διαστρέφω εγώ τον Ισραήλ, αλλά εσύ και ο οίκος του πατέρα σου». Και ο Ιωάννης έλεγε στον Ηρώδη: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου». Έλεγε ο Ηλίας στον ειδωλολατρικό λαό: «Μέχρι πότε θα χωλαίνετε και στα δύο σας γόνατα; Αν ο Κύριος είναι ο Θεός, ακολουθήστε αυτόν». Και έλεγε ο Ιωάννης στον παράνομο λαό: «Γεννήματα εχιδνών, ποιος σας υπέδειξε να ξεφύγετε από τη μελλοντική οργή; Κάντε καρπούς άξιους της μετάνοιας». Προσφέροντας ως ολοκαύτωμα τις θυσίες διά του ύδατος και του πυρός, ο Ηλίας επέστρεψε στον Θεό τον ειδωλολατρικό λαό. Και ο Ιωάννης, βαπτίζοντας στα ύδατα του Ιορδάνη τον Ιησού, προσήγαγε στον Θεό την εκκλησία των εθνών.

«Αγνοείς συχνά, τέκνο μου, όσα συμβούλεψε τον Ηρώδη εξαιτίας μου, λέγοντας: 'Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου Φιλίππου· διώξε την'. Θέλω, λοιπόν, τώρα να αποκόψω την άκαιρη παρρησία του τολμηρού, αν βρω ευκαιρία. Θα του αφαιρέσω τη γλώσσα, ή μάλλον το κεφάλι, και στο εξής δεν θα ανησυχώ, έχοντας ασφαλή την πρόσκαιρη ζωή μου.»: «Ασεβούμε, μητέρα, όχι απέναντι σε άλλους, αλλά απέναντι σε εμάς τις ίδιες και στη ζωή μας, όπως η Ιεζάβελ, που θέλοντας να εξοντώσει τον δίκαιο Ηλία, κατέστρεψε περισσότερο τον εαυτό της. Ο μεν Ηλίας με ένταση, ο δε Ιωάννης σύμφωνα με τον νόμο μας έλεγξε· ο ερημίτης με αυστηρότητα είπε, συμβουλεύοντας τον Ηρώδη: 'Δεν σου επιτρέπεται'· ο δε Θεσβίτης με πραότητα έκλεισε τα σύννεφα για τον Αχαάβ, γι' αυτό και δεν έβρεξε. Γι' αυτό, δέσποινά μου, θάψε τώρα το σχέδιό σου και νέκρωσε τον αγώνα σου, μην προκαλέσεις για πάντα μια πρόσκαιρη ντροπή.»: «Από εμένα να διδάσκεσαι, ανόσια, μην επιχειρείς να με νουθετείς. Διότι, όταν τα μάθεις όλα πλήρως, όσα τώρα σου διαφεύγουν... δεν κατανοείς. Ούτε και μπορείς. Διότι, αν αυτός που βαπτίζει συνεχίσει να με προσβάλλει και παραμένει ζωντανός, καθένας θα αποκτά θάρρος απέναντί μου, και, ό,τι θέλει, όπως το θέλει, θα το λέει εναντίον μου, σαν να είμαι μια τυχαία και όχι βασίλισσα, σαν να είμαι γυναίκα ενός απλού ιδιώτη και όχι του Σεβαστού. Αλλά ησύχασε, κορίτσι· διότι γνωρίζω το συμφέρον καλύτερα από εσένα και από πολλούς· ξέρω πώς να αποκτήσω τιμή αιώνια, και όχι πρόσκαιρη.»: «Σε ρωτώ, μητέρα, κάτι τέτοιο πότε σχεδιάζεις να το εκτελέσεις;»

κηʹ. Τι έκανε λοιπόν ο αθλητής του Χριστού; Αποκόπτεται από τους οικείους του με τη θέλησή του, εγκαταλείπεται ολομόναχος προσφέροντας την ψυχή του υπέρ των προβάτων, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, ως αληθινά καλός ποιμένας, οδηγείται στον Καίσαρα από ισχυρό χέρι, στάθηκε πρόσωπο με πρόσωπο, αν και είναι τολμηρό να το πει κανείς, όπως ο Ιωάννης ο Πρόδρομος του Κυρίου, με τη διαφορά ότι ο μεν κινήθηκε από μόνος του, ο δε οδηγήθηκε από άλλους. Ω, τι ανδρεία καρδιά! Δεν πτοήθηκε από την εξουσία, δεν ενέδωσε στις απειλές, δεν λύγισε στις πειστικές κολακείες, και μάλιστα ενώ υπήρχε εξ αίματος συγγενής ομόγνωμη με την Ηρωδιάδα, αλλά μίλησε ατρόμητα και ομολόγησε χωρίς ντροπή τον λόγο της αλήθειας. Είπε ο Πρόδρομος του Κυρίου: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου Φιλίππου». Είπε και ο μιμητής του παρόμοια λόγια προς τον όμοιο του Ηρώδη· και βέβαια δεν αποκεφαλίζεται, επειδή ούτε ο Καίσαρας ήθελε να αναδείξει μάρτυρα αυτόν που αγωνίστηκε με την προαίρεσή του, όπως είχε δηλώσει νωρίτερα, αλλά τον ανέδειξε ομολογητή του Χριστού χωρίς να το θέλει, φυλακίζοντας σε κάποιο οίκημα σαν κακούργο τον θησαυρό της αλήθειας, βάζοντας κλειδαριές πάνω στις κλειδαριές και διατάζοντας να του παρέχεται η τροφή μέσα από μια οπή, ώστε να μην τον βλέπει κανείς απολύτως από όλους τους άλλους αυτόν που τον έβλεπε ο Κύριος.

Άλλοι δε έλεγαν ότι είναι ο Ηλίας· διότι ήλεγχε τους πολλούς, όπως όταν έλεγε: Ω γενεά άπιστη! Ο Ηρώδης όμως φοβόταν· ήταν τόσο ελεεινός, ώστε να φοβάται τον νεκρό. «Διότι ο ίδιος ο Ηρώδης είχε στείλει και είχε συλλάβει τον Ιωάννη, και τον είχε δέσει στη φυλακή εξαιτίας της Ηρωδιάδας, της γυναίκας του Φιλίππου του αδελφού του, επειδή την είχε παντρευτεί. Διότι ο Ιωάννης έλεγε στον Ηρώδη: Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου. Η δε Ηρωδιάδα έτρεφε μνησικακία εναντίον του και ήθελε να τον αποκτείνει, και δεν μπορούσε. Διότι ο Ηρώδης φοβόταν τον Ιωάννη, γνωρίζοντας ότι ήταν άνδρας δίκαιος και άγιος, και τον προστάτευε, και όταν τον άκουγε, έπραττε πολλά, και τον άκουγε με ευχαρίστηση.» Εδώ ο Μάρκος παρεμβάλλει τη διήγηση περί του θανάτου του Βαπτιστή, δράττοντας την ευκαιρία. Και ως προς την Ηρωδιάδα, άλλοι μεν λένε ότι ο Ηρώδης την απέσπασε ενώ ζούσε ο Φίλιππος, και για αυτό ελεγχόταν ότι παρανομεί, επειδή χώριζε τη γυναίκα από τον εν ζωή αδελφό του. Άλλοι δε λένε ότι ο Φίλιππος είχε πεθάνει, έχοντας όμως αποκτήσει θυγατέρα· εφόσον όμως υπήρχε θυγατέρα, δεν έπρεπε ο Ηρώδης να παντρευτεί τη γυναίκα του αδελφού του ούτε μετά τον θάνατό του. Διότι ο νόμος τότε διέταζε τον αδελφό να νυμφεύεται τη γυναίκα του αδελφού του, όταν δεν υπήρχε παιδί· εδώ όμως υπήρχε θυγατέρα, άρα ο γάμος ήταν παράνομος.