Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 6:20

Έτσι λοιπόν, έχοντας παραδοθεί με κάθε πρόθεση στην κακία και μη μπορώντας εξαιτίας αυτού να υποφέρει τον έλεγχο, έκλεισε τον Ιωάννη στη φυλακή. Αλλά και η φυλακή αυτή αποτελούσε μεγαλύτερο έλεγχο, καθώς γινόταν και ακουστή και ορατή και κυκλοφορούσε παντού μέσω της φήμης. Γι' αυτό και η Ηρωδιάδα έτρεφε έχθρα εναντίον του, δηλαδή έτρεφε μέσα της μανία κατά του Ιωάννη, και ήθελε να τον σκοτώσει, αλλά δεν μπορούσε· «διότι ο Ηρώδης», λέει, «φοβόταν τον Ιωάννη, γνωρίζοντας ότι ήταν άνδρας δίκαιος και άγιος». Φοβόταν μεν ο Ηρώδης τον Ιωάννη εξαιτίας της υπερβολής της αρετής του, δεν φοβόταν όμως τον Θεό, από τον οποίο πηγάζει η αρετή στους ανθρώπους· και ούτε καν τον ίδιο τον Ιωάννη φοβόταν ως τέτοιον, μολονότι και ο ίδιος γνώριζε ότι ήταν άνδρας δίκαιος και άγιος, αλλά τον φοβόταν εξαιτίας του πλήθους, επειδή τον θεωρούσαν προφήτη, όπως λέει ο Ματθαίος· διότι, όπως αναφέρει ο ίδιος, όχι μόνο η Ηρωδιάδα, αλλά και ο ίδιος ο Ηρώδης, αν και ήθελε να σκοτώσει τον Ιωάννη, φοβόταν το πλήθος.

Αυτό που λέει ο Μάρκος για τον Ηρώδη, ότι με ευχαρίστηση άκουγε τον Ιωάννη, έχει ως εξής: όπως ακριβώς στα ιατρικά ροφήματα αισθανόμαστε την πίκρα, αλλά τα αποδεχόμαστε, αναλογιζόμενοι την ωφέλεια που προκύπτει από αυτά, έτσι αντιστρόφως στα πνευματικά διδάγματα, ευφραίνονται μεν από αυτά, επειδή είναι από τη φύση τους γλυκά, ακόμη και εκείνοι που δεν πείθονται από αυτά, δεν τα αποδέχονται όμως, αναλογιζόμενοι την αντίθεσή τους προς τις δικές τους πονηρές επιθυμίες. Ίσως μάλιστα τον άκουγε με ευχαρίστηση προηγουμένως, αφού και τον προστάτευε, όπως λέει, και ακούγοντάς τον έπραττε πολλά. Επειδή όμως οι κακοί από τη φύση τους μισούν αυτούς που τους ελέγχουν, και καθώς το μίσος προέκυψε λόγω του ελέγχου, αψηφώντας όλα εκείνα, συμφωνούσε με τη μοιχαλίδα ως προς τη φονική της πρόθεση, και ενώ ήθελε και ο ίδιος να σκοτώσει τον Ιωάννη, όπως λέει ο Ματθαίος, φοβόταν το πλήθος, μη φοβούμενος κάποια αντίσταση από αυτούς, αλλά μόνο την κατακραυγή τους, επειδή τον θεωρούσαν προφήτη. Διότι γνώριζε ότι σε κανέναν απολύτως δεν παρέμενε κρυφό το περίσσευμα της αρετής και της χάρης του Ιωάννη, και καθώς ήταν υποχείριος της γνώμης των πολλών, φοβόταν τη δική τους κατηγόρια, και, επιδιώκοντας τον έπαινό τους, υπήρχαν περιπτώσεις όπου εξακολουθούσε να προσποιείται υπακοή και ευλάβεια προς τον Ιωάννη.

Άλλοι δε έλεγαν ότι είναι ο Ηλίας· διότι ήλεγχε τους πολλούς, όπως όταν έλεγε: Ω γενεά άπιστη! Ο Ηρώδης όμως φοβόταν· ήταν τόσο ελεεινός, ώστε να φοβάται τον νεκρό. «Διότι ο ίδιος ο Ηρώδης είχε στείλει και είχε συλλάβει τον Ιωάννη, και τον είχε δέσει στη φυλακή εξαιτίας της Ηρωδιάδας, της γυναίκας του Φιλίππου του αδελφού του, επειδή την είχε παντρευτεί. Διότι ο Ιωάννης έλεγε στον Ηρώδη: Δεν σου επιτρέπεται να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου. Η δε Ηρωδιάδα έτρεφε μνησικακία εναντίον του και ήθελε να τον αποκτείνει, και δεν μπορούσε. Διότι ο Ηρώδης φοβόταν τον Ιωάννη, γνωρίζοντας ότι ήταν άνδρας δίκαιος και άγιος, και τον προστάτευε, και όταν τον άκουγε, έπραττε πολλά, και τον άκουγε με ευχαρίστηση.» Εδώ ο Μάρκος παρεμβάλλει τη διήγηση περί του θανάτου του Βαπτιστή, δράττοντας την ευκαιρία. Και ως προς την Ηρωδιάδα, άλλοι μεν λένε ότι ο Ηρώδης την απέσπασε ενώ ζούσε ο Φίλιππος, και για αυτό ελεγχόταν ότι παρανομεί, επειδή χώριζε τη γυναίκα από τον εν ζωή αδελφό του. Άλλοι δε λένε ότι ο Φίλιππος είχε πεθάνει, έχοντας όμως αποκτήσει θυγατέρα· εφόσον όμως υπήρχε θυγατέρα, δεν έπρεπε ο Ηρώδης να παντρευτεί τη γυναίκα του αδελφού του ούτε μετά τον θάνατό του. Διότι ο νόμος τότε διέταζε τον αδελφό να νυμφεύεται τη γυναίκα του αδελφού του, όταν δεν υπήρχε παιδί· εδώ όμως υπήρχε θυγατέρα, άρα ο γάμος ήταν παράνομος.