Πέντε, καὶ δύο ἰχθύας. Καὶ ἐπέταξεν αὐτοῖς ἀνακλῖναι πάντας, συμπόσια συμπόσια, ἐπὶ τῷ χλωρῷ χόρτῳ. Καὶ ἀνέπεσον πρασιαὶ πρασιαί, ἀνὰ ἑκατὸν καὶ ἀνὰ πεντήκοντα.» Οἱ Φαρισαῖοι, λύκοι ὄντες ἅρπαγες, οὐκ ἐποίμαινον τὸν λαόν, ἀλλὰ κατήσθιον. Διὰ τοῦτο πρὸς τὸν Χριστόν, τὸν ἀληθινὸν ποιμένα, συνάγονται, ἐκείνους ἀποφεύγοντες, ὅθεν οὗτος τροφὴν αὐτοῖς δίδωσι, προηγουμένως τὴν ἐπωφελεστέραν καὶ τιμιωτέραν, τὴν διὰ λόγου, εἶτα καὶ τὴν σωματικήν. Ὅρα δὲ τοὺς μαθητάς, πῶς προκόπτουσιν ἐπὶ τὸ φιλανθρωπότερον.
Μετάφραση
«Πέντε, και δύο ψάρια. Και τους διέταξε να τους βάλουν να καθίσουν όλους, κατά ομάδες, πάνω στο χλωρό χορτάρι. Και κάθισαν κατά ομάδες, ανά εκατό και ανά πενήντα». Οι Φαρισαίοι, όντας λύκοι άρπαγες, δεν ποίμαιναν τον λαό, αλλά τον κατέτρωγαν. Γι' αυτόν τον λόγο συγκεντρώνονται γύρω από τον Χριστό, τον αληθινό ποιμένα, αποφεύγοντας εκείνους, και έτσι Αυτός τους παρέχει τροφή, πρωτίστως την πιο ωφέλιμη και πολυτιμότερη, αυτή του λόγου, και έπειτα και τη σωματική. Δες δε και τους μαθητές, πώς προοδεύουν προς το φιλανθρωπότερο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες