Τοῦτο γάρ ἐστι τό, Συμπόσια συμπόσια, ἀντὶ τοῦ, τραπέζας διαφόρους. Τοῦτο δὲ σημαίνει καὶ τό, Πρασιαὶ ἀνέπεσον, τουτέστι, διάφορα κόμματα καὶ μέρη. Πρασιαὶ γὰρ λέγονται τὰ ἐν τοῖς κήποις διάφορα κόμματα, ἐν οἷς φυτεύονται διάφορα πολλάκις λάχανα. «Καὶ λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανόν, εὐλόγησε· καὶ κατέκλασε τοὺς ἄρτους, καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ, ἵνα παραθῶσιν αὐτοῖς· καὶ τοὺς δύο ἰχθύας ἐμέρισε πᾶσι. Καὶ ἔφαγον πάντες, καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις, καὶ ἀπὸ τῶν ἰχθύων. Καὶ ἦσαν οἱ φαγόντες τοὺς ἄρτους, πεντακισχίλιοι ἄνδρες.» Ἀναβλέπει εἰς τὸν οὐρανόν, ἅμα μὲν καὶ ἡμᾶς διδάσκων παρὰ τοῦ Θεοῦ αἰτεῖσθαι τὴν τροφήν, καὶ μὴ παρὰ τοῦ διαβόλου· ὅπερ ποιοῦσιν οἱ ἐξ ἀδίκων πόρων διατρεφόμενοι ἅμα δὲ καὶ τοῖς ὄχλοις τότε δεικνύων ὡς οὐκ ἔστιν ἀντίθεος, ἀλλὰ τὸν Θεὸν ἐπικαλεῖται. Δίδωσι δὲ τοῖς μαθηταῖς, ἵνα τοῦ θαύματος μὴ ἐπιλάθωνται, ὡς ταῖς οἰκείαις χερσὶ δεξάμενοι τοὺς ἄρτους. Καὶ δώδεκα δὲ κόφινοι περιττεύουσι, δι’ αὐτὸ τοῦτο, ἵνα ἐπ’ ὤμων ἕκαστος ἄρας κόφινον, ἀνεπίληστον τηρῇ τὸ θαῦμα. Περιουσία δὲ δυνάμεως, τὸ μὴ μόνον θρέψαι τοσούτους, ἀλλὰ καὶ περιττὰ καταλιπεῖν. Μωσῆς μὲν γὰρ εἰ καὶ τὸ μάννα ἐδίδου, ἀλλὰ πρὸς τὴν ἑκάστου χρείαν· τὸ γὰρ περιττεῦον, σκώληκας ἐξέζεε.
Μετάφραση
Διότι αυτό σημαίνει το «συμπόσια συμπόσια», αντί του «διαφορετικές τράπεζες». Αυτό σημαίνει και το «κάθισαν κατά πρασιές», δηλαδή σε διάφορες ομάδες και τμήματα. Διότι πρασιές ονομάζονται τα διάφορα τμήματα στους κήπους, στα οποία πολλές φορές φυτεύονται διάφορα λαχανικά. «Και αφού πήρε τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια, σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και τα ευλόγησε· και έκοψε τους άρτους σε κομμάτια και τους έδινε στους μαθητές του, για να τα παραθέσουν στο πλήθος· και τα δύο ψάρια τα μοίρασε σε όλους. Και έφαγαν όλοι και χόρτασαν, και σήκωσαν δώδεκα κοφίνια γεμάτα από κομμάτια άρτων, καθώς και από τα ψάρια. Και εκείνοι που έφαγαν τους άρτους ήταν πεντακισχίλιοι άνδρες». Αναβλέπει στον ουρανό, αφενός μεν διδάσκοντάς μας να ζητούμε την τροφή από τον Θεό και όχι από τον διάβολο (κάτι που κάνουν όσοι τρέφονται από άδικους πόρους), αφετέρου δε δείχνοντας τότε στα πλήθη ότι δεν είναι αντίθεος, αλλά επικαλείται τον Θεό. Τα δίνει δε στους μαθητές, για να μην ξεχάσουν το θαύμα, αφού δέχθηκαν τους άρτους με τα ίδια τους τα χέρια. Και περισσεύουν δώδεκα κοφίνια, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, ώστε σηκώνοντας ο καθένας από ένα κοφίνι στους ώμους του, να διατηρήσει αλησμόνητο το θαύμα. Αποτελεί δε απόδειξη περίσσειας δύναμης το ότι όχι μόνο έθρεψε τόσους πολλούς, αλλά και ότι άφησε περισσεύματα. Διότι ο Μωυσής, αν και έδινε το μάννα, το έδινε σύμφωνα με την ανάγκη του καθενός· επειδή αυτό που περίσσευε, γέμιζε σκουλήκια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες