Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 6:56

Πώς συνάγεται αυτό από το φυσικό δόγμα; Επειδή αυτή είναι η φύση του σώματος, να υποπίπτει στην αφή και το χρώμα, και εκείνο που υποπίπτει στην αφή και το χρώμα είναι περιγραπτό, δηλαδή μπορεί να απεικονιστεί. Τέτοιο δε είναι το σώμα του Χριστού, όπως ακριβώς και το δικό μας, απτό και έχον χρώμα. Γι' αυτό, άλλωστε, έχει γραφτεί: «και όσοι τον άγγιζαν, σώζονταν». Και αλλού: «έγινε η όψη του προσώπου του διαφορετική». Επομένως, απεικονίζεται κατά τον χαρακτήρα του σώματος, χωρίς να πάσχει σε τίποτα το απερίγραπτο της θεότητάς του, διότι ούτε εγώ, ενώ περιγράφομαι κατά το σώμα, συμπεριγράφομαι κατ' ανάγκην και κατά την αθέατη ψυχή· ούτε, επειδή το μεν σώμα μου είναι περιγραπτό, η δε ψυχή απερίγραπτη, έχω διαιρεθεί εγώ, ο ένας, σε δύο. Έτσι, κατά μείζονα λόγο, ούτε ο Χριστός υφίσταται τομή ή διαίρεση επειδή απεικονίζεται με σωματικό χαρακτήρα.

Έπειτα, και με το να μπει στο πλοίο, τους εξασφαλίζει την τελειότερη γαλήνη. Διότι αμέσως κόπασε ο άνεμος. Μέγα θαύμα είναι το να περπατά πάνω στη θάλασσα, και έργο αληθινού Θεού, αλλά το να το κάνει ενώ υπήρχε ταραχή και ο άνεμος ήταν αντίθετος, αποτελεί επίταση του θαύματος. Οι απόστολοι, όμως, επειδή δεν είχαν κατανοήσει από το θαύμα με τους άρτους, κατανόησαν από τούτο το θαύμα στη θάλασσα· φαίνεται λοιπόν ότι ο Χριστός επέτρεψε να δοκιμαστούν και για αυτόν τον λόγο, ώστε, αφού δεν τον αναγνώρισαν από τους άρτους, να τον αναγνωρίσουν από τη θάλασσα και να ωφεληθούν. «Και αφού πέρασαν απέναντι, ήλθαν στη γη της Γεννησαρέτ· και αγκυροβόλησαν, και όταν βγήκαν από το πλοίο, αμέσως τον αναγνώρισαν, έτρεξαν σε όλη εκείνη την περίχωρο και άρχισαν να περιφέρουν πάνω στα κρεβάτια τους ασθενείς, όπου άκουγαν ότι βρίσκεται· και όπου κι αν εισερχόταν, σε χωριά ή πόλεις ή αγρούς, τοποθετούσαν τους ασθενείς στις αγορές και τον παρακαλούσαν να αγγίξουν έστω και το κράσπεδο του ιματίου του, και όσοι τον άγγιζαν, θεραπεύονταν». Μετά από καιρό, όπως φαίνεται, ο Κύριος επισκέφθηκε τον τόπο. Γι' αυτό και ο ευαγγελιστής λέει: Αφού τον αναγνώρισαν, του έφεραν τους ασθενείς. Διότι δεν τον καλούσαν πλέον στα σπίτια τους, αλλά οι ίδιοι μάλλον έφερναν τους ασθενείς, παρακαλώντας να αγγίξουν έστω και το κράσπεδο.