Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 7:19

Τροφή του μοναχού είναι το να πράττει το θέλημα του Θεού, ενώ η αισθητή τροφή δεν παρουσιάζει τον μοναχό ενώπιον του Χριστού, αλλά καταλήγει στην κοιλιά και αποβάλλεται στον αφεδρώνα. Το βήμα του μοναχού, όταν κινείται με σεμνότητα, ας κατατρίβει τα σκαλοπάτια της εκκλησίας· το άσεμνο όμως βήμα του μοναχού ας μην περιφέρεται από σπίτι σε σπίτι.

Γι' αυτό λοιπόν και ο νομοθέτης το ανέχεται για τόσο χρόνο, όσο παραμένει μέσα· όταν όμως εξέλθει, δεν το ανέχεται πια. Το βράδυ, δηλαδή, παραγγέλλει να πλένεται κανείς και να είναι καθαρός, υπολογίζοντας τον χρόνο της πέψης και της αποβολής. Όσα όμως προέρχονται από την καρδιά, λέει, μένουν μέσα, και όταν εξέλθουν μολύνουν τον άνθρωπο, όχι μόνο όσο μένουν μέσα. Και τοποθετεί πρώτα τους πονηρούς διαλογισμούς, πράγμα που ήταν ιουδαϊκό· και δεν προβαίνει ακόμη στον έλεγχο με βάση τη φύση των πραγμάτων, αλλά με βάση το γέννημα της κοιλιάς και της καρδιάς, και από το γεγονός ότι τα μεν παραμένουν, ενώ τα δε δεν παραμένουν. Διότι τα μεν, τα οποία εισέρχονται από έξω, πάλι έξω εξέρχονται· τα δε γεννιούνται από μέσα, και όταν εξέλθουν μολύνουν, και μάλιστα περισσότερο τότε, όταν εξέλθουν. Διότι δεν ήταν ακόμη ικανοί, όπως ανέφερα, να τα ακούσουν αυτά με την πρέπουσα πνευματική σοφία. Ο Μάρκος πάλι λέει ότι τα έλεγε αυτά καθιστώντας καθαρά όλα τα φαγητά· βέβαια, δεν το εξέφρασε ρητά ούτε είπε: «Το να φάει κανείς τέτοια φαγητά δεν μολύνει τον άνθρωπο»· διότι δεν θα ανέχονταν να τον ακούσουν τόσο ξεκάθαρα. Γι' αυτό και πρόσθεσε: «Το να τρώει όμως κανείς με άπλυτα χέρια δεν μολύνει τον άνθρωπο». Ας μάθουμε, λοιπόν, ποια είναι αυτά που μολύνουν τον άνθρωπο· ας τα μάθουμε και ας τα αποφύγουμε.

«Όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει». Και όταν μπήκε σε σπίτι μακριά από το πλήθος, τον ρωτούσαν οι μαθητές του για την παραβολή. Και τους λέει: «Έτσι ασύνετοι είστε και εσείς; Δεν κατανοείτε ότι καθετί που εισέρχεται από έξω στον άνθρωπο δεν μπορεί να τον μολύνει, διότι δεν εισέρχεται στην καρδιά του, αλλά στην κοιλιά, και αποβάλλεται στον αφεδρώνα, καθαρίζοντας έτσι όλες τις τροφές;» Έλεγε δε ότι: «Εκείνο που εξέρχεται από τον άνθρωπο, αυτό είναι που τον μολύνει. Διότι από μέσα, από την καρδιά των ανθρώπων, εξέρχονται οι κακοί διαλογισμοί, οι μοιχείες, οι πορνείες, οι φόνοι, οι κλοπές, οι πλεονεξίες, οι πονηρίες, ο δόλος, η ασέλγεια, ο πονηρός οφθαλμός, η βλασφημία, η υπερηφάνεια, η αφροσύνη. Όλα αυτά τα πονηρά εξέρχονται από μέσα, και μολύνουν τον άνθρωπο.» Ο Κύριος, διδάσκοντας τους ανθρώπους ότι τις διατάξεις περί των τροφών που ορίζει ο νόμος δεν οφείλουμε να τις κατανοούμε σωματικώς, αρχίζει από εδώ να αποκαλύπτει σταδιακά το θέλημα του νόμου. Και λέει ότι τίποτα από όσα εισέρχονται δεν μπορεί να μολύνει, δηλαδή να ρυπάνει κάποιον, αλλά όσα εξέρχονται από την καρδιά, εκείνα είναι που μολύνουν, και τα απαριθμεί. Και ονομάζει πονηρό οφθαλμό είτε τον φθόνο είτε την ακολασία. Διότι και εκείνος που φθονεί, στρέφει πονηρό και βασκανικό βλέμμα προς αυτόν που φθονείται· και ο ακόλαστος, βλέποντας το πονηρό μέσω του οφθαλμού, το επιδιώκει.