Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 7:24

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Κ'. Άλλο είναι το θέλημα της θείας φύσεως και άλλο της ανθρώπινης. Ως θέλημα εννοούμε τη θέληση, την ίδια τη θελητική δύναμη, η οποία αποτελεί το φυσικό θέλημα. Επομένως, το θέλημα της ανθρώπινης φύσεως ο Κύριος, αφού το προσέλαβε και το θέωσε, το διατήρησε όπως ήταν κατά φύση ανθρώπινο. Και θέλοντας να το αποδείξει αυτό ξεκάθαρα, όταν εισήλθε σε ένα σπίτι στα μέρη της Τύρου και της Σιδώνας, δεν ήθελε να το μάθει κανείς, αλλά δεν μπόρεσε να μείνει κρυμμένος. Διότι, ενώ κατ' οικονομίαν θέλησε να μείνει κρυμμένος, δεν μπόρεσε, διδάσκοντάς μας μέσα από τα ίδια τα γεγονότα ότι το ασθενές θέλημα της ανθρώπινης φύσεως ο Παντοδύναμος δεν το απέρριψε, αλλά το οικειώθηκε ουσιαστικά και αυτό, αναλαμβάνοντας ολόκληρη τη δική μας φύση μαζί με όλα τα φυσικά της γνωρίσματα.

Όταν τους απάλλαξε από την τήρηση των διατάξεων περί των τροφών, τότε ανοίγει πλέον τη θύρα και στα έθνη, προχωρώντας στην πορεία του· όπως ακριβώς και ο Πέτρος, αφού πρώτα έλαβε την εντολή να καταλύσει αυτόν τον νόμο, αποστέλλεται στον Κορνήλιο. Εάν δε πει κάποιος: «Πώς λοιπόν, ενώ έλεγε στους μαθητές: "Σε δρόμο εθνικών να μην πάτε", δέχεται αυτήν την γυναίκα;», πρώτον μεν θα λέγαμε τούτο, ότι δηλαδή σε ό,τι διέταξε τους μαθητές δεν ήταν και ο ίδιος υπόχρεος· και δεύτερον, ότι ούτε πήγε εκεί για να κηρύξει· πράγμα το οποίο και ο Μάρκος υπονοώντας έλεγε, ότι και έκρυψε τον εαυτό του, αλλά δεν μπόρεσε να μείνει απαρατήρητος. Διότι, όπως ακριβώς το να μην προστρέξει σε αυτούς πρώτους αποτελούσε την ορθή ακολουθία των πραγμάτων, έτσι και το να τους αποδιώκει όταν εκείνοι τον πλησιάζουν θα ήταν ανάξιο της φιλανθρωπίας του. Διότι, εάν έπρεπε να καταδιώκει αυτούς που τον αποφεύγουν, πολύ περισσότερο δεν έπρεπε να αποφεύγει αυτούς που τον αναζητούν. Δες, λοιπόν, πόσο άξια για κάθε ευεργεσία είναι η γυναίκα. Διότι ούτε καν τόλμησε να πάει στα Ιεροσόλυμα, επειδή φοβόταν και θεωρούσε τον εαυτό της ανάξιο.

ιη΄. Με ποια θέληση, λοιπόν, θα πούμε ότι, ενώ εισήλθε σε οικία και θέλησε να μην τον αντιληφθεί κανείς, δεν μπόρεσε να μείνει κρυφός; Διότι το μεν θείο θέλημα είναι σε όλους προφανώς γνωστό ως παντοδύναμο, ενώ το ανθρώπινο είναι βεβαίως ασθενές και αδρανές. Και πώς βέβαια, παραιτούμενος από το δικό του θέλημα, προσευχόταν για την εκπλήρωση του πατρικού θελήματος;

Και πάλι: Εάν, καθώς λέγει το θείο Ευαγγέλιο, όταν ο Κύριος ήλθε στα μέρη της Τύρου και της Σιδώνος «και αφού εισήλθε σε οικία δεν ήθελε να το μάθει κανείς, αλλά δεν μπόρεσε να μείνει κρυφός», εφόσον το θείο Του θέλημα είναι παντοδύναμο, αλλά, ενώ θέλησε να μείνει κρυφός δεν μπόρεσε, άρα ως άνθρωπος θέλησε και δεν μπόρεσε, συνεπώς διέθετε θέληση και ως άνθρωπος.

Η ίδια, λοιπόν, ήταν αφ' εαυτής θνητή και ζωοποιός λόγω της καθ' υπόστασιν ενώσεως με τον Λόγο. Ομοίως, ομιλούμε και για τη θέωση του θελήματος, όχι με την έννοια ότι μεταβλήθηκε η φυσική κίνηση, αλλά ότι ενώθηκε με το θείο και παντοδύναμο θέλημά Του, και ότι κατέστη θέλημα του ενανθρωπήσαντος Θεού. Γι' αυτό, ενώ θέλησε να περάσει απαρατήρητος, δεν μπόρεσε, διότι ο Θεός Λόγος ευδόκησε να φανερωθεί σε αυτόν ότι πράγματι υπάρχει η ασθένεια του ανθρώπινου θελήματος, ενώ όταν θέλησε, ενέργησε τον καθαρισμό του λεπρού χάρη στην ένωσή του με το θείο θέλημα.

Πλαστήκαμε κατ' εικόνα Θεού ως προς το νοερό και το αυτεξούσιο. Εάν, λοιπόν, δεν προσέλαβε νου και αυτεξούσια θέληση, δεν προσέλαβε το κατ' εικόνα· ύστερα από λίγο, βέβαια, θα πραγματευθούμε και τα περί του κατ' εικόνα. Εάν δεν προσέλαβε ανθρώπινη θέληση, τότε όλα όσα θέλησε ο Χριστός, τα θέλησε με το θείο θέλημα. Και πώς, όταν εισήλθε σε κάποια οικία και θέλησε να μείνει απαρατήρητος, δεν μπόρεσε;

Επομένως, όλοι οι άγιοι Πατέρες, όπως ακριβώς δίδαξαν ότι υπάρχουν δύο φύσεις στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, έτσι δίδαξαν και ότι όλα τα φυσικά ιδιώματα είναι διπλά· διότι είναι αδύνατον να υπάρξει φύση χωρίς τα συστατικά της ιδιώματα. Αναγκαστικά, λοιπόν, εφόσον ομολογούμε ότι έχει δύο φύσεις, πρέπει να ομολογούμε ότι έχει και δύο φυσικά θελήματα, δηλαδή δύο θελητικές δυνάμεις· διότι ως φύσει Θεός είχε θεία θέληση παντοδύναμη, και εφόσον έγινε φύσει άνθρωπος, είχε την ανθρώπινη θέληση, σύμφωνα με την οποία, όταν εισήλθε σε κάποια οικία, θέλησε να περάσει απαρατήρητος αλλά δεν μπόρεσε. Διότι ασφαλώς δεν νομίζω πως θα αποδώσουν στη θεία θέληση το αδύνατον. Είχε, λοιπόν, τη θελητική δύναμη της ανθρώπινης ψυχής του, και σύμφωνα με αυτήν ήθελε τα ανθρώπινα, και σύμφωνα με την ψυχική του θέληση κινούνταν προς τα ανθρώπινα, όπως ακριβώς με τη θεία θέληση ήθελε τα θεία ο ένας και ο αυτός Υιός του Θεού Χριστός, ο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, χωρίς όμως να υπάρχει αντίθεση γνώμης· διότι η ανθρώπινη θέλησή του υποτασσόταν αυτεξουσίως στο θείο και πατρικό του θέλημα, και ήθελε αυτά, τα οποία ήθελε η θεία του θέληση να θέλει αυτή.

Και πάλι: Είχε λοιπόν ανθρώπινη θέληση σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Μάρκο, διότι «όταν εισήλθε σε οικία, θέλησε να παραμείνει απαρατήρητος και δεν μπόρεσε». Παντοδύναμη λοιπόν είναι η θεία θέληση και όχι αδύναμη, ενώ αδύναμη είναι η ανθρώπινη.

Άλλο είναι το θέλημα της θείας φύσεως και άλλο της ανθρώπινης· και με τον όρο θέλημα εννοούμε τη θέληση, την ίδια τη θελητική δύναμη, η οποία αποτελεί το φυσικό θέλημα. Ο Κύριος, λοιπόν, αφού προσέλαβε και θέωσε το θέλημα της ανθρώπινης φύσεως, το διατήρησε ακριβώς ως αυτό που ήταν, δηλαδή κατά φύσιν ανθρώπινο. Και θέλοντας να το καταδείξει αυτό εναργώς, όταν εισήλθε σε κάποιο σπίτι στα μέρη της Τύρου και της Σιδώνας, δεν ήθελε να το μάθει κανείς, και όμως δεν μπόρεσε να μείνει κρυμμένος. Διότι, ενώ κατ' οικονομίαν θέλησε να μείνει κρυμμένος δεν μπόρεσε, διδάσκοντάς μας μέσα από αυτά τα ίδια τα γεγονότα ότι ο Πανσθενής δεν αποδοκίμασε το ασθενές θέλημα της ανθρώπινης φύσεως, αλλά οικειώθηκε ουσιωδώς και αυτό, αναλαμβάνοντας ολόκληρη τη δική μας φύση μαζί με όλα τα κατά φύσιν ιδιώματά της.

Τόσο ασύνετοι είστε και εσείς; Έπειτα έλυσε την απορία. «Και αφού σηκώθηκε από εκεί, αναχώρησε για τα σύνορα της Τύρου και της Σιδώνας, και μπαίνοντας σε ένα σπίτι, δεν ήθελε να το μάθει κανείς. Και δεν μπόρεσε να μείνει κρυμμένος. Διότι, αφού άκουσε γι' αυτόν μια γυναίκα, της οποίας η μικρή κόρη είχε ακάθαρτο πνεύμα, ήρθε και έπεσε στα πόδια του (η γυναίκα δε, ήταν Ελληνίδα, Συροφοίνισσα στην καταγωγή), και τον παρακαλούσε να βγάλει το δαιμόνιο από την κόρη της. Ο δε Ιησούς της είπε: Άφησε πρώτα να χορτάσουν τα παιδιά· διότι δεν είναι καλό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το ρίξει στα σκυλάκια. Εκείνη όμως αποκρίθηκε και του λέει: Ναι, Κύριε· διότι και τα σκυλάκια κάτω από το τραπέζι τρώνε από τα ψίχουλα των παιδιών. Και της είπε: Γι' αυτόν τον λόγο, πήγαινε, το δαιμόνιο έχει βγει από την κόρη σου.