Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 7:26

Κεφάλαιο Αʹ. Μάρκος. Ήταν δε η γυναίκα Ελληνίδα, Συροφοίνισσα στην καταγωγή, και τον παρακαλούσε να εκβάλει το δαιμόνιο από την κόρη της. Εκείνος δε της είπε: Άφησε πρώτα να χορτάσουν τα παιδιά· διότι δεν είναι καλό να πάρει κανείς τον άρτο των παιδιών και να τον ρίξει στα σκυλάκια. Εκείνη δε αποκρίθηκε και του είπε: Ναι, Κύριε· αλλά και τα σκυλάκια κάτω από το τραπέζι τρώνε από τα ψίχουλα των παιδιών. Και της είπε: Για τον λόγο σου αυτόν.

Ακούγοντας αυτά εγώ, ο Κλήμης, είπα: Ήθελα να μάθω, ποιος άραγε είναι αυτός ο τόσο μεγάλος απατεώνας. Και ο Πέτρος απάντησε: Αν θέλεις να μάθεις, μπορείς να το πληροφορηθείς από εκείνους από τους οποίους κι εγώ εξακρίβωσα τα πάντα γύρω από αυτόν. Υπάρχει ανάμεσά μας κάποια Ιούστα, Συροφοινίκισσα, Χαναναία στο γένος, της οποίας η θυγατέρα βασανιζόταν από βαρύτατη ασθένεια. Αυτή προσήλθε και στον Κύριό μας, φωνάζοντας και ικετεύοντας να θεραπεύσει τη θυγατέρα της. Εκείνος, αν και παρακλήθηκε κι από εμάς, είπε: Δεν επιτρέπεται να θεραπεύονται τα έθνη, που μοιάζουν με σκυλιά επειδή κάνουν χρήση αδιάκριτων τροφών και πράξεων, εφόσον το τραπέζι της βασιλείας έχει αποδοθεί στους υιούς του Ισραήλ. Εκείνη, ακούγοντας αυτό, και παρακαλώντας να συμμετάσχει από το ίδιο τραπέζι όπως ο σκύλος από τα ψίχουλα που πέφτουν, αφού μετέβαλε αυτό που ήταν, με το να ζει όμοια με τους υιούς της βασιλείας, πέτυχε τη θεραπεία για τη θυγατέρα της, όπως το είχε ζητήσει. Διότι δεν θα την θεράπευε, αν ήταν εθνική και παρέμενε στον ίδιο τρόπο ζωής, αυτός που εξαρχής αρνήθηκε να τη θεραπεύσει ως εθνική, επειδή δεν επιτρεπόταν. Αυτή λοιπόν, η οποία αποδέχτηκε τον έννομο τρόπο ζωής, εκδιώχθηκε από το σπίτι της από τον ίδιο της τον άνδρα, ο οποίος είχε αντίθετα φρονήματα από εμάς, μαζί με τη θεραπευμένη θυγατέρα της. Εκείνη όμως, αποδεχόμενη με ευγνωμοσύνη αυτές τις συνθήκες και έχοντας περιουσία, η ίδια παρέμεινε χωρίς σύζυγο, ενώ τη θυγατέρα της την πάντρεψε με κάποιον άνδρα ο οποίος είχε καλή διάθεση προς την αληθινή πίστη και ήταν φτωχός.

Έχω την πεποίθηση ότι μπορεί και δεν απελπίζομαι για τη σωτηρία μου. Γνωρίζω ότι το πλήθος των οικτιρμών Του νικά το πλήθος των αμαρτημάτων μου. Γνωρίζω ότι ελέησε τους πάντες με την παρουσία Του και δώρισε στο βάπτισμα την άφεση των αμαρτιών. Το ομολογώ, διότι και εγώ απόλαυσα αυτή τη χάρη. Αλλά έχω ακόμη ανάγκη από θεραπεία για τα μετά το βάπτισμα αμαρτήματα· όμως, Εκείνος που ανέστησε νεκρούς δεν αδυνατεί να θεραπεύσει και εμένα. Έχω γίνει τυφλός, αλλά Αυτός θεράπευσε και τον εκ γενετής τυφλό. Είμαι πρόβατο κατασπαραγμένο από λιοντάρι, αλλά Αυτός λύτρωσε τον Αδάμ από το στόμα του Όφεως. Έγινα σκύλος με τις αμαρτίες μου, αλλά θα γίνω υιός όταν θεραπευτώ, κατά το παράδειγμα της Συροφοινίκισσας.

Ακόμη και αν η φιλία δεν το κατορθώσει αυτό, λέει, θα το κατορθώσει η επιμονή, στον βαθμό που δεν μπόρεσε η φιλία. Και πού συνέβη αυτό; Στην περίπτωση του τελώνη. Διότι ούτε ο τελώνης ήταν φίλος με τον Θεό· αλλά έγινε φίλος· ώστε, ακόμη και αν είσαι εχθρός, με την επιμονή θα γίνεις φίλος. Δες και τη Συροφοινίκισσα, και άκουσε τι της λέει: Δεν είναι καλό να πάρει κανείς τον άρτο των τέκνων και να τον δώσει στα σκυλάκια. Και πώς το έπραξε αυτό, εάν δεν είναι καλό; Με την επιμονή της η γυναίκα το κατέστησε καλό· για να μάθεις ότι, για όσα δεν είμαστε άξιοι, γινόμαστε άξιοι μέσω της επιμονής.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΑʹ Ποιος είναι ο λόγος για τους πέντε άνδρες της Σαμαρείτιδος, και για τον έκτο, ο οποίος μάλιστα δεν ήταν άνδρας της; Απόκριση. Και η Σαμαρείτιδα γυναίκα, και εκείνη που σύμφωνα με τους Σαδδουκαίους έλαβε ως συζύγους τους επτά αδελφούς, και η αιμορροούσα, και εκείνη που ήταν συγκύπτουσα (σκυμμένη) προς τη γη, και η θυγατέρα του Ιαείρου, και η Συροφοινίκισσα, δηλώνουν τόσο τη συνολική ανθρώπινη φύση όσο και την ψυχή του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, όπου καθεμία σημαίνει και τη φύση και την ψυχή ανάλογα με την υποκείμενη κατάσταση του πάθους. Για παράδειγμα, η γυναίκα (της παραβολής) των Σαδδουκαίων είναι η φύση ή η ψυχή, η οποία συζούσε άγονα με όλους τους θείους νόμους που δόθηκαν ανά τους αιώνες, μη αποδεχόμενη όμως την προσδοκία των μελλοντικών (αγαθών). Η αιμορροούσα, ομοίως, είναι η φύση και η ψυχή, η οποία διαρρέει (διασκορπίζει) στα πάθη προς την ύλη τη δύναμη που της δόθηκε για τη δημιουργία έργων και λόγων δικαιοσύνης. Η Συροφοινίκισσα είναι η ίδια φύση και η ψυχή του καθενός, η οποία έχει ως θυγατέρα τη διάνοια που σπαράσσεται βασανιστικά, σαν από επιληψία, από αμηχανία εξαιτίας της φιλίας της προς την ύλη. Η θυγατέρα του Ιαείρου, παρομοίως, είναι η φύση και η ψυχή κατά τον νόμο, η οποία έχει πεθάνει εντελώς εξαιτίας της απραξίας των νομικών εντολών και της ανενεργησίας απέναντι στα θεία προστάγματα. Η δε συγκύπτουσα γυναίκα είναι η φύση ή η ψυχή που, εξαιτίας της απάτης του διαβόλου, έστρεψε (έσκυψε) προς την ύλη ολόκληρη τη νοερή της δύναμη που αφορά την πράξη.

Τόσο ασύνετοι είστε και εσείς; Έπειτα έλυσε την απορία. «Και αφού σηκώθηκε από εκεί, αναχώρησε για τα σύνορα της Τύρου και της Σιδώνας, και μπαίνοντας σε ένα σπίτι, δεν ήθελε να το μάθει κανείς. Και δεν μπόρεσε να μείνει κρυμμένος. Διότι, αφού άκουσε γι' αυτόν μια γυναίκα, της οποίας η μικρή κόρη είχε ακάθαρτο πνεύμα, ήρθε και έπεσε στα πόδια του (η γυναίκα δε, ήταν Ελληνίδα, Συροφοίνισσα στην καταγωγή), και τον παρακαλούσε να βγάλει το δαιμόνιο από την κόρη της. Ο δε Ιησούς της είπε: Άφησε πρώτα να χορτάσουν τα παιδιά· διότι δεν είναι καλό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το ρίξει στα σκυλάκια. Εκείνη όμως αποκρίθηκε και του λέει: Ναι, Κύριε· διότι και τα σκυλάκια κάτω από το τραπέζι τρώνε από τα ψίχουλα των παιδιών. Και της είπε: Γι' αυτόν τον λόγο, πήγαινε, το δαιμόνιο έχει βγει από την κόρη σου.