Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 7:32

«Και τους επέτρεψε ο Ιησούς. Και αφού βγήκαν τα ακάθαρτα πνεύματα, εισήλθαν στους χοίρους· ήταν δε δύο χιλιάδες.» «Και του φέρνουν έναν κωφό και μογιλάλο και τον παρακαλούν να επιθέσει το χέρι του πάνω του. Και έβαλε τα δάχτυλά του στα αυτιά του, και άγγιξε τη γλώσσα του, και θεραπεύτηκε αμέσως.» «Του φέρνουν έναν τυφλό, και έθεσε τα χέρια του πάνω στα μάτια του, και ανέβλεψε.» «Είπε ο Πέτρος: Ασήμι και χρυσάφι δεν έχω· αυτό όμως που έχω, αυτό σου δίνω: Στο όνομα του Ιησού Χριστού, περπάτα. Και αμέσως στερεώθηκαν τα πέλματα και οι αστράγαλοί του, και περπατούσε.» «Δια των χειρών των αποστόλων γίνονταν πολλά σημεία και τέρατα ανάμεσα στον λαό· ώστε να βγάζουν τους ασθενείς στις πλατείες, για να τους επισκιάσει έστω και η σκιά του Πέτρου, όταν αυτός θα περνούσε.» «Και συνέβη, καθώς ο Πέτρος περνούσε από παντού, να κατέβει και προς τους αγίους στη Λύδδα. Και βρήκε εκεί κάποιον άνθρωπο ονόματι Αινέα, ο οποίος ήταν κατάκοιτος σε κρεβάτι εδώ και οκτώ χρόνια, καθώς ήταν παραλυμένος. Και του είπε ο Πέτρος: Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός· και αμέσως θεραπεύτηκε.» «Κάποιος άνδρας με αδύναμα πόδια καθόταν, χωλός από την κοιλιά της μητέρας του, ο οποίος δεν είχε περπατήσει ποτέ.»

Εκεί βέβαια ο θυμός έπνεε μεγαλύτερος και από την προαίρεση και από τη δύναμή του, και ο φθόνος των φονιάδων έκοβε κάθε ελπίδα. Όταν όμως το ρεύμα της οργής κατέρρευσε και εξέλιπε μαζί με τα αίματα του φόνου (διότι η εκτόνωση της οργής και της ζηλοτυπίας είναι η εξόντωση εκείνου που φθονούν), τότε παίρνει θάρρος για να κάνει το αίτημα και φανερώνει την προθυμία που από καιρό έκρυβε και έτρεφε μέσα του, και αφού πέτυχε τον σκοπό του, παίρνει εκείνο το κυριακό και σεπτό σώμα. Και αφού έπεσε πάνω στο σώμα που κειτόταν, άφηνε κάθε είδους φωνές και μοιραζόταν σε κάθε λογής συναισθήματα. Τον κατείχαν όλα ταυτόχρονα: θάμβος, έκπληξη, ευφροσύνη, λύπη, χαρά, δάκρυα, μίσος, έλεος, φόβος, δειλία, θάρρος, φαιδρότητα προσώπου και κατήφεια. Ποιος ζωγραφικός λόγος θα μπορούσε να απεικονίσει την τότε ψυχική του διάθεση; Έχαιρε επειδή κρατούσε το ποθούμενο, θρηνούσε βλέποντάς τον νεκρό. Τον σπλαχνιζόταν που κειτόταν άταφος. Σιχαινόταν την ωμότητα εκείνων που τον σταύρωσαν, θαύμαζε τη μακροθυμία του Εσταυρωμένου. Φοβόταν καθώς άγγιζε το σώμα, έπαιρνε θάρρος ενδυναμωμένος από τον πόθο. Σκυθρώπαζε για το πάθος, χαιρόταν για το ευτύχημα. Βρισκόταν σε απορία για το γεγονός και στριφογύριζε με ποικίλους τρόπους τους λογισμούς του. Άραγε, θα κλείσω εγώ με τα δικά μου χέρια τα μάτια Εκείνου που με πηλό και με τον λόγο Του φύτεψε μάτια σε τυφλούς; Και θα ετοιμαστώ να κλείσω τα χείλη Εκείνου που με τον λόγο Του άνοιγαν λαμπρά τα χείλη των μογιλάλων, καθώς η γλώσσα τους γινόταν καθαρή;

Και πάλι, αφού αναχώρησε από τα όρια της Τύρου και της Σιδώνας, ήλθε προς τη θάλασσα της Γαλιλαίας, διασχίζοντας τα όρια της Δεκάπολης. Και του φέρνουν έναν κωφό που μιλούσε με δυσκολία, και τον παρακαλούν να θέσει το χέρι του επάνω του. Και αφού τον πήρε παράμερα από το πλήθος, έβαλε τα δάχτυλά του στα αυτιά του και, αφού έφτυσε, άγγιξε τη γλώσσα του. Και αναβλέποντας προς τον ουρανό, αναστέναξε και του λέει: Εφφαθά, το οποίο σημαίνει, διανοίξου. Και αμέσως διανοίχθηκαν οι ακοές του, και λύθηκε ο δεσμός της γλώσσας του, και μιλούσε ορθά. Και τους παρήγγειλε αυστηρά να μην το πουν σε κανέναν.

Και βεβαίως θεραπεύει κάποιον κωφό και μογιλάλο, και η πάθηση αυτή προερχόταν από δαίμονα. Τον πήρε μάλιστα ιδιαιτέρως. Διότι δεν αγαπούσε την επίδειξη Εκείνος που ταπείνωσε τον εαυτό Του μέχρι τη δική μας φτώχεια, ούτε ήθελε τις περισσότερες φορές να θαυματουργεί μπροστά σε πολλούς, παρά μόνο για την ωφέλεια αυτών που έβλεπαν. Και αφού έφτυσε, άγγιξε τη γλώσσα του, για να δείξει ότι όλα τα μέρη της αγίας σάρκας Του ήταν θεία και άγια, όπως και το σάλιο έλυσε τώρα και τα δεσμά της γλώσσας. Αν και κάθε σάλιο είναι απόβλητο του σώματος, στον Κύριο όμως τα πάντα είναι καινούργια και θεία. Και αφού ανέβλεψε στον ουρανό, αναστέναξε, ίσως αφενός σαν να παρακαλεί τον Πατέρα να ελεήσει τον άνθρωπο, διδάσκοντας και εμάς, όταν πρόκειται να κάνουμε θαύμα, να κοιτάζουμε προς τον Θεό και από εκεί να ζητάμε τη δύναμη των θαυμάτων· και ίσως αφετέρου επειδή σπλαχνιζόταν την ανθρώπινη φύση, πώς παραδόθηκε έτσι στον διάβολο, ώστε να εμπαίζεται κατ' αυτόν τον τρόπο και να πάσχει τέτοια. Γι' αυτό και αφού τον θεράπευσε, δοξάζεται από τους θεραπευμένους, έστω και αν ο Ίδιος τους διατάζει και τους παραγγέλλει να μην πουν τίποτα. Διότι διδασκόμαστε από αυτό ότι, όταν μεν ευεργετούμε, δεν οφείλουμε να απαιτούμε επαίνους και διαφημίσεις· όταν όμως ευεργετούμαστε, πρέπει να κηρύσσουμε και να δοξάζουμε αυτούς που μας έκαναν το καλό, έστω κι αν εκείνοι δεν το θέλουν.