Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 8:24

Αλλά και όταν, καθισμένος πάνω σε πουλάρι όνου σύμφωνα με την προφητεία, εισήλθε παραδόξως στην Ιερουσαλήμ και υμνούνταν από τα παιδιά ως Θεός, θεράπευσε όλους τους χωλούς και τους τυφλούς που τον πλησίασαν εκεί, όπως αναφέρει και αυτό ο Ματθαίος. Όταν δε ήλθε στη Βηθσαϊδά, του φέρνουν έναν τυφλό, όπως λέει ο Μάρκος, και τον παρακαλούν να τον αγγίξει. Ο δε Κύριος, αφού τον έβγαλε έξω από το χωριό, έφτυσε στα μάτια του, έθεσε πάνω του τα χέρια του και τον έκανε να βλέπει αμυδρά. Έπειτα, θέτοντας πάλι τα χέρια του πάνω του, του χάρισε την ικανότητα να αναβλέψει και να βλέπει καθαρά. Καθώς δε πλησίαζε στην Ιεριχώ, όπως λέει ο Λουκάς, θεράπευσε μόνο με τον λόγο έναν τυφλό που καθόταν παρά την οδό και ζητιάνευε, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε τη θεραπεία: «Ανάβλεψε». Βγαίνοντας δε από την Ιεριχώ, όπως λέει και αυτό ο Μάρκος, χαρίζει πάλι την όραση σε έναν άλλον τυφλό, τον Βαρτίμαιο, τον γιο του Τιμαίου, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε να αναβλέψει: «Σύμφωνα με την πίστη σου ας γίνει σε εσένα». Στην δε Ιερουσαλήμ, όταν είδε έναν εκ γενετής τυφλό, όπως λέει ο Ιωάννης, χωρίς καν να του ζητηθεί, αλλά από δική του πρωτοβουλία λόγω της αγαθότητάς του, έφτυσε στη γη, έφτιαξε πηλό, άλειψε τα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε να νιφτείς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ».

Όπως ακριβώς ο ίδιος ο Κύριος μας παραγγέλλει να ζητούμε τα πνευματικά, λέγοντας, «να εργάζεστε όχι για την τροφή που φθείρεται, αλλά για την τροφή που μένει στην αιώνια ζωή», και υπόσχεται ότι θα μας προσθέσει και τα σωματικά, εφόσον εμείς ζητούμε τα ψυχωφελή, λέγοντας, «ζητείτε τη βασιλεία του Θεού, και όλα αυτά θα σας προστεθούν», έτσι κάνει και με τα μάτια. Διότι, αφού έκλινε τους ουρανούς και κατέβηκε στη γη από φιλανθρωπία, για να διανοίξει μέσα από το ευαγγελικό κήρυγμα τους οφθαλμούς της ψυχής μας και να μας χαρίσει τη νοερή ανάβλεψη, πρόσθεσε και τη θεραπεία των ματιών που δεν έβλεπαν αισθητά. Γι' αυτό υπάρχει μεγάλη αντιστοιχία και στις δύο αναβλέψεις, εννοώ και τη σωματική και την ψυχική. Όπως ακριβώς, δηλαδή, από τους σωματικά τυφλούς, άλλοι απέκτησαν ακαριαία την ανάβλεψη, όπως εκείνος που άκουσε το «ανάβλεψε» και θεραπεύτηκε αμέσως, και άλλοι σταδιακά, όπως εκείνος που είπε, πριν λάβει την τέλεια θεραπεία, ότι «βλέπω τους ανθρώπους να περπατούν σαν δέντρα»· έτσι και εκείνοι που δέχθηκαν μέσω της πίστεως τη θεραπεία των νοητών οφθαλμών, άλλοι μεν τη βρήκαν ακαριαία, όπως ο ευαγγελιστής που αναδείχθηκε αμέσως από τελώνης, άλλοι δε σταδιακά, όπως ο Νικόδημος, που ήταν ακόμη νυχτερινός μαθητής.

Διότι, αν ήταν ανάπηρος και στα δύο πόδια και στα δύο χέρια και εντελώς παράλυτος, ούτε θα μπορούσε να στηριχθεί σε σένα, ούτε να σε ακολουθήσει, ούτε θα χρειαζόταν καθόλου οδηγό, όντας κατάκοιτος· αν όμως έχει υγιή χέρια και πόδια, για ποιο λόγο, άριστε των τυφλών, να μην ακολουθήσει στηριζόμενος σε αυτόν που βλέπει, μάλλον παρά σε σένα; Φαίνεται, λοιπόν, πως κρυφά παρέχεις στον εαυτό σου την αμυδρή ικανότητα της όρασης, ή μάλλον εσύ ο ίδιος δεν αισθάνεσαι καθόλου τη δική σου τύφλωση γύρω από αυτά τα ζητήματα, έστω κι αν το λες αυτό, μη έχοντας πώς να αντικρούσεις όσους σε βλέπουν να είσαι τυφλός. Πώς αλλιώς, άλλωστε, αν δεν συνέβαινε αυτό, θα αξίωνες να γίνεις οδηγός άλλων τυφλών; Μάθε, λοιπόν, ότι μοιάζεις με τον τυφλό στα Ευαγγέλια, που δεν είχε αναβλέψει ακόμη πλήρως λόγω έλλειψης πίστης, ο οποίος έλεγε ότι έβλεπε «τους ανθρώπους να περπατούν σαν δέντρα». Αν λοιπόν εσύ, έχοντας τέτοια όραση, χωρίς όμως να την έχεις χάσει εντελώς, κοίταζες έπειτα επίμονα τον δίσκο του ήλιου με σκοπό να διδάξεις τους άλλους τι άραγε είναι αυτός, δεν θα άκουγαν από εσένα ότι ο μέγας εκείνος φωστήρας, ο ολόλαμπρος, το μάτι της ημέρας, είναι καθαρά σκοτάδι; Διότι εάν, επειδή υπερβαίνει τη συμμετρία των ματιών εκείνων που βλέπουν καθαρά, φαίνεται να εκπέμπει ακτίνες αναμεμειγμένες με σκοτάδι σε εκείνους που τον ατενίζουν ακόμη και με υγιή όραση, πώς να μη δει απόλυτο σκοτάδι, αμιγές φωτός, εκείνος που επιχειρεί να τον κοιτάξει διαθέτοντας μόνο ένα αμυδρό φέγγος; Έτσι, δεν είναι απλώς γελοίο, αλλά και καταγέλαστο το να επιχειρεί ο τυφλός να διδάσκει για το φως.

Κάποιοι νεοφανείς δάσκαλοι, οι οποίοι έλεγαν ότι ο Ηρώδης είναι ο Χριστός, και ότι σε αυτόν πρέπει να πιστεύουν. «Και έρχεται στη Βηθσαϊδά, και του φέρνουν έναν τυφλό, και τον παρακαλούν να τον αγγίξει. Και αφού έπιασε το χέρι του τυφλού, τον έβγαλε έξω από το χωριό. Και αφού έφτυσε στα μάτια του και έβαλε τα χέρια του πάνω του, τον ρωτούσε αν βλέπει τίποτα. Και εκείνος, αφού ανέβλεψε, έλεγε: Βλέπω τους ανθρώπους, διότι τους βλέπω να περπατούν σαν δέντρα. Έπειτα έβαλε πάλι τα χέρια του στα μάτια του και τον έκανε να αναβλέψει. Και αποκαταστάθηκε η όρασή του, και τους έβλεπε όλους καθαρά, και τον έστειλε στο σπίτι του, λέγοντας: Ούτε στο χωριό να μπεις, ούτε να το πεις σε κανέναν μέσα στο χωριό». Φαίνεται ότι η Βηθσαϊδά έπασχε από πολλή απιστία, γι' αυτό και την ταλανίζει ο Χριστός, όπως λέει ο Ματθαίος: «Ουαί σε σένα, Χοραζίν· ουαί σε σένα, Βηθσαϊδά, διότι αν στην Τύρο και στη Σιδώνα είχαν γίνει τα θαύματα που έγιναν σε εσάς, προ πολλού θα είχαν μετανοήσει». Όταν, λοιπόν, ήλθε εδώ ο Κύριος, του φέρνουν έναν τυφλό. Όμως, η πίστη αυτών που τον έφεραν δεν ήταν γνήσια, γι' αυτό και ο Κύριος απομακρύνει τον τυφλό από το χωριό, και με αυτόν τον τρόπο τον θεραπεύει. Φτύνει, δε, στα μάτια του τυφλού και επιθέτει τα χέρια, για να μάθουμε εμείς ότι ο θείος λόγος και η πράξη που ακολουθεί τον λόγο, μπορούν να επιτελούν θαύματα.