Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 8:29

Παρόλο που τόσα πολλά ειπώθηκαν στον Πέτρο από τον Ιησού, ο Μάρκος, μην αναφέροντας τίποτα από αυτά, επειδή ούτε και ο Πέτρος, όπως ήταν φυσικό, τα εξέθετε αυτά στις διδασκαλίες του, δες τι λέει: όταν ρώτησε ο Ιησούς, «αποκρίθηκε ο Πέτρος και λέει: Εσύ είσαι ο Χριστός. Και τους επιτίμησε, ώστε να μην πουν σε κανέναν για αυτόν». Αυτά λοιπόν ο Πέτρος εύλογα θεωρούσε σωστό να αποσιωπώνται· γι' αυτό και ο Μάρκος τα παρέλειψε. Τα σχετικά με την άρνησή του, όμως, τα κήρυξε σε όλους τους ανθρώπους, επειδή άλλωστε έκλαψε για αυτήν πικρά. Θα βρεις λοιπόν τον Μάρκο να εξιστορεί για αυτόν τα εξής: «Και ενώ ο Πέτρος βρισκόταν στην αυλή, έρχεται σε αυτόν μία από τις υπηρέτριες του αρχιερέα, και βλέποντάς τον να θερμαίνεται, τον κοίταξε επίμονα και λέει: Και εσύ ήσουν με τον Ιησού τον Ναζωραίο. Αυτός όμως αρνήθηκε λέγοντας: Ούτε ξέρω ούτε καταλαβαίνω τι λες. Και βγήκε έξω στο προαύλιο, και ο πετεινός λάλησε. Και βλέποντάς τον πάλι η υπηρέτρια, άρχισε να λέει στους παρευρισκόμενους: Αυτός είναι από αυτούς. Αυτός πάλι αρνήθηκε. Και ύστερα από λίγο πάλι οι παρευρισκόμενοι έλεγαν στον Πέτρο: Αληθινά είσαι από αυτούς, διότι είσαι και Γαλιλαίος. Εκείνος τότε άρχισε να αναθεματίζει και να ορκίζεται ότι: Δεν ξέρω τον άνθρωπο αυτόν για τον οποίο μιλάτε. Και αμέσως για δεύτερη φορά ο πετεινός λάλησε».

Αυτό, λοιπόν, ας μας διδάξει πρώτα ο λόγος μέσα από τα προοίμια: ότι δεν είναι πλέον απλοί άνθρωποι όσοι εισάγονται στα άδυτα των μυστηρίων αυτού του βιβλίου, αλλά ότι έχουν μεταβληθεί ως προς τη φύση τους προς το θειότερο μέσω της μαθητείας τους στον Κύριο, καθώς μαρτυρεί ο Λόγος για τους δικούς του μαθητές, ότι ήταν ανώτεροι από τα ανθρώπινα μέτρα. Αυτούς τους ξεχώρισε από τους υπόλοιπους ανθρώπους ο διαχωρισμός που έκανε σε αυτούς ο Κύριος όταν λέει: «Ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι; Εσείς όμως ποιος λέτε ότι είμαι;». Διότι, αληθινά, εκείνος που ακούγοντας τέτοια λόγια —των οποίων η επιφανειακή εντύπωση υποδεικνύει σαρκικές ηδυπάθειες— δεν ολισθαίνει σε ρυπαρά νοήματα, αλλά στρέφεται προς τη φιλοσοφία των θείων πραγμάτων και καθοδηγείται μέσω αυτών των λέξεων προς τις καθαρές έννοιες, αποδεικνύει ότι δεν είναι πλέον κοινός άνθρωπος ούτε έχει φύση αναμεμειγμένη με σάρκα και αίμα, αλλά φανερώνει τη ζωή που ελπίζουμε κατά την ανάσταση των αγίων, έχοντας γίνει ισάγγελος μέσω της απάθειας.

Του παραγγέλλει δε να μην εισέλθει στο χωριό, διότι, όπως είπα, επειδή οι κάτοικοι της Βηθσαϊδά ήταν άπιστοι, ο άνθρωπος θα έβλαπτε την ψυχή του· αλλά ούτε να πει σε κανέναν αυτό που του συνέβη, ώστε, μην πιστεύοντας, να μην επισύρουν χειρότερη καταδίκη. Και εμείς λοιπόν πολλές φορές είμαστε τυφλοί κατά την ψυχή, ευρισκόμενοι στο χωριό, δηλαδή σε τούτον τον κόσμο. Έπειτα, αφού οδηγηθούμε από τον Χριστό έξω από το χωριό, δηλαδή από τον κόσμο και από τις υποθέσεις του, θεραπευόμαστε. Αφού δε θεραπευτούμε, μας λέει να μην επιστρέψουμε πλέον στο χωριό, αλλά στον οίκο. Οίκος δε του καθενός μας είναι ο ουρανός και οι εκεί μονές. «Και εξήλθε ο Ιησούς και οι μαθητές του προς τα χωριά της Καισάρειας του Φιλίππου, και καθ' οδόν ρωτούσε τους μαθητές του, λέγοντάς τους: Ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι; Εκείνοι δε αποκρίθηκαν: Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, και άλλοι, ο Ηλίας, άλλοι δε, ένας από τους προφήτες. Και αυτός τους λέει: Εσείς δε ποιος λέτε ότι είμαι; Αποκρινόμενος δε ο Πέτρος, του λέει: Εσύ είσαι ο Χριστός. Και τους έδωσε αυστηρή εντολή να μη μιλούν σε κανέναν για αυτόν.» Αφού τους οδήγησε μακριά από τους Ιουδαίους, τότε τους ρωτά για τον εαυτό του, ώστε χωρίς να φοβούνται κανέναν, να ομολογήσουν την αλήθεια.