Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 8:34

Ήλθε στην Τύρο. Θεραπεύει τη θυγατέρα της Συροφοινίκισσας, και έπειτα τον κωφό και μογιλάλο. Τρέφει το πλήθος. Οι Ιουδαίοι ζητούν σημείο, και δεν τους δίνει. Ομιλεί περί της ζύμης των Φαρισαίων, και επιπλήττει τους μαθητές. Θεραπεύει τον τυφλό στη Βηθσαϊδά. Ερωτά τους μαθητές περί του εαυτού Του. Ο Πέτρος ομολογεί· και επιπλήττεται σχετικά με το πάθος. Εδώ λέγει: «Εάν κάποιος θέλει να έλθει οπίσω μου». Μεταμορφώνεται στο όρος, ομιλεί περί του Ηλία. Προσάγεται ένας σεληνιαζόμενος, και θεραπεύεται. Προλέγει στους μαθητές περί του θανάτου Του και της αναστάσεως, και τους ελέγχει επειδή συζητούσαν καθ' οδόν περί των πρωτείων. Εδώ λέγει: «Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου», σχετικά με εκείνον που εξέβαλλε δαιμόνια στο όνομά Του. Έπειτα λέγει: «Όποιος σκανδαλίσει έναν από τους μικρούς»· και το: «Ο σκώληκας αυτών δεν θα τελευτήσει, ούτε το πυρ σβήνει». Διαλέγεται περί αποστασίου. Ευλογεί τα παιδιά. Ερωτά ο πλούσιος, τι πρέπει να πράξει για να ζήσει· και του αποκρίνεται.

Αλλά, για να αφήσουμε όλους εκείνους που έζησαν πριν από τον νόμο και υπό τον νόμο, ο ίδιος ο Κύριος, για τον οποίο υπάρχουν τα πάντα και μέσω του οποίου έγιναν τα πάντα, δεν έλεγε πριν από τον Σταυρό: όποιος δεν σηκώνει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν είναι άξιός μου; Βλέπετε πώς, ακόμη και πριν στηθεί ο Σταυρός, ο Σταυρός ήταν αυτός που έσωζε; Αλλά και όταν ο Κύριος προέλεγε στους μαθητές με παρρησία το πάθος Του και τον θάνατο μέσω του Σταυρού, ο Πέτρος, ακούγοντάς το, δεν το άντεξε, αλλά επειδή γνώριζε ότι έχει την εξουσία, Τον παρακαλούσε λέγοντας: «Ο Θεός να σε φυλάξει, Κύριε, δεν θα σου συμβεί ποτέ αυτό». Εκείνον μεν τον επέπληξε επειδή σε αυτό το θέμα σκεφτόταν ανθρώπινα και όχι θεϊκά, και αφού προσκάλεσε το πλήθος μαζί με τους μαθητές Του, τους είπε: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί· διότι όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα την χάσει, ενώ όποιος χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και του ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει».

Προσκαλεί λοιπόν και το πλήθος μαζί με τους μαθητές, και τότε διακηρύσσει και παραγγέλλει αυτά τα μεγάλα και υπερφυή και όντως όχι ανθρώπινα, αλλά θεϊκά φρονήματα, για να δείξει ότι δεν απαιτεί τέτοια πράγματα μόνο από τους εκλεκτούς μαθητές του, αλλά και από καθέναν που πιστεύει σε αυτόν. Το να ακολουθεί δε κάποιος τον Χριστό δηλώνει το να ζει σύμφωνα με το ευαγγέλιό του, επιδεικνύοντας κάθε αρετή και ευσέβεια· ενώ το να απαρνηθεί τον εαυτό του και να σηκώσει τον σταυρό του εκείνος που θέλει να τον ακολουθήσει, σημαίνει το να μην λυπάται πλέον τον εαυτό του όταν το καλεί η περίσταση, αλλά να είναι έτοιμος για θάνατο με ατιμωτικό τρόπο υπέρ της αρετής και της αλήθειας των θείων δογμάτων. Αν και αυτό είναι μεγάλο και υπερφυές, το να απαρνηθεί δηλαδή κάποιος τον εαυτό του και να τον παραδώσει σε έσχατη ατιμία και θάνατο, εντούτοις δεν είναι παράλογο. Διότι οι βασιλείς της γης δεν θα δέχονταν ποτέ να τους ακολουθούν, και μάλιστα όταν πηγαίνουν σε πόλεμο, εκείνοι που δεν είναι έτοιμοι να πεθάνουν γι' αυτούς. Τι το θαυμαστό, λοιπόν, αν και ο Βασιλιάς των ουρανών, που ήλθε στη γη μέσω της επαγγελίας για να αντιπαραταχθεί στον κοινό εχθρό του ανθρώπινου γένους, ζητά να είναι τέτοιοι εκείνοι που τον ακολουθούν; Αλλά οι μεν βασιλείς της γης δεν μπορούν να αναστήσουν εκείνους που έχουν πεθάνει στον πόλεμο, ούτε μπορούν να ανταποδώσουν σχεδόν τίποτα σε αυτούς που κινδύνευσαν γι' αυτούς· διότι τι θα μπορούσε να λάβει από αυτούς εκείνος που δεν βρίσκεται πια στη ζωή;

Σε αυτήν, λοιπόν, την αρχαιότατη εικόνα του πανόλβιου εκείνου σκηνώματος της Εδέμ, και στο πρώτιστο άτομο της ανθρώπινης πλάσης, έχοντας προσηλώσει το οξυδερκές βλέμμα της διανοίας του αυτός ο έμπειρος της ασκητικής ζωής, ο πατέρας μας Σίμων, αφού αναλογίστηκε ότι ο πρωτόπλαστος διώχθηκε εξαιτίας της παρακοής από τον παράδεισο εκείνο της τρυφής σε αυτή την αξιοδάκρυτη κατοικία του κλαυθμώνος, από την αιώνια εκείνη πατρίδα στην πρόσκαιρη εξορία αυτού του κόσμου, από την αφθαρσία στη φθορά, και τέλος από τον τόπο εκείνο της αιώνιας ζωής στο σκοτεινότατο δεσμωτήριο του θανάτου, με προθυμία υπακούει στη γλυκύτατη και ψυχωφελή διδασκαλία του Ιησού Χριστού: «όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας με ακολουθήσει». Γι' αυτό, χωρίς καμία χρονοτριβή, επειδή αντιλήφθηκε πως δεν πρόκειται να βρει όσα έχασε με την παρακοή του παλαιού Αδάμ, αν δεν διαφυλάξει άσπιλη την εικόνα του νέου Αδάμ, την οποία ενδύθηκε με την πνευματική αναγέννηση του βαπτίσματος, ούτε πρόκειται να αναπαύσει τον εαυτό του, αν δεν τον αναπαύσει μόνο στον Θεό.

Όταν εξασφάλισε την ομολογία τους ότι αυτός είναι ο αληθινός Χριστός, τότε τους αποκαλύπτει και το μυστήριο του σταυρού, αν και όχι εντελώς φανερά· διότι ούτε καν έτσι καταλάβαιναν τι έλεγε, ούτε εννοούσαν τι σημαίνει το να αναστηθεί, αλλά νόμιζαν ότι είναι καλύτερο το να μην πάθει απολύτως τίποτα. Γι' αυτό και ο Πέτρος αρχίζει να τον επιπλήττει, επειδή έριχνε τον εαυτό του στον θάνατο, ενώ θα μπορούσε να μην πάθει τίποτα. Ο δε Κύριος, δείχνοντας ότι το πάθος του θα γίνει προς σωτηρία, και ότι μόνο ο Σατανάς δεν θέλει να πάθει αυτός, για να μην σώσει τους ανθρώπους, ονομάζει τον Πέτρο Σατανά, ως φρονούντα τα του Σατανά, και επειδή δεν ήθελε να πάθει, αλλά του εναντιωνόταν. (Διότι Σατανάς ερμηνεύεται ως αντίπαλος.) Το δε «Ύπαγε οπίσω μου», λέει, δηλαδή, «Ακολούθησε το θέλημά μου, και μην αντιτάσσεσαι, ούτε να έρχεσαι ενάντια σε μένα, αλλά ακολούθα με». Είπε δε ότι ο Πέτρος φρονεί τα των ανθρώπων, καθόσον, έχοντας ταπεινά και σαρκικά φρονήματα, ήθελε να βρίσκεται ο Κύριος σε άνεση, και να μη σταυρωθεί ούτε να περιπέσει σε δοκιμασία υπέρ της σωτηρίας του κόσμου. «Και αφού προσκάλεσε το πλήθος μαζί με τους μαθητές του, τους είπε: Όποιος θέλει να έλθει οπίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθεί. Διότι όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του, θα την χάσει· όποιος όμως χάσει την ψυχή του ένεκα εμού και του Ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει».