Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 9:18

Αλλά, επειδή κατά την παρούσα Κυριακή των ιερών νηστειών υπάρχει η συνήθεια να αναγινώσκονται στην εκκλησία τα σχετικά με αυτό το θαύμα, ας εξετάσουμε από την αρχή ολόκληρη την ευαγγελική περικοπή που το εξαγγέλλει. Λέει λοιπόν ότι, όταν ο Ιησούς ήλθε προς τους μαθητές και αυτούς που ήταν μαζί τους και τους ρώτησε ποια ήταν η συζήτηση μεταξύ τους, αποκρίθηκε ένας από το πλήθος και είπε: «Δάσκαλε, έφερα σε σένα τον υιό μου που έχει πνεύμα άλαλο, και όπου τον καταλάβει, τον ρίχνει κάτω και βγάζει αφρούς και τρίζει τα δόντια του και ξεραίνεται».

Πώς λοιπόν αυτός άφριζε και έτριζε τα δόντια του και ξεραινόταν; Στον δαιμονισμένο, πρώτα και περισσότερο από τα άλλα μέρη του σώματος πάσχει ο εγκέφαλος· διότι ο δαίμονας χρησιμοποιεί ως όχημα το ψυχικό πνεύμα που βρίσκεται σε αυτόν, και από εκεί, σαν από κάποια ακρόπολη, καταδυναστεύει ολόκληρο το σώμα. Όταν δε πάσχει ο εγκέφαλος, απελευθερώνεται από εκεί μια ροή ταυτόχρονα αερώδης και φλεγματώδης προς τα νεύρα και τους μύες του σώματος, η οποία φράζει τις διεξόδους του ψυχικού πνεύματος· και από αυτό προκαλείται σπασμός, ρήξη και ακούσια κίνηση σε όλα τα μέλη που κινούνται εκούσια, και ιδιαίτερα στις σιαγόνες, καθώς βρίσκονται πάρα πολύ κοντά στο μέρος που έπαθε πρώτο τη βλάβη. Επειδή δε κατέρχεται πολύ υγρό κυρίως προς το στόμα, τόσο λόγω της ευρυχωρίας των πόρων όσο και λόγω της εγγύτητας προς τον εγκέφαλο, και επειδή η αναπνοή δεν μπορεί να αποβληθεί αθρόα λόγω της άτακτης σύγχρονης κίνησης των οργάνων, αλλά αναμειγνύεται με την πληθώρα του υγρού, σχηματίζεται αφρός σε αυτούς που πάσχουν. Με αυτόν τον τρόπο εκείνος ο δαίμονας τον έκανε να αφρίζει και να τρίζει τα δόντια του, τα οποία συγκρούονταν με σφοδρότητα και τρίβονταν μανιωδώς. Και στη συνέχεια ξεραινόταν (μαραινόταν) εξαιτίας της σφοδρότερης επήρειας του δαιμονίου.

Ο δε Κύριος ρωτούσε τον πατέρα του παιδιού: «Πόσος χρόνος είναι από τότε που του συνέβη αυτό;». Αυτή δε την ερώτηση την κάνει ο Κύριος από φιλανθρωπία, παρακινώντας τον προς την πίστη και προς την ικεσία με πίστη. Διότι τόσο πολύ απείχε αυτός ο άνθρωπος από το να πιστεύει, ώστε ούτε καν για τη σωτηρία του παιδιού του δεν ικέτευε· γι' αυτό και δεν ικέτευσε καθόλου τους μαθητές· διότι λέει, «Τους είπα να το εκβάλουν»· δεν προσέπεσε, δεν ικέτευσε, δεν παρακάλεσε· αλλά ούτε και τον Κύριο φαίνεται να έχει παρακαλέσει ακόμη. Γι' αυτόν τον λόγο, ο Κύριος, αφήνοντας το παιδί να κείτεται ελεεινά μπροστά στα μάτια του, συνομιλεί μαζί του, ρωτώντας τον για τον χρόνο της πάθησης και προτρέποντάς τον στο να ζητήσει βοήθεια. Εκείνος δε αποκρίνεται, ότι του συμβαίνει από παιδική ηλικία και ότι πολλές φορές τον έχει ρίξει και σε φωτιά και σε νερά, για να τον εξοντώσει, και προσθέτει: «Αλλά αν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησέ μας, σπλαχνίσου μας».

Και αμέσως όλο το πλήθος, μόλις τον είδε, κυριεύτηκε από έκπληξη και, προστρέχοντας, τον ασπάζονταν. Και ρώτησε τους Γραμματείς: «Τι συζητάτε μαζί τους;» Και αποκρινόμενος ένας από το πλήθος, είπε: «Διδάσκαλε, έφερα προς εσένα τον υιό μου, ο οποίος έχει πνεύμα άλαλο. Και όπου τον πιάσει, τον ρίχνει κάτω, και αφρίζει και τρίζει τα δόντια του και μένει άκαμπτος. Και είπα στους μαθητές σου να το εκβάλουν, αλλά δεν μπόρεσαν». Ερχόμενος προς τους μαθητές, δηλαδή τους εννέα που δεν είχαν ανέβει μαζί του, τους είδε να ανακρίνονται από τους Φαρισαίους. Διότι οι Φαρισαίοι, επωφελούμενοι από την απουσία του Ιησού, προσπαθούσαν να παρασύρουν τους μαθητές. Το πλήθος, όμως, βλέποντάς τον ξαφνικά, τον ασπαζόταν. Επειδή ποθούσαν να τον δουν, και βλέποντάς τον σαν να επέστρεφε από μακρά αποδημία, τον ασπάζονταν. Ορισμένοι δε λένε ότι και η όψη του, καθώς είχε γίνει ωραιότερη από το φως της Μεταμορφώσεως, προσέλκυε τα πλήθη στο να τον ασπαστούν.