Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 9:24

Περί του Πνεύματος. Ας έχει θάρρος κάθε ψυχή που ερευνά τα υψηλότερα θεία ζητήματα, αν διαθέτει τέτοιο οφθαλμό ώστε να τα αναζητά και να βλέπει όσα είναι αόρατα στις αισθήσεις, και αν, αναζητώντας με αυτόν τον τρόπο, δύναται, σύμφωνα με το γεγραμμένο, να κατοικεί πλησίον του ίδιου του αναζητουμένου. Διότι έχει γραφτεί: «Εάν αναζητάς, αναζήτει, και κατοίκει κοντά μου». Και κατοικεί τότε, όταν αναζητά με πίστη. Διότι, ακόμη και αν συμβεί να μην το βρει, δεν απομακρύνεται από το να κατοικεί μέσα στην πίστη προς το αναζητούμενο, αλλά λέγει σύμφωνα με τον μακάριο Δαβίδ: «Έγινε θαυμαστή η γνώση σου σε εμένα, κραταιώθηκε, δεν θα μπορέσω να τη φθάσω», και σύμφωνα με τον πατέρα του σεληνιαζομένου: «Πιστεύω, Κύριε· βοήθησε την απιστία μου». Έχοντας λοιπόν αυτόν τον σκοπό, ας ερευνήσουμε με πίστη περί της φύσεως του Αγίου Πνεύματος, ζητώντας τη γνώση από το ίδιο το αναζητούμενο. Διότι αυτό είναι το αναζητούμενο, και αυτό είναι που παρέχει τη γνώση περί του εαυτού του. Όπως δε έχουμε διδαχθεί από αυτό διά των θείων Γραφών, αυτό είναι που ανέδειξε τους αγίους, και παρέχει τη θεία ζωή σε εκείνους που ζητούν τον Θεό από αυτό. Είναι δε ανάγκη αυτό να είναι τιμιότερο από όσους το λαμβάνουν, διότι αυτοί γίνονται άγιοι όταν αυτό επιφοιτήσει, και φθείρονται όταν αυτό τους εγκαταλείψει. Ενώ αυτό υπάρχει πάντοτε, όντας πηγή της αΐδιας ζωής.

Αλλά αυτό που έλειπε από τον νεκρό, αυτό συμπληρώθηκε από τις γνήσιες αδελφές του. Διότι, όταν ήλθε ο Κύριος, έπεσε στα πόδια του η αδελφή του· και όταν Εκείνος είπε: «Πού τον έχετε θέσει;», και εκείνη αποκρίθηκε: «Κύριε, ήδη μυρίζει άσχημα, διότι είναι τέσσερις ημέρες στον τάφο», λέει ο Κύριος: «Εάν πιστέψεις, θα δεις τη δόξα του Θεού»· σαν να έλεγε: εσύ αναπλήρωσε αυτό που λείπει από την πίστη του νεκρού. Και τόσο πολύ ίσχυσε η πίστη των αδελφών, ώστε ανακάλεσε τον νεκρό από τις πύλες του άδη. Έπειτα, αν άλλοι, πιστεύοντας για χάρη άλλων, μπόρεσαν να τους αναστήσουν από τους νεκρούς, εσύ, εάν πιστέψεις ειλικρινά για τον εαυτό σου, δεν θα ωφεληθείς πολύ περισσότερο; Αλλά ακόμη και αν είσαι άπιστος ή ολιγόπιστος, ο Κύριος είναι φιλάνθρωπος, δείχνει συγκατάβαση σε σένα που μετανοείς. Μόνο πες και εσύ με ευγνωμοσύνη: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθησε την απιστία μου». Εάν πάλι νομίζεις ότι είσαι πιστός, αλλά δεν έχεις ακόμη την τελειότητα της πίστεως, έχεις και εσύ ανάγκη να πεις όπως οι Απόστολοι: «Κύριε, πρόσθεσέ μας πίστη». Διότι ένα μέρος το έχεις από τον εαυτό σου, αλλά το μεγαλύτερο μέρος το λαμβάνεις από Εκείνον.

Ο Ιησούς, λοιπόν, είναι κατά τους Εβραίους σωτήρας, και κατά την ελληνική γλώσσα, αυτός που θεραπεύει. Επειδή είναι ιατρός [ψυχών] και σωμάτων και θεραπευτής των πνευμάτων. Θεραπευτής των αισθητά τυφλών, αλλά και αυτός που φωτίζει τις διάνοιες. Ιατρός των φανερά χωλών, και αυτός που καθοδηγεί τους αμαρτωλούς στη μετάνοια, λέγοντας στον παραλυτικό: Μην αμαρτάνεις πλέον. και, Σήκωσε το κρεβάτι σου και περπάτα. Επειδή, δηλαδή, το σώμα παρέλυσε εξαιτίας της αμαρτίας της ψυχής, θεράπευσε πρώτα την ψυχή, για να επιφέρει τη θεραπεία και στο σώμα. Αν, λοιπόν, κάποιος πάσχει στην ψυχή μέσα στις αμαρτίες, έχει τον ιατρό. Και αν κάποιος εδώ είναι ολιγόπιστος, ας του πει: Βοήθησέ με στην απιστία μου. Αν κάποιος περιβάλλεται και από σωματικές παθήσεις, ας μην απιστεί, αλλά ας προσέρχεται (διότι θεραπεύει και αυτές) και ας γνωρίζει ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός.

Βλέπετε πόση είναι η απιστία του ανθρώπου; Διότι εκείνος που λέει «αν μπορείς», έδειξε οπωσδήποτε ότι δεν πιστεύει πως Εκείνος έχει τη δύναμη. Ο Κύριος όμως του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε αυτόν που πιστεύει»· και το λέει αυτό όχι επειδή αγνοούσε την απιστία εκείνου, αλλά για να τον προαγάγει σιγά-σιγά στην πίστη και συγχρόνως να δείξει ότι και για το γεγονός πως οι μαθητές δεν μπόρεσαν να βγάλουν το δαιμόνιο, η δική του απιστία υπήρξε η αιτία. Πρόσεξε δε τον ευαγγελιστή· διότι δεν ανέφερε ότι ο Κύριος απευθύνθηκε στον πατέρα του παιδιού λέγοντας «αν μπορείς να πιστέψεις», απλώς και μόνο επειδή ο Κύριος σχεδόν πάντα απαιτούσε την πίστη από όσους ζητούσαν θεραπείες· διότι, όντας Δεσπότης και κηδεμόνας των ψυχών, φρόντιζε να θεραπεύει και αυτές μέσω της πίστεως· αλλά εκείνος ο πατέρας του παιδιού, μόλις άκουσε ότι η θεραπεία ακολουθεί τη δική του πίστη, έλεγε με δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθησέ με στην απιστία μου». Βλέπετε την άριστη πνευματική προκοπή; Διότι όχι μόνο πίστεψε για τη θεραπεία του παιδιού, αλλά και ότι ο Κύριος μπορεί να νικήσει εντελώς και τη δική του απιστία, εάν το θελήσει.

Επειδή και κάποιος άλλος στο Ευαγγέλιο του Λουκά, λέγοντας: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου την απιστία», το επαναλάμβανε. Επομένως, αν και αυτός πίστεψε, εντούτοις δεν πίστεψε ολοκληρωτικά, ούτε υγιώς. Και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ρωτούσε ποια ώρα τον άφησε ο πυρετός. Διότι ήθελε να μάθει αν αυτό συνέβη από μόνο του ή από την προσταγή του Χριστού. Όταν, λοιπόν, έμαθε ότι συνέβη χθες την έβδομη ώρα, πίστεψε και ο ίδιος και ολόκληρος ο οίκος του.

Όταν δε ήλθαν προς το πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος, γονατίζοντας μπροστά του και λέγοντας: «Κύριε, ελέησε τον υιό μου, διότι σεληνιάζεται και δεινοπαθεί. Διότι πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό· και τον έφερα στους μαθητές σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν». Αυτόν τον άνθρωπο η Γραφή τον παρουσιάζει να ασθενεί σφόδρα ως προς την πίστη· και αυτό είναι φανερό από πολλά σημεία· και από το ότι ο Χριστός είπε: «Σε αυτόν που πιστεύει, τα πάντα είναι δυνατά»· και από το ότι ο ίδιος που προσήλθε είπε: «Βοήθησέ με στην απιστία μου»· και από το ότι ο Χριστός διέταξε τον δαίμονα να μην εισέλθει πλέον σε αυτόν· και από το ότι πάλι ο άνθρωπος είπε στον Χριστό: «Εάν μπορείς». Και εάν η απιστία του, λέγει, έγινε η αιτία για να μην εξέλθει ο δαίμονας, γιατί κατηγορεί τους μαθητές; Για να δείξει ότι τους ήταν δυνατό σε πολλές περιπτώσεις να θεραπεύουν, ακόμη και αν εκείνοι που τους έφερναν τους ασθενείς δεν είχαν πίστη. Διότι, όπως πολλές φορές αρκούσε η πίστη αυτού που προσέρχεται στο να λάβει τη χάρη ακόμη και από κατώτερους, έτσι πολλές φορές αρκούσε και η δύναμη αυτών που ενεργούν για να θαυματουργήσουν, ακόμη και όταν αυτοί που προσέρχονταν δεν πίστευαν.

«Από την παιδική του ηλικία· και πολλές φορές τον έριξε και σε φωτιά και σε νερά, για να τον εξοντώσει. Αλλά, εάν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησέ μας, σπλαχνιζόμενος εμάς». Ο δε Ιησούς τού είπε: «Εάν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά για εκείνον που πιστεύει». Και αμέσως, φωνάζοντας ο πατέρας του παιδιού με δάκρυα, έλεγε: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθησέ με στην απιστία μου». Βλέποντας δε ο Ιησούς ότι συγκεντρώνεται το πλήθος, επιτίμησε το ακάθαρτο πνεύμα, λέγοντάς του: «Το πνεύμα το άλαλο και κωφό, εγώ σε προστάζω, έξελθε από αυτόν και μην εισέλθεις πλέον σε αυτόν». Και αφού έκραξε και τον σπάραξε πολύ, εξήλθε, και εκείνος έγινε σαν νεκρός, ώστε πολλοί να λένε ότι πέθανε. Ο δε Ιησούς, αφού τον έπιασε από το χέρι, τον σήκωσε, και στάθηκε όρθιος.» Εκείνος λοιπόν που είχε προσέλθει, κατηγορούσε τους μαθητές ότι δεν είχαν τη δύναμη να τον θεραπεύσουν. Ο δε Χριστός στρέφει την κατηγορία προς τον ίδιο, λέγοντας σχεδόν το εξής, ότι: Επειδή είσαι άπιστος εσύ, έγινες ο αίτιος να μη θεραπευθεί ο υιός σου. Και δεν το λέει αυτό μόνο προς εκείνον, αλλά καθιστά τον λόγο κοινό, σαν να ελέγχει συνολικά όλους τους Ιουδαίους για την απιστία τους.