Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 9:26

Πάρα πολύ σκληρό και εξαιρετικά θρασύ φαίνεται να είναι αυτό το δαιμόνιο. Διότι τόσο η σφοδρότητα της επιτιμήσεως όσο και η εντολή να μην εισέλθει πλέον, φανερώνουν τη θρασύτητα του δαιμονίου. Χωρίς αυτήν, όπως φαίνεται, ακόμα και αν εκδιωκόταν, θα επέστρεφε. Είχε καταλάβει μεγάλο χώρο μέσα στον άνθρωπο, απομακρυνόταν πολύ δύσκολα και ήταν κωφό και άλαλο, καθώς η ανθρώπινη φύση δεν επαρκούσε για να υπηρετήσει την υπερβολική μανία του. Γι' αυτό και έπασχε από σχεδόν τέλεια αναισθησία, επειδή «αφού έκραξε», λέει, «και τον σπάραξε πολύ, βγήκε· και ο άνθρωπος έγινε σαν νεκρός, ώστε πολλοί να λένε ότι πέθανε».

«Από την παιδική του ηλικία· και πολλές φορές τον έριξε και σε φωτιά και σε νερά, για να τον εξοντώσει. Αλλά, εάν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησέ μας, σπλαχνιζόμενος εμάς». Ο δε Ιησούς τού είπε: «Εάν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά για εκείνον που πιστεύει». Και αμέσως, φωνάζοντας ο πατέρας του παιδιού με δάκρυα, έλεγε: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθησέ με στην απιστία μου». Βλέποντας δε ο Ιησούς ότι συγκεντρώνεται το πλήθος, επιτίμησε το ακάθαρτο πνεύμα, λέγοντάς του: «Το πνεύμα το άλαλο και κωφό, εγώ σε προστάζω, έξελθε από αυτόν και μην εισέλθεις πλέον σε αυτόν». Και αφού έκραξε και τον σπάραξε πολύ, εξήλθε, και εκείνος έγινε σαν νεκρός, ώστε πολλοί να λένε ότι πέθανε. Ο δε Ιησούς, αφού τον έπιασε από το χέρι, τον σήκωσε, και στάθηκε όρθιος.» Εκείνος λοιπόν που είχε προσέλθει, κατηγορούσε τους μαθητές ότι δεν είχαν τη δύναμη να τον θεραπεύσουν. Ο δε Χριστός στρέφει την κατηγορία προς τον ίδιο, λέγοντας σχεδόν το εξής, ότι: Επειδή είσαι άπιστος εσύ, έγινες ο αίτιος να μη θεραπευθεί ο υιός σου. Και δεν το λέει αυτό μόνο προς εκείνον, αλλά καθιστά τον λόγο κοινό, σαν να ελέγχει συνολικά όλους τους Ιουδαίους για την απιστία τους.