Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 9:27

Η κραυγή όμως δεν αντιτίθεται στο ότι το δαιμόνιο είναι άλαλο· διότι η μεν ομιλία είναι φωνή που δηλώνει κάποιο νόημα, ενώ η κραυγή είναι φωνή χωρίς νόημα. Επιτρέπεται δε στο δαιμόνιο να σπαράξει σε τέτοιο βαθμό τον άνθρωπο και να τον αφήσει σαν νεκρό, προκειμένου να γίνει φανερή όλη η κακία του. Ο Κύριος όμως, πιάνοντας το χέρι του ανθρώπου, τον σήκωσε και εκείνος στάθηκε όρθιος, δείχνοντας από αυτό ότι διαθέτει μεγάλη ενέργεια· διότι το να τον πιάσει από το χέρι ήταν έργο της κτιστής ενέργειας, όμοιας με τη δική μας, ενώ το να τον σηκώσει απαλλαγμένο από τα δεινά ήταν έργο της άκτιστης, θείας και ζωαρχικής ενέργειας.

«Από την παιδική του ηλικία· και πολλές φορές τον έριξε και σε φωτιά και σε νερά, για να τον εξοντώσει. Αλλά, εάν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησέ μας, σπλαχνιζόμενος εμάς». Ο δε Ιησούς τού είπε: «Εάν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά για εκείνον που πιστεύει». Και αμέσως, φωνάζοντας ο πατέρας του παιδιού με δάκρυα, έλεγε: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθησέ με στην απιστία μου». Βλέποντας δε ο Ιησούς ότι συγκεντρώνεται το πλήθος, επιτίμησε το ακάθαρτο πνεύμα, λέγοντάς του: «Το πνεύμα το άλαλο και κωφό, εγώ σε προστάζω, έξελθε από αυτόν και μην εισέλθεις πλέον σε αυτόν». Και αφού έκραξε και τον σπάραξε πολύ, εξήλθε, και εκείνος έγινε σαν νεκρός, ώστε πολλοί να λένε ότι πέθανε. Ο δε Ιησούς, αφού τον έπιασε από το χέρι, τον σήκωσε, και στάθηκε όρθιος.» Εκείνος λοιπόν που είχε προσέλθει, κατηγορούσε τους μαθητές ότι δεν είχαν τη δύναμη να τον θεραπεύσουν. Ο δε Χριστός στρέφει την κατηγορία προς τον ίδιο, λέγοντας σχεδόν το εξής, ότι: Επειδή είσαι άπιστος εσύ, έγινες ο αίτιος να μη θεραπευθεί ο υιός σου. Και δεν το λέει αυτό μόνο προς εκείνον, αλλά καθιστά τον λόγο κοινό, σαν να ελέγχει συνολικά όλους τους Ιουδαίους για την απιστία τους.

Κάποιος ρίχνεται από τον δαίμονα στη φωτιά του θυμού και της επιθυμίας, και στο νερό, που είναι ο κλυδωνισμός των βιοτικών πραγμάτων. Αυτός ο δαίμονας είναι άλαλος και κουφός. Κουφός μεν, επειδή δεν θέλει να ακούει τους λόγους του Θεού· άλαλος δε, επειδή ούτε και σε άλλους μπορεί να διδάξει το πρέπον· αλλά εάν ο Ιησούς, δηλαδή ο Ευαγγελικός λόγος, κρατήσει το χέρι, εννοώ την πρακτική δύναμη, τότε θα ελευθερωθούμε από τον δαίμονα. Πρόσεξε δε ότι ο μεν Θεός μας βοηθάει, έπειτα όμως εμείς οι ίδιοι απαιτείται να εργαζόμαστε το αγαθό. Διότι λέγει: Τον σήκωσε ο Ιησούς· αυτό είναι η βοήθεια του Θεού, και σηκώθηκε, αυτό είναι η δική του προθυμία προς το αγαθό. «Και όταν εισήλθε σε ένα σπίτι, οι μαθητές του τον ρωτούσαν ιδιαιτέρως: Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να τον εκβάλουμε; Και τους είπε: Αυτό το γένος με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να εξέλθει, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.» Φοβήθηκαν οι μαθητές μήπως έχασαν τη χάρη, την οποία τους είχε δώσει ο Κύριος, και γι' αυτό δεν μπόρεσαν να εκβάλουν τον δαίμονα. Πρόσεξε όμως και την ευλάβειά τους, πώς τον πλησιάζουν ιδιαιτέρως. Αυτό δε το γένος.