Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 9:29

Ιδού δεσποτικές και θείες ρήσεις. Τις διαφορετικές υπάρξεις των όντων —και των εμψύχων και των αψύχων και των πτηνών και των νηκτών και των ερπόντων— τις ονόμασε, κατά θεολογικό τρόπο, διαφορετικά γένη, δηλαδή φύσεις, και όχι διαφορετικά πρόσωπα, κατά αριστοτελικό και ομηρικό τρόπο· σαν να μας διδάσκει ο Δημιουργός των όλων ότι άλλο γένος, δηλαδή άλλη φύση, έχουν τα φυτά, και άλλο γένος, δηλαδή φύση, τα ερπετά, και άλλο γένος και φύση τα θηρία, και άλλο γένος, δηλαδή φύση, οι άνθρωποι, και άλλο γένος, δηλαδή φύση, οι δαίμονες, όπως λέγει γι’ αυτούς ο Χριστός: «Το γένος αυτό δεν εξέρχεται παρά μόνο με προσευχή και νηστεία». Γι’ αυτό και ο Παύλος, διδάσκοντας στους φιλοσόφους των Αθηνών το ομοούσιο του Χριστού προς εμάς κατά τη σάρκα, λέγει: «Διότι και γένος Του είμαστε». Αλλά ίσως ο Σεβήρος αντινεύει προς τον Μωυσή και τον Παύλο, επειδή δεν καταδέχεται να ονομάζει τη φύση «γένος».

Όταν δε οι μαθητές τον ρώτησαν έπειτα κατ' ιδίαν, «γιατί δεν μπορέσαμε εμείς να το βγάλουμε;», τους είπε ότι αυτό το δαιμόνιο «με κανέναν άλλο τρόπο δεν μπορεί να βγει, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία». Λένε λοιπόν μερικοί ότι αυτή η προσευχή και η νηστεία πρέπει να γίνεται από τον ίδιο τον πάσχοντα· δεν έχουν όμως έτσι τα πράγματα. Διότι αυτός που ενεργείται από πονηρό πνεύμα, και μάλιστα τέτοιου είδους, όντας όργανό του και καταδυναστευόμενος από αυτό, πώς θα μπορούσε να προσευχηθεί ή να νηστέψει επωφελώς για τον εαυτό του;

Ούτε τους τρεις παίδες αγνοείτε, οι οποίοι, επιδιδόμενοι στη νηστεία, καταπάτησαν με άφλεκτα πόδια και σώματα το καμίνι της Βαβυλώνας, το οποίο είχε πυρακτωθεί εναντίον τους επταπλασίως. Εάν και εμείς ασκήσουμε αληθινή νηστεία, και την παρούσα πύρωση της σάρκας θα καταπατήσουμε και θα σβήσουμε, και το μελλοντικό καμίνι θα διαπεράσουμε αλώβητοι, όταν το πυρ δοκιμάσει το έργο του καθενός. Τι χρειάζεται να πούμε για τον Κύριο των προφητών; Ο Οποίος, αφού έλαβε σάρκα και έγινε άνθρωπος για εμάς, υποδεικνύοντάς μας τον τρόπο της νίκης κατά του διαβόλου, νηστεύοντας τον νίκησε σε όλα, αν και εκείνος είχε κινήσει κάθε πειρασμό εναντίον Του, και προς τους δικούς Του μαθητές, σχετικά με το άλαλο και κωφό δαιμόνιο, έλεγε: «αυτό το δαιμόνιο δεν εξέρχεται, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία».

Πολλά και άλλα σημεία είδε ο Μωυσής εξαιτίας της προσήλωσής του στη νηστεία. Ανατροπή του θανάτου είναι η νηστεία. Είπε ο Σωτήρας: Αυτό το γένος των δαιμόνων δεν εξέρχεται με κανέναν άλλο τρόπο, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία. Και από τους δαίμονες τίποτα δεν είναι χειρότερο· δυσμετακίνητο όρος είναι ο δαίμονας· ο δαίμονας είναι τραύμα χειρότερο από όλα τα κακά, περίγελος στις αγορές, ταπείνωση στα σπίτια, σύγχυση στις εκκλησίες, κατασπάραξη των σαρκών, ασθένεια της ψυχής, καθημερινή οδύνη, εμπόδιο του νου, κώλυμα των έργων.

Κάποιος ρίχνεται από τον δαίμονα στη φωτιά του θυμού και της επιθυμίας, και στο νερό, που είναι ο κλυδωνισμός των βιοτικών πραγμάτων. Αυτός ο δαίμονας είναι άλαλος και κουφός. Κουφός μεν, επειδή δεν θέλει να ακούει τους λόγους του Θεού· άλαλος δε, επειδή ούτε και σε άλλους μπορεί να διδάξει το πρέπον· αλλά εάν ο Ιησούς, δηλαδή ο Ευαγγελικός λόγος, κρατήσει το χέρι, εννοώ την πρακτική δύναμη, τότε θα ελευθερωθούμε από τον δαίμονα. Πρόσεξε δε ότι ο μεν Θεός μας βοηθάει, έπειτα όμως εμείς οι ίδιοι απαιτείται να εργαζόμαστε το αγαθό. Διότι λέγει: Τον σήκωσε ο Ιησούς· αυτό είναι η βοήθεια του Θεού, και σηκώθηκε, αυτό είναι η δική του προθυμία προς το αγαθό. «Και όταν εισήλθε σε ένα σπίτι, οι μαθητές του τον ρωτούσαν ιδιαιτέρως: Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να τον εκβάλουμε; Και τους είπε: Αυτό το γένος με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να εξέλθει, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.» Φοβήθηκαν οι μαθητές μήπως έχασαν τη χάρη, την οποία τους είχε δώσει ο Κύριος, και γι' αυτό δεν μπόρεσαν να εκβάλουν τον δαίμονα. Πρόσεξε όμως και την ευλάβειά τους, πώς τον πλησιάζουν ιδιαιτέρως. Αυτό δε το γένος.