Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 9:43

Τι θλίψη και στενοχώρια θα έχει το πνεύμα τους, όταν ακουστεί η κραυγή όλων που θα λένε: ας αποστραφούν οι αμαρτωλοί στον άδη, όλα τα έθνη που λησμονούν τον Θεό. Αλίμονο, με τι πένθιμο μέλος θα αλαλάξουν χτυπώντας τα στήθη τους και θρηνώντας, καθώς θα οδηγούνται για να κολαστούν πικρά στους ατελεύτητους αιώνες! Τι λογής είναι ο τόπος, όπου υπάρχει ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων· ο αποκαλούμενος τάρταρος, για τον οποίο φρίττει και ο ίδιος ο Σατανάς! Αλίμονο, τι φοβερή είναι η γέεννα του άσβεστου πυρός και ο ακοίμητος και ιοβόλος σκώληκας! Αλίμονο, πόσο φρικτό είναι εκείνο το σκοτάδι το αιώνιο και εξώτερο, που παραμένει παντοτινά! Αλίμονο, πόσο άσπλαχνοι και ανελέητοι είναι οι Άγγελοι των κολάσεων! Διότι ονειδίζουν και επιπλήττουν δεινά.

Εάν όμως τους αγγίξει ο θεραπευτικός λόγος, σαν μέσω κάποιων θερμών και καυστικών φαρμάκων (εννοώ δηλαδή τις ζοφερές απειλές της μελλούσης κρίσεως), και κεντρίσει βαθιά την καρδιά με τον φόβο των όσων αναμένονται —τον φόβο της γέεννας, το άσβεστο πυρ, τον ατελεύτητο σκώληκα, τον τριγμό των οδόντων, τον αδιάλειπτο κλαυθμό, το εξώτερο σκότος και όλα τα παρόμοια— και, εφαρμόζοντας και αναθερμαίνοντας με αυτά, ως άλλα θερμά και δριμέα φάρμακα, εκείνον που έχει ναρκωθεί από τα πάθη της ηδονής, τον οδηγήσει σε επίγνωση του βίου που διήγε, τότε τον καθιστά μακάριο, έχοντας προκαλέσει στην ψυχή του αυτήν την οδυνηρή αίσθηση.

Σας παρακαλώ, λοιπόν, τέκνα, ελεήστε τους εαυτούς σας. Σας παρακαλώ να κλάψετε, όσο έχετε καιρό, για να μην κλάψουμε εκεί, όπου υπάρχει ο βρυγμός των οδόντων, όπου ο ακοίμητος σκώληκας ποτέ δεν πεθαίνει, όπου το άσβεστο πυρ ρέει ποταμηδόν, όπου οι άγγελοι είναι άσπλαγχνοι και ανελέητοι. Δεν έχουν την εξουσία να ελεήσουν κανέναν ή να σεβαστούν γέροντα ή να λυπηθούν κάποιον ή να τιμήσουν βασιλιά, αλλά να τιμωρούν τον καθένα αφειδώς, σύμφωνα με τις πράξεις του.

Και ποιος είναι ικανός για αυτά; Ποιος είναι αρκετά επιμελής ώστε να νήφει και να γρηγορεί κάθε ημέρα, κάθε ώρα, για να μην αποκοιμηθεί ο νους του; Διότι από την πνευματική νύστα μάς επιτίθενται τα πάθη, σαν θηρία, αρπάζοντας την ψυχή μας. Όσο όμως βρισκόμαστε στη σκοπιά μας αγρυπνώντας, ο ληστής δεν μας συλάει, και ο δράκοντας δεν μας αρπάζει. Επομένως, πρέπει να γρηγορούμε και να αναλογιζόμαστε τα προαναφερθέντα, αλλά και τα κολαστήρια που έχουν απειληθεί για αυτούς που πράττουν τα αντίθετα: το άσβεστο πυρ, το εξώτερο σκότος, τον ατελεύτητο σκώληκα, και όσα άλλα. Ώστε, έχοντας τον νου μας απορροφημένο και κυριευμένο από τέτοιους διαλογισμούς, να μπορέσουμε να παραμείνουμε έξω από τις παγίδες του εχθρού, να αναχωρήσουμε από τον παρόντα βίο ακατάκριτοι και να αξιωθούμε της βασιλείας των ουρανών, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Διότι, λέει, ακόμη κι αν δώσεις ένα ποτήρι νερό, το πιο ευτελές, ούτε αυτό δεν θα το χάσεις. Και όπως ακριβώς αν τιμήσεις έναν από τους μικρούς, ευαρεστείς τον Θεό, έτσι και αν σκανδαλίσεις έναν από τους μικρούς, δηλαδή αν τον ατιμάσεις, αν τον υποσκελίσεις, σε συμφέρει να έχει κρεμαστεί μια ογκώδης μυλόπετρα στον λαιμό σου. Διότι, όπως φαίνεται, θα υποστούμε χειρότερη τιμωρία. Και μίλησε για αισθητή τιμωρία, θέλοντας να μας εκφοβίσει μέσω αυτού του αισθητού παραδείγματος. «Και αν το χέρι σου σε σκανδαλίζει, απόκοψέ το. Είναι προτιμότερο για σένα να εισέλθεις στη ζωή μονόχειρας, παρά έχοντας τα δύο σου χέρια να απέλθεις στη γέεννα, στο άσβεστο πυρ, όπου το σκουλήκι τους δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει. Και αν το πόδι σου σε σκανδαλίζει, απόκοψέ το. Είναι προτιμότερο για σένα να εισέλθεις στη ζωή χωλός, παρά έχοντας τα δύο σου πόδια να ριχτείς στη γέεννα, στο άσβεστο πυρ, όπου το σκουλήκι τους δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει. Και αν ο οφθαλμός σου σε σκανδαλίζει, βγάλε τον. Είναι προτιμότερο για σένα να εισέλθεις στη βασιλεία του Θεού μονόφθαλμος, παρά έχοντας δύο οφθαλμούς να ριχτείς στη γέεννα του πυρός, όπου το σκουλήκι τους δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει. Διότι ο καθένας θα αλατιστεί με πυρ. Και κάθε θυσία θα αλατιστεί με αλάτι. Καλό είναι το αλάτι. Εάν όμως το αλάτι χάσει την αλμύρα του, με τι θα του δώσετε νοστιμιά; Έχετε μέσα σας αλάτι, και ειρηνεύετε μεταξύ σας.»